Chapter 12
ลองทำแบบเต็มใจ
เปรี้ยงงงง!
พึ่บบ!!
“กรี๊ดดดดดดดด”
“เฮ้ยยย”
เสียงของไอวากรี๊ดดังลั่นพร้อมกับอคิณ
แสงไฟทั่วบ้านจากที่ส่องสว่างกลับดับพรึบในพริบตามีเพียงความมืดเท่านั้นที่ปกคลุมไปทั่วบ้านหลังใหญ่หลังนี้
“คุณ! เป็อะไรรึเปล่า!?”
อคิณรีบเดินฝ่าความมืดจากห้องครัวกลับมาที่โซฟาห้องนั่งเล่นซึ่งมีไอวานั่งตัวสั่นอยู่พร้อมกับกอดตัวเองเอาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว
“ฮืออ ไฟดับเหรอ? ฉันเกลียด!เกลียดความมืด”
ไอวากลัวความมืดเป็อย่างมากเธอมักขวัญเสียตลอดเวลาที่ไฟดับเพราะฉะนั้นที่บ้านของเธอคุณแม่จึงต้องมีเครื่องสำรองไฟอยู่เสมอเผื่อเกิดกรณีแบบนี้
“อืม สงสัยฝนจะตกแรงแถมฟ้ายังผ่าอีก”
อคิณนั่งลงที่โซฟาข้างๆไอวาแล้วยกมือหนาขึ้นลูบไหล่เธอเบาๆเป็การปลอบประโลม
“ฮึก บ้านหลังก็ใหญ่ ไม่มีเครื่องสำรองไฟเลยรึไง?”
ไอวาพยายามฮึบเอาไว้ ไม่อยากร้องไห้ให้เขาเห็น
“ไม่มีหรอก”
“บ้านนอกจริงๆ ฮึกๆ”
แม้จะอยู่ในสภาวะหวาดกลัวแค่ไหนแต่ก็ยังบ่นไม่หยุด
“คุณนี่มันเอาแต่ใจจริงๆกลัวตัวสั่นขนาดนี้ยังจะมีแรงมาด่าผมได้อีกนะ”
อคิณส่ายหัวให้กับความเอาแต่ใจของยัยคุณหนูไอวา
“ก็มันบ้านนอกจริงๆนี่ หลังใหญ่โตซะเปล่า ฮึกๆ”
“คุณกลัวความมืดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ฮึกๆ ฮืออ”
พึ่บ
ไม่รอให้ไอวาได้ตอบอะไรเขาผลักหัวเธอให้ซบลงที่ไหล่
“นะ นายทำอะไร..”
ไอวาเอ่ยถามน้ำเสียงแหบแห้งเหนื่อยจากการร้องไห้แล้วยังเจออคิณทำตัวแปลกๆแบบนี้อีก
“ซบไหล่ผมไว้ไง จะได้ไม่กลัว”
“งั้นเหรอ..”
เธอคล้อยตามคำพูดของเขาเพราะรู้สึกว่าไหล่ของอคิณนั้นมันอบอุ่นจริงๆ
“คุณรักไอ้วินขนาดนั้นเลยเหรอ”
เขาถามด้วยความสงสัย อะไรทำให้ไอวารักราวิน
“ก็นะ..”
ไอวาเองก็ตอบไม่เต็มปากใจจริงๆของเธอก็ไม่ได้รู้สึกรักราวินขนาดนั้น
รู้แค่ว่าเขาเป็ของเธอและจะยอมเสียเขาให้ใครไม่ได้
“เื่คืนนั้น…คุณยังจำมันได้อยู่รึเปล่า?”
อยู่ๆอคิณก็ถามขึ้นมาท่ามกลางความเงียบทำเอาไอวาที่กลั้นสะอื้นอยู่ชะงัก
“ถามทำไม”
“ผมรู้ว่าคืนนั้นเราเมากันมากและเราทั้งคู่ต่างก็จำอะไรไม่ได้”
“…”
“แต่ผมรู้สึกผิดนะที่ทำมันลงไป”
“…”
“ขอโทษนะไอวา..”
คำพูดขอโทษจากก้นบึ้งความรู้สึกทำเอาไอวาใจสั่น
ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกใจเต้นแรงขนาดนี้…
บรรยากาศมืดๆ ลมเย็นๆและเสียงฝนตกสนั่นหวั่นไหว
ไอวาเงยหน้าขึ้นแล้วสบตาอคิณท่ามกลางความมืด
“ความจริง…ฉันก็ไม่ได้โกรธอะไรแล้วล่ะ”
ไม่ได้รู้สึกโกรธเื่ในคืนนั้นแล้วแต่ที่โมโหก็คงจะเป็เื่ที่อคิณเป็แฟนเก่าของชวนฝัน
ทำไมเธอต้องใช้ผู้ชายต่อจากชวนฝันด้วยล่ะ?
“มันคงจะดีกว่านี้ ถ้าคืนนั้นเราทำมันด้วยความเต็มใจ”
น้ำเสียงแหบแห้งของอคิณเอ่ยออกมาพร้อมกับมองดวงหน้าสวยของไอวาอย่างลึกซึ้ง
“…”
ไอวาเงียบแล้วจ้องมองดวงตาคมคู่นั้นของอคิณ
“คุณคิดเหมือนกันมั้ย?”
คำถามนี้ทำเอาหัวใจสาวน้อยถึงกับสั่น
“งั้นคืนนี้…เรามาลองทำแบบเต็มใจกันดูมั้ยล่ะ”
อ๊าย พูดอะไรออกไปเนี่ยยัยไอวา
ไอวาเถียงกับตัวเองอยู่ในใจแต่ปากก็พูดแบบนั้นออกไปแล้ว
มันเป็ครั้งแรกของเธอและเป็ครั้งแรกที่ไม่น่าจดจำนัก
แล้วหากว่าทำมันอีกครั้งโดยครั้งนี้เป็ครั้งที่สองแต่ทำกับคนเดิมล่ะมันจะรู้สึกยังไงกันนะ?
2K
![อิ้งเย่วนางร้ายที่ท้ายจวน [ จบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1695132072_91343213.webp)
