ลึกเข้าไปในตรออกแคบๆของสลัม กลิ่นเหม็นของน้ำเน่ารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เศษขยะมากมายกองเรี่ยราดจนไม่เหลือทางเดิน แคทรีนเดินก้าวข้ามกองขยะไปอย่างช้าๆพร้อมกับสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง บริเวณแขนของแคทรีนเต็มไปด้วยรอยไหม้จากการถูกช๊อตด้วยกระแสไฟฟ้า เธอตัดสินใจหยุดเดินและรักษาตัวเองให้หายเป็ปกติด้วยน้ำยาสีแดงที่ยังพอเหลืออยู่เล็กน้อย "ไม่เป็ไร ต้องไม่เป็อะไร" เธอบ่นกับตัวเองด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดพรางเอามืดทายาอย่างรวดเร็ว
"อ๊ะอ๊าาา เหมียว" เสียงหนึ่งดังขึ้นเหนือหัวของแคทรีน
"แอ๊บบี้!!" แคทรีนอุทานด้วยความใ แมวสีขาวทำตาถมึงทึงใส่แคทรีน มันมองไปยังแขนของเธอ "เธอจะไม่บอกเมอร์ลินใช่ไหม"
"ถ้าได้ปลาแมงป่องสักตัวสองตัว คงจะพอปิดปากข้าได้" แอ๊บบี้บอกกับแคทรีนพร้อมกับสั่นหางระริกๆ
"ให้ตายเถอะแอ๊บบี้" แคทรีนถอนหายใจยาว "ชั้นจะไปหาปลาแมงป่องมาจากไหนกัน"
"ไม่เอาน่าแคทรีน เธอทำได้อยู่แล้ว" แอ๊บบี้กระโดนมาที่ด้านหน้าของแคทรีนและเอาตัวเสียดสีขาของเธอไปมา
ทั้งคู่เดินต่อไปยังตรอกแคบๆ ตรอกนั้นนำไปสู่ทางเดินที่เล็กลงเรื่อยๆจนแคทรีนแทบจะไม่สามารถเดินได้ แผ่นหลังและหน้าอกของเธอเริ่มชิดกับคราบตะไคร่ตามกำแพง แต่นั่นก็ดูจะไม่ค่อยเป็ปัญหาเท่าไรสำหรับแอ๊บบี้ จากแมวตัวสีขาวๆก็ได้กลายเป็เพียงกลุ่มหมอกจางๆที่ลอยนำหน้าแคทรีนไป ทั้งสองเข้าไปจนสุดตรอกถนนในส่วนที่แคบที่สุดและพอดีกับตัวของแคทรีนพอดี ยังไงก็แล้วแต่ แคทรีนไม่สามารถเดินต่อไปได้อีก ตึกทั้งสองด้านของเธอนั้นได้ชิดติดกันจนเหลือเป็เพียงช่องเล็กๆ เพียงพอแค่ให้มองลอดผ่านไปเท่านั้น
"นั่นไงแคทรีน" เ้าแมวหมอกสีขาวลอยผ่านช่องแคบๆนั่นไป มันลอยไปวนอยู่บนกลุ่มั์กลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังขนย้ายของบางอย่างอยู่
"ปลาแมงป่อง?" แคทรีนทำหน้าตาสงสัย เธอมองผู้ชายเผ่าั์สามตัวขนย้ายของอย่างขมักเขม้น ในขณะที่แอ๊บบี้ก็ลอยกลับมาหาแคทรีน
"เร็วเข้าเถอะ นั่นมันแค่ั์สามตัว เธอเอาอยู่อยู่แล้วแคทรีน" แอ๊บบี้กลายร่างไปเป็แมวอีกครั้ง และไปยืนอยู่หลังแคทรีน มันคอยกำกับเธอพร้อมกระดิกหางไปมา
"เดี๋ยวนะแอ๊บบี้" แคทรีนหันขวับกลับมาทันทีเมื่อรู้ว่าแอ๊บบี้ไปยืนอยู่ด้านหลังตนเอง "นั่นมันคนงานของการ์กอน"
"แล้วยังไงล่ะแคทรีน"
"เราจะไม่ยุ่งกับคนของการ์กอน เด็ดขาด!" แคทรีนยืนยันเสียงแข็ง
"แคทรีน พวกนั้นมีแผนร้าย!" แอ๊บบี้ทำหน้าเคร่งเครียด และนี่ก็เป็ครั้งแรกที่แคทรีนเห็นว่าแอ๊บบี้กำลังจริงจัง หลังจากที่เห็นว่ามันเล่นมาโดยตลอด
"ยังไงแอ๊บบี้" แคทรีนนั่งลงด้านหน้าและกระซิบถาม "ในเวนน์ เอดิช ปลาแมงป่องแทบจะสูญพันธุ์หมดแล้ว พวกนั้นไปเอามาจากไหน และนายจะเอามาทำอะไร"
"กินน่ะ"
"แอ๊บบี้! นี่มันไม่ตลกสักนิด" แคทรีนเริ่มหัวเสีย เมื่อพบว่าเ้าแมวพยายามเฉไฉไม่ตอบคำถาม "ปลาแมงป่องกินไม่ได้ บอกความจริงมาแอ๊บบี้"
"เมอร์ลินสั่งห้ามชั้นไว้ไม่ให้พูดน่ะแคทรีน ถ้าชั้นพูดมีหวังเราตายคู่แน่" แอ๊บบี้ทำหน้าเ้าเล่ห์ "จริงๆมันคือภารกิจของชั้น แต่โชคดีจริงๆที่ไปเห็นเื่ไม่เข้าท่าที่เธอทำกับยัยเด็กผู้หญิงคนนั้น"
"ถ้าเป็ภารกิจของนาย งั้นชั้นคงจะไม่เข้าไปยุ่งกับั์พวกนั้น"
"ชั้นก็จะบอกเมอร์ลินเื่ที่เธอออกไปที่ประตูของสลัม" แอ๊บบี้กลายร่างเป็หมอกอีกครั้งและลอยหายไปอย่างช้าๆ "คิดเอานะแคทรีน เื่นี้มีแต่เธอที่จะได้รับผลเสีย ตั้งใจทำงานล่ะ" แอ๊บบี้จางหายไปในอากาศ ปล่อยให้แคทรีนอยู่ตามลำพัง
แคทรีนนั่งครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ จนตัดสินใจได้ว่าเื่ทั้งหมดมีแค่เธอเพียงคนเดียวที่เสียเปรียบ เธอนั่งรออยู่พักใหญ่เพื่อให้ั์ทั้งสามไปจากจุดที่ปลาแมงป่องอยู่ พลางครุ่นคิดถึงวิธีการ "ให้ตายเถอะ ั์สามตัว จะเอาอะไรไปสู้" เธอบ่นกับตัวเองอยู่พักใหญ่จนั์สามตัวเดินออกไปจากจุดนั้น
"เอาล่ะ ...เริ่มจากนี่" แคทรีนหยิบยาเม็ดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อของตัวเอง มันเป็ยาเม็ดสีชมพูทรงกลมขนาดเท่ากับเม็ดถั่ว กลิ่นของมันรุนแรงพอๆกับกลิ่นอับในตรอกด้านหลังเธอ เธอกลั้นใจเอามันเข้าปากและกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว สิ่งที่แคทรีนรู้สึกได้หลังจากกินยาเข้าไปประมาณ 10 วิ เธอเริ่มรู้สึกปวดแสบปวดร้อนตามเนื้อตัวเป็อย่างมาก แต่นั่นก็เป็เพียงระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น ทันทีที่เธอกลับมาเป็ปกติ เธอก็พบว่าร่างของเธอเหลือเล็กลงพอที่จะผ่านช่องแคบๆของตึกไปได้
แคทรีนรีบวิ่งออกจากช่องตึกอย่างรวดเร็ว "มีเวลาแค่ 20 วินาทีจะหมดฤทธิ์ยา" เธอบบอกกับตัวเองในขณะที่กำลังพยายามวิ่งให้พ้นขอบตึก หลังจากนั้นเธอก็รุกรี้รุกรนหาบางอย่างในกระเป๋าต่อ ครั้งนี้เธอหยิบยาแคปซูลที่ด้านในเป็น้ำเหลวๆใสๆเหมือนกับน้ำเปล่าออกมาและรีบกลืนมันลงไป "เท่านี้ก็จบแล้ว" ร่างกายของแคทรีนเริ่มขยายใหญ่กลับไปเป็ปกติอีกครั้ง แต่สิ่งที่ต่างออกไปจากตอนแรกคือเธอกำลังล่องหนอยู่
"ยาล่องหนอยู่ได้สิบนาที เวลาเหลือเฟือแคทรีน อย่ารีบ อย่ารนราน" เธอบอกกับตัวเองที่กำลังมือสั่นริกๆให้ใจเย็นลง เธอเดินดูรอบๆเพื่อหาว่าลังไหนคือลังปลาแมงป่อง "เจอแล้ว!" แคทรีนเผลอะโเสียงดังด้วยความดีใจพร้อมกับยกลังขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว
"ใครน่ะ!!!!" ั์ตัวใหญ่ที่สุดะโมาทางแคทรีน มันมีรูปร่างใหญ่โตสูงราวๆสี่เมตรต่างจากั์ตัวอื่นๆ ผิวสีแดงจากการโดนแดดเผาของมันทำให้ดูน่าเกรงขามมากขึ้น อีกทั้งเสียงที่ใหญ่ก้องที่แม้แต่กระซิบก็ดังสะท้านไปทั่ว สิ่งนั้นทำให้แคทรีนใกลัวเป็อย่างมาก พวกมันทั้งสามรีบวิ่งมายังกล่องสินค้าที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ
"ผะ- ผี แน่นอนเลยลูกพี่" ั์ตัวผอมกะหร่องพูดพร้อมทำตัวสั่นระริก ั์ตัวนี้ช่างต่างจากตัวแรก มันไม่มีอะไรที่ดูน่ากลัวเลยสักนิด ตัวที่เล็กแทบจะเท่ามนุษย์ของมัน ถ้าไม่สังเกตดีๆจะไม่รู้เลยว่ามันคือั์
โบ๊ะะะะ
"เ้าโง่ ผีที่ไหนกันจะมากลางวันแสกๆ" ั์ตัวอ้วนเตี้ยอีกตัวตบหัวั์ตัวผอมอย่างแรง ในจังหวะนั้นแคทรีนเกิดความประหม่าอย่างมากจนทำให้คิดอะไรไม่ออก เธอได้แต่ยืนนิ่งจนแทบจะไม่หายใจ
"แกสองคนไปดูรอบๆ ต้องมีใครที่ใช้เวทย์มนต์พวกนี้ปั่นหัวเรา เพื่อขโมยของแน่ๆ" ั์ร่างใหญ่ที่สุดสั่งการ ั์ตัวเล็กและั์อ้วนวิ่งกระจายไปคนละทิศละทาง เหลือไว้เพียงเ้าั์ตัวโตที่กำลังเดินมาทางแคทรีน
"คิดสิ คิดสิ แคทรีน" เธอได้แค่ยืนนิ่งและหวังว่าั์นั่นจะไม่เอื้อมมือมา แต่แล้วก็ไม่เป็ไปอย่างที่คิด เ้าั์เอื้อมมือมาช้าๆเพื่อจะัักล่องที่ใส่ปลาแมงป่อง "มาดูสิ ว่าใครจะเร็วกว่ากัน" แคทรีนคิดในใจ เธอปล่อยลังปลาแมงป่องลงกับพื้นอย่างแรงจนฝาลังเปิด ปลาแมงป่องสีแดงสด ที่มีหนามแหลมอยู่เต็มตัวตัวหนึ่งดิ้นออกมาจากลัง มันดิ้นไปดิ้นมาอยู่ตรงเท้าเธอ เธอใช้เท้าเตะปลาแมงป่องอย่างแรงจนมันลอยขึ้นไปปักอยู่ที่หน้าอกของั์ร่างใหญ่ ทันทีที่ั์นั่นโดนเข็มของปลาแมงป่องมันก็แน่นิ่งยืนตัวแข็งและล้มลงไปราวกับั์โดนสต๊าฟ
แคทรีนรู้สึกกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมาก เธอไม่รู้ว่าปลาพวกนี้จะทำให้ั์นั่นตายหรือไม่ เธอเร่งรีบหยิบกล่องลังและวิ่งหายไปในซอกตึกใกล้ๆทันที พร้อมกับภาวนาว่าอย่าให้ั์ของพวกการ์กอนเป็อะไรเลย
765
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
