....เมื่อบานประตูห้องพักเปิดออก กลิ่นหอมอ่อนๆของกำยานดอกเหมยลอยตลบไปทั่ว
พื้นห้อง ปูด้วยพรมไหมสีแดงเข้มทอเป็ลายดอกไม้สวยงาม ละเอียดประณีตบ่งถึงมาจากช่างฝีมือที่มีชื่อเสียงและราคาแพง
เพดานสูงแขวนโคมระย้าทำจากแก้วหยกขาว ส่องแสงนวลอบอุ่นทั่วห้อง ประดับด้วยเส้นทองเรียงราวดวงดาวบนฟ้า
เตียงนอนทำจากไม้หอมสลักเป็ลายกิ่งเหมยบานคลี่ ผ้าม่านแพรโปร่งบางสีขาวปักลายกระเรียนบิน เมื่อแสงคบเพลิงลอดผ่านดูราวกับมีฝูงนกบินวนอยู่รอบเตียง
บนที่นอนปูด้วยผ้าไหมเนื้อเนียนจากหางโจว บรรจงทอด้วยด้ายทองจนเกิดลวดลายพระจันทร์กลางคืน ทุกัันุ่มราวกับปุยนุ่น
โต๊ะชาไม้หอมจัดไว้ริมหน้าต่าง มีชุดถ้วยชาหยกขาวและกาน้ำเงินโบราณที่มาจากเสฉวน กลิ่นชาดอกเหมยหอมกรุ่นชวนผ่อนคลาย
เมื่อเลื่อนบานหน้าต่างไม้เปิดออก ทิวทัศน์เบื้องหน้าเผยให้เห็นสวนหยกโบราณ ด้านล่างสระน้ำใสราวกระจก มีสะพานโค้งหินขาวทอดผ่าน และโคมไฟหินเรียงรายส่องสว่างงดงาม
ที่มุมห้องมี ฉากกั้นแพรไหม วาดภาพแม่น้ำเหลืองไหลหลั่งสู่ทะเล สีหมึกฝีมือจิตรกรเอก ดูไปเหมือนสายน้ำยังคงเคลื่อนไหวจริงๆ
เสียงน้ำพุเล็กภายในห้องดัง ฉ่า ฉ่า คลอเบาๆ ผสานกับกลิ่นหอมของกำยานและชาหมักเก่า ทำให้ทุกอณูของห้องนี้เต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสง่างามและความสงบสุขประหนึ่งอยู่ในวัง์
เยว่หลิงไม่ได้สนใจความหรูหราเ่าั้เลยสักนิด เขาตรงไปที่ถังแช่น้ำอุ่นที่เตรียมไว้ให้แล้วทันที และก็ถอดเสื้อผ้าออกทั้งหมดจนเปลือยกาย
เลี่ยหยางใปิดตา "อ้ายยยย เอาอีกแล้วหลิงหลิง ข้าอยู่ในห้องนะ จะโป้แบบนี้ไม่ด้ายยย!"
"ชิ! ทำยังกับไม่เคยเห็น!" เยว่หลิงลงแช่น้ำในถังทันที
"อาบด้วยกันไหม?" เลี่ยหยางส่ายหน้าด้วยความเขิน
"งั้นมานี่ นวดไหล่ให้ข้า"
"เห็นข้าเป็คนรับใช้รึไงคุณชายหลิงหลิง"
"เปล่า เพราะข้ามีแค่เ้า..."
เลี่ยหยางอายยิ่งกว่าเดิม แต่เขาก็เป็เด็กดีเดินไปนั่งข้างๆถังน้ำแล้วค่อยๆนวดไหล่ให้ บีบคอเบาๆ นวดขมับ ไป๋เยว่หลิงรู้สึกผ่อนคลายมากจนเยว่หลิงเอียงศรีษะมาซบอกเลี่ยหยางด้านหลัง
เสียงกรนเบาๆ ดังออกมา
"อ้าว! หลับไปซะละ เ้าหลิงหลิง"
เลี่ยหยางมองใบหน้าเขา "ขนาดหลับยังสวย...เอ้ย! หล่อ!!"
"อือๆ" เยว่หลิงละเมอขยับศรีษะเล็กน้อย เลี่ยหยางเลยเงียบปาก
เมื่อพูดไม่ได้ ความซุกซนก็ไปอยู่ที่ดวงตาแทน เริ่มไล่มองลงจากใบหน้าไปที่ซอกคอ คอเ้านี่ยาวจัง ปากชมพูอ่อน คางแหลม คอขาวเนียนเชียว ถ้าไม่มีหลิงหลิงน้อย ก็คือสาวงามดีๆนี่เอง ความคิดเริ่มลวนลามคุณชายไป๋มากขึ้นรื่อยๆ
จุกหัวนมนั่นสีชมพูอ่อนเชียว คงไม่เคยมีใครใช้ลิ้นััมันเลยสินะ
ลองดีไหมนะ? ...อยากลองจัง อยาก....ลอง....เลี่ยหยางอ้าปากตัวเองออกเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว
เอวก็เว้าเชียว อย่างกับเอวผู้หญิง ขาอ่อนนั่นอีก ทำไมขาวขนาดนี้ ปกติก็ว่าขาวแล้ว แต่ในร่มผ้าผิวขาวยิ่งกว่า ขาวสว่างจนแสบตา เ้านี่ใช่ผู้ชายแน่จริงๆรึ?
เลี่ยหยางกลืนน้ำลายดังอึ่ก
เอ๊ะ!
เขาก้มลงมองด้านล่างของตัวเอง หยางหยางน้อยเ้าหลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ! อย่านะ! อย่าาาาาา
"อืออออ" เยว่หลิงพลิกตัวตะแคงข้างซบเลี่ยหยาง มือเขาข้างนึงจับที่ขา อีกข้างจับที่เอว มีเสียงกรนเบาๆ ...ยังหลับอยู่
เลี่ยหยางใช้นิ้วโป้งค่อยๆคลึงขมับให้เยว่หลิง นั่นทำให้มือไปแตะที่แก้มนุ่มๆอมชมพู และนิ้วก้อยไปอยู่ใกล้ปากเยว่หลิง
ปากชมพูอ่อนนั่นกำลังเผยอออกเล็กน้อย มองเห็นลิ้นด้านในด้วย
ลิ้นนั่น! เคยสอดเข้ามาััทั่วปากข้า! คืนนั้นที่กระท่อม ภาพเก่าๆลอยมาในความคิด เลี่ยหยางกลืนน้ำลายอึกใหญ่
เขากางนิ้วก้อยออกไปแหย่ข้างๆมุมปากเยว่หลิง แล้วค่อยๆเขยิบจนเข้าไปในปากเยว่หลิงเล็กน้อย
เยว่หลินเหมือนจะดูดนิ้วนั้น ริมฝีปากสีชมพูอ่อนขยับไปมาเล็กน้อย นิ้วก้อยชุ่มไปด้วยน้ำลายเยว่หลิง มะ...ไม่ไหวแล้ว!
"ข...ข้าไปเข้าห้องน้ำแปบนะ" เลี่ยหางถอนมือออกแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปเข้าห้องน้ำด้านหลังโรงแรมด่วนจี๋ เขาวิ่งไปเอาเสื้อเยว่หลิงปิดตรงเป้ากางเกงด้วย ทุกคนที่เห็นก็มองดูแปลกๆ
.
.
.
.
.
(ท้ายตอน)
เช้าวันรุ่งขึ้นเยว่หลิงตื่นขึ้นมา หาเสื้อตัวเองไม่เจอ
"เลี่ยหยางเ้าเห็นเสื้อข้าไหม?"
"เอาะ อ๋อ! ข้าเอาไปซักให้น่ะ ฮะ ฮ่าๆ"
"แล้วทำไมใส่กางเกงลำลองแบบนี้ กางเกงเ้าไปไหน?"
"เอาะ อ๋อ ซักพร้อมกันน่ะ ฮะ ฮ่าๆ"
เยว่หลิงรู้สึกงงกับท่าท่างแปลกๆและคำพูดติดอ่างของเลี่ยหยาง...
964
