ตอนที่ 18: เกมสวาทใต้โต๊ะประชุม
ห้องประชุมใหญ่บนชั้นสองของอาคารคลังสินค้าคราคร่ำไปด้วยบรรยากาศที่เป็ทางการ เครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ส่งกระแสลมเย็นเฉียบเป่ารดโต๊ะประชุมไม้โอ๊กรูปวงกลมตัวหนาขนาดสิบที่นั่ง น้าหมวยนั่งลงบนเก้าอี้เสมียนเบาะหนังตัวเก่งข้าง ๆ ‘คุณสมเกียรติ’ ผู้จัดการเขตจากสำนักงานใหญ่ และหัวหน้าฝ่ายขนส่งสินค้าอีกสองคนที่นั่งจัดแจงแฟ้มรายงานและกวาดสายตามองหน้าจอโปรเจกเตอร์ฉายข้อมูลแผนภูมิตารางงบประมาณรายไตรมาส
การประชุมสรุปชั่วโมงการทำงานล่วงเวลา (OT) และอัตราค่าแรงประจำไตรมาสได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง น้าหมวยขยับแว่นสายตากรอบหนาสีดำขึ้นกุมสันจมูก มือเล็กสั่นเทาบางเบาขณะหยิบจับแผ่นกระดาษเอกสารรายงานเพื่อตระเตรียมตัวเลขรายงานชี้แจง ทว่าในใจของเสมียนใหญ่วัยสี่สิบห้าปีกลับสั่นระริกเต้นรัวเป็จังหวะกระชั้นถี่เมื่อต้องรับศึกหนักรอบด้าน
ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะประชุมกลมคือ ‘เข้ม’ หัวหน้าคนงานไทยร่างั์ และ ‘มิน’ คนงานพม่าร่างกำยำกล้ามแกร่ง ทั้งสองสวมเสื้อยืดสีเรียบร้อยก้าวเข้ามาในฐานะตัวแทนฝ่ายปฏิบัติการลานตู้สินค้าเพื่อคอยชี้แจงรายงานปัญหาระบบงาน ทว่าั์ตาคู่ดุดันของคนงานหนุ่มทั้งคู่กลับจดจ้องสบมองน้าหมวยด้วยแววตาหยอกเย้า แฝงประกายคุกคามลึกซึ้งที่กุมความลับและร่างกายของเธอเอาไว้
“สำหรับงบประมาณเบี้ยเลี้ยงพิเศษและส่วนต่างค่าแรงคนงานในลานตู้สินค้าสัปดาห์ก่อน น้าหมวยช่วยชี้แจงรายละเอียดตัวเลขให้ผมและคณะหัวหน้างานฟังทีครับ” คุณสมเกียรติเอ่ยเปิดประเด็นพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความสบายใจในตำแหน่งบริหาร
“ค่ะ... เอ่อ...” น้าหมวยเปิดไมโครโฟนสีดำเล็กบนโต๊ะประชุม ทว่าจังหวะที่กำลังจะอ้าปากเปล่งเสียงชี้แจง เรียวขาอวบของเธอกลับััได้ถึงไอร้อนหนาทึบและฝ่ามืออุ่นหนาหยาบกร้านที่สอดแตะต้องผิวเนื้อโคนขาขาวยามขยับเลื่อนขึ้นมาจากพื้นใต้โต๊ะทำงานอย่างอุกอาจ
ใต้โต๊ะประชุมกลมไม้โอ๊กบานหนาปิดทึบจนถึงพื้นซึ่งช่วยบังสายตาคนนอกได้อย่างดีเยี่ยม บัดนี้เป็ที่ซ่อนตัวของ ‘กล้า’ เด็กหนุ่มคนขับรถโฟล์กลิฟต์จอมทะเล้น และ ‘ซอย’ คนงานกัมพูชาผิวดำแดงร่างล่ำ ทั้งสองแอบคลานมุดเข้ามาหลบซ่อนใต้โต๊ะประชุมั้แ่ก่อนเริ่มการประชุมใหญ่ น้าหมวยตื่นตระหนกพยายามหดขาทั้งสองข้างหนี ทว่าขาอวบหนั่นนุ่มมือกลับถูกกล้าและซอยช่วยกันจับถ่างแยกออกกว้างอย่างรวดเร็วและง่ายดายด้วยเรี่ยวแรงของกรรมกรหนุ่มฉกรรจ์ที่เหนือกว่าหญิงวัยสี่สิบห้าปีอย่างทาบไม่ติด
กล้าคุกเข่าอยู่ระหว่างกลางเรียวขาอวบของน้าหมวย แสงฉายสลัวจากจอภาพ้าลอดช่องขอบโต๊ะลงมาสะท้อนรอยยิ้มแสนทะเล้นสบประชดของเด็กหนุ่ม กล้ายื่นนิ้วร้อนสลักขยับผ่านกระโปรงทรงสอบที่ถูกถกขึ้นมาสูงถึงสะโพกกลมกลึง เผยโคนขาขาวผ่องไร้ร่องรอยกางเกงในปกปิดเนื่องจากเธอจำใจต้องเปลือยเปล่าท่อนล่างจากการลงทัณฑ์รอบก่อน กล้าแตะขยี้ปลายนิ้วเข้าหาปุ่มกระสันกลีบเนื้ออุ่นชื้นที่แฉะเยิ้มน้ำกามต้อนรับััทันที ซอยคอยใช้ฝ่ามือบีบเค้นเนื้อตะโพกอวบกลมกลึงและโคนขาแ่า ป้องกันไม่ให้เก้าอี้หมุนโยกตัวขยับเลื่อนจนสะดุดตาผู้จัดการเขตที่นั่งข้างๆ
“อุ๊ย... อึก...” น้าหมวยเผลอสะดุ้งสุดตัวผวาตัวลอยจากเก้าอี้เกือบชนขอบโต๊ะประชุม เสียงอุทานหลุดลอดลำคอจนคุณสมเกียรติและหัวหน้างานหันหน้ามามองด้วยความสงสัยครามครัน
“เป็อะไรหรือเปล่าครับน้าหมวย? หน้าตาดูไม่ค่อยสบายเลยนะครับ” คุณสมเกียรติเอ่ยถามเสียงเรียบระคนห่วงใย
น้าหมวยใบหน้าหวานขึ้นสีซับเืแดงก่ำหยาดเยิ้มจนถึงใบหู แขนอวบหนีบแฟ้มแนบอกพยายามควบคุมน้ำเสียงสั่นสะท้านไม่ให้แหบแห้งชวนสงสัย “เปล่าค่ะคุณสมเกียรติ พอดี... หัวเข่าหมวยชนเข้ากับคานไม้ใต้โต๊ะประชุมเล็กน้อยค่ะ หมวยขอรายงานรายละเอียดงบประมาณในส่วนงานคลังโหลดสินค้าล็อตพิเศษต่อเลยนะคะ...”
น้ำเสียงดุดันเกรงขามที่เคยใช้ด่าทอบัดนี้สั่นเครือระริกสลับหอบหายใจเบาๆ ปากกาในมือเล็กสั่นระรัวจนขูดเขียนตัวเลขเลอะกระดาษรายงานเสียงดัง *แกรก* เหนือโต๊ะประชุม เข้มกอดอกมองสบตาเสมียนป้าเ้าระเบียบพลางลอบแสยะยิ้ม ส่วนมินพยายามยกน้ำขึ้นดื่มกลบเกลื่อนรอยยิ้มพึงพอใจกับบทเรียนปราบพยศใต้โต๊ะประชุมครั้งนี้
ใต้โต๊ะประชุม กล้าก้มใบหน้าซุกเข้าหาซอกขาขาวอุ่นชื้น กลิ่นแป้งลอยจางผสมกลิ่นหยาดน้ำรักที่เปียกเยิ้มโชยขึ้นมา ลิ้นชื้นร้อนของเด็กหนุ่มรถยกตวัดเลียละเลียดบดเบียดเข้าหาปุ่มกระสันเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง ไร้ความปรานี ซอยขยับปลายนิ้วหยาบสอดแตะตวัดแยงขยับเข้าหาช่องทางแคบอุ่นที่ตอดรัดสั่นระริกทันที น้าหมวยเกร็งท้องตัวตรง ขบกรามแน่นจนนูนสั่น ทรวงอกอวบอัดกระเพื่อมไหวรัวแรงตามแรงกระตุ้นสวาทแผดเผา
“ตัวเลขในส่วนลานโหลด... มีการเบิกชดเชยเวลาพิเศษ... อ๊า... เอ่อ... อ้างอิงตารางเวลาเข้าออกจริง... ของคนงานกะกลางคืนค่ะ...” น้าหมวยพยายามเปล่งน้ำเสียงแข็งกระด้างกลบเกลื่อนความเสียวซ่านสุดขีดที่แผ่ซ่านสะท้านไปทั้งร่าง ขาอวบเกร็งสั่นระริกพาดอยู่บนบ่าของกล้าที่จงใจหยอกเย้ากดน้ำหนักบดเบียด
“แต่น้าหมวยครับ ยอดเงินสะสมตรงนี้ในตารางกราฟแผนภูมิทำไมยอดเบิกรวมถึงไม่ตรงกับในใบเสร็จล่ะครับ?” หัวหน้าฝ่ายขนส่งที่นั่งถัดไปทักท้วงชี้ตารางตัวเลขบนจอฉายสไลด์
คำทักท้วงทำเอาน้าหมวยใจหายวาบ ประจวบเหมาะกับที่ลิ้นร้อนของกล้าบดขยี้ปุ่มกระสันเสียวหนักๆ สามครั้งซ้อนปาดเลียขึ้นลงรวดเร็ว น้าหมวยสะดุ้งตัวสั่นเทาเกร็งหน้าท้องจิกปลายเท้ากับพื้นรองเท้าแน่นเพื่อกลั้นเสียงกรีดครางแสนละอาย สะโพกอวบสั่นระรัวจนแทบสยบยอมคาโต๊ะประชุมอย่างหมดท่า
“ค...ขออภัยค่ะ ยอดสะสมเป็ยอดประมาณการล่วงหน้า... ส่วนยอดในใบเสร็จเป็ยอดจริงที่ผ่านการหักลดหย่อนแล้วค่ะ... อึก... รอหมวยส่งรายงานปรับปรุงในระบบอีกครั้งนะคะ” น้าหมวยตอบรับด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้านหอบสะอึกเบาๆ พยายามขยับนิ้วกดเมาส์คอมพิวเตอร์ผ่านหน้าจอยืนยันความปกติ
เหนือโต๊ะประชุม เข้มขยับขาก้าวเข้ามาใกล้ข้างเก้าอี้ผู้จัดการเขต แสร้งทำทีเป็ชี้แจงเอกสารช่วยรายงาน “เวลาทำงานจริงมีปัญหาความชื้นและพายุฝนทำให้เวลาล่าช้าครับผู้จัดการ ถ้าน้าหมวยแกไม่อนุมัติค่าแรงล่วงเวลาให้พวกผมจริงตามตารางงาน พวกผมคนงานแบกหามก็คงไม่มีแรงยกของหนักแน่ครับ”
คำพูดของเข้มแฝงความนัยข่มขู่แบล็กเมล์ชะตากรรมที่น้าหมวยตระหนักดี น้าหมวยช้อนสายตาหวานเยิ้มมองดูเข้มด้วยความโกรธแค้นปนอ้อนวอน ทว่าเบื้องล่างของเธอกลับถูกทรมานด้วยอารมณ์ราคะลึกล้ำ ซอยขยับรูดซิปกางเกงยีนส์ตัวเก่า ดึงแกนกายดำแดงร้อนผ่าวขนาดใหญ่ที่ขยายตึงเต็มที่ยาวเหยียดออกมาแตะหัวเนื้อจ่อถูดันเข้าหาช่องทางแคบอุ่นชื้นที่ขยับบดตอดรัดสั่นระทึกอย่างน่ากลัว
*ปึก...*
ซอยใช้สะโพกกระแทกแทรกกายสอดใส่แกนกายร้อนระอุเข้าหาช่องทางลับของน้าหมวยไปได้ครึ่งลำ น้าหมวยเบิกตากว้างผวาตัวเกือบโผซบไหล่คุณสมเกียรติ เก้าอี้เบาะหนังเลื่อนไหวดัง *ครืด* เสียงหวานกระเส่าครางอู้อี้เล็ดลอดออกมาเบาๆ *“อ๊า... ฮื้อ...”*
“น้าหมวย? เป็อะไรไปครับ? เหงื่อซึมไหลเต็มใบหน้าแถมหน้าแดงก่ำเชียว” คุณสมเกียรติหันมาประคองต้นแขนอวบของเธอไว้ด้วยความสงสัยปนห่วงใยจากสีหน้าที่แสดงความผิดปกติออกมาระหว่างประชุม
“ป...เปล่าค่ะคุณสมเกียรติ พอดีหมวยมีอาการปวดท้องเกร็งเฉียบพลันเล็กน้อยค่ะ... ไม่มีปัญหาอะไรขัดข้องค่ะ หมวยรายงานข้อมูลสรุปตารางงบประมาณต่อได้ค่ะ” น้าหมวยส่งยิ้มแห้งพยายามกุมสะกดจิตใจ น้ำตารื้นซึมขอบตาด้วยความหวาดวิตกปนราคะแผดเผาใจจนร้อนระอุ
ใต้โต๊ะประชุม ซอยกระแทกสะโพกแกร่งอัดแกนกายร้อนใหญ่เข้าไปลึกสุดความยาวจนมดลูกของเสมียนใหญ่สะท้านกระตุ้น กล้าเอื้อมมือช่วยปัดป้องบดขยี้จุดหน้าสะท้านซ่านสองเท่า แรงโยกกระแทกซัดเข้าออกจากสะโพกซอยทำเอาร่างอวบอัดของน้าหมวยสั่นโยนไหวคลอนเหนือเก้าอี้ทำงาน น้าหมวยจำต้องเอื้อมมือเล็กทั้งสองข้างไปกดกุมขอบโต๊ะประชุมไม้โอ๊กแ่า ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสะกดกลั้นเสียงครางหวานหูไม่ให้แ่หลุดรอดท่ามกลางคนนับสิบ
“ถ้าไม่ไหวก็ไปพักผ่อนทานยาก่อนได้นะน้าหมวย ส่วนเอกสารที่เหลือผมให้คุณเข้มเขารายงานชี้แจงแทนไปพลางๆ ก่อนได้ครับ” คุณสมเกียรติพูดน้ำเสียงมีน้ำใจช่วยประคองสถานการณ์
“ไ...ไม่ต้องค่ะคุณสมเกียรติ หมวย... ยังไหวอยู่ค่ะ ขอสรุปงบประมาณไตรมาสนี้ให้ผ่านพ้นไปก่อนค่ะ” น้าหมวยกัดฟันตอบรับเสียงสั่นพร่า สะโพกอวบด้านล่างกลับขยับบดเบียดสู้กับแกนกายใหญ่ั์ของคนงานกัมพูชาอย่างลืมตัว ความหยิ่งยะโสละลายสูญสิ้นเหลือเพียงความกระสันที่ควบคุมไม่ได้จนเสร็จสมสุขสมไปกับััดิบเถื่อนใต้โต๊ะประชุม
ซอยเร่งจังหวะโยกซัดสะโพกรัวเร็วบดเค้นสะโพกอวบแ่เบาจนน้ำกามเปียกชุ่มหยดเปรอะลงบนพื้นห้องประชุมส่งกลิ่นราคะอบอวลในความมืด ในวินาทีสุดท้าย ซอยกระแทกอัดเน้นหนักๆ สามครั้งซ้อนสุดโคนเกร็งก้นฉีดน้ำรักอุ่นร้อนทะลักเปรอะเต็มห้องคลอด น้าหมวยเบิกตากว้างครางสั่นระริกเกร็งกระตุกกายนิ่มเสร็จสมอยากรุนแรงจนแทบฟุบคาเก้าอี้ประชุม
เมื่อผู้จัดการเขตคุณสมเกียรติปิดการประชุม น้าหมวยแทบทรุดฟุบพิงพนักเก้าอี้ระหดระแงก ลมหายใจหอบโยน น้ำรักไหลเปรอะเปื้อนขาอวบเปียกนองหยดเปรอะรองเท้าส้นสูง น้าหมวยพยายามพยุงตัวพาร่างสั่นเทาเดินกะเผลกไร้กางเกงในหลบฉากออกจากห้องประชุมอย่างรวดเร็วที่สุดเพื่อไปซ่อนตัวชำระล้างความเปียกโชก
ทว่าที่ทางเดินสลัว เข้มและมินกลับเดินตามมาล้อมกรอบประชิดส่งยิ้มหวานมาดร้ายมองดูชะตากรรมล่มสลายของเสมียนป้าเ้าระเบียบที่ตกเป็ของเล่นสวาทและทาสกามารมณ์ของพวกเขาสี่คนลึกล้ำยิ่งขึ้นอย่างไม่มีวันหลุดพ้นพ้นไปชั่วกาลนาน...