กลับสู่ยุค 70 ฉันจะเป็นภรรยาแสนดีของคุณสามีที่รัก (มี e-book นะคะ)

        “คุณย่าของเธอเอาแต่ใจเกินไปแล้ว อายุปูนนี้แล้วยังมาทำแง่งอนเป็นสาวๆ อยู่อีก” คุณย่าซ่งถอนหายใจ “แต่จะว่าไปพี่ใหญ่เจี่ยออกไปพักอยู่บ้านสวนก็ดีเหมือนกัน ที่ผ่านมาฉันเห็นเขาเอาใจภรรยาแล้วก็ได้แต่เหนื่อยใจแทน ต่อไปเขาจะได้ทำอะไรเพื่อตัวเองบ้าง”

        “คุณพ่อก็พูดอย่างนี้เหมือนกันค่ะ” เจี่ยซีก็ถอนหายใจด้วยอีกคน “แต่คุณปู่อายุมากแล้ว หนูเป็นห่วงที่ท่านต้องอยู่คนเดียว”

        “ตอนนี้พี่ใหญ่เจี่ยยังแข็งแรงดี ให้เขาได้อยู่คนเดียวสักปีสองปีหรือจนกว่าเขาจะสบายใจ หลังจากนั้นค่อยให้คุณพ่อของเธอไปรับเขากลับมาอยู่ด้วยกัน” คุณปู่ซ่งบอก “ว่าแต่บ้านหลังใหม่ของคุณพ่อเธอเป็นยังไง ถูกใจหรือเปล่า”

        “หนูต้องขอบคุณคุณปู่ซ่งกับคุณย่าซ่งด้วยนะคะที่ช่วยหาบ้านหลังใหม่ให้ คุณพ่อกับคุณแม่บอกว่าไม่ว่าบ้านจะหลังเล็กหรือใหญ่ แค่ได้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเดียวกับพวกท่าน คุณพ่อกับคุณแม่ก็ดีใจมากแล้วค่ะ” เจี่ยซีบอก

        “แล้วแม่หนูซูหรงคนนั้นล่ะ” คุณย่าซ่งถาม

        “น้องซูหรงเป็นเด็กดีมากเลยล่ะค่ะ คุณย่ารู้ไหมคะ เธอน่ะไม่คิดถึงคุณพ่อกับพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองเลยสักนิด เธอเรียกเขาว่าคุณลุงใหญ่อย่างไม่รู้สึกผิดเลยล่ะค่ะ” เจี่ยซีพูดถึงเจี่ยซูหรงแล้วก็หัวเราะอย่างชอบใจ “แต่กับคุณพ่อคุณแม่ของหนู เธอทำเหมือนพวกเขาเป็นผู้ให้กำเนิดเธอเลยนะคะ มีน้องสาวอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ หนูเบาใจไปเยอะเลยค่ะ”

        “คุณปู่ทวด คุณย่าทวด กำลังพูดถึงน้าเล็กของผมอยู่เหรอครับ” เฟิ่งฟ่านซีเดินจูงมือเจี่ยซูหรงเข้ามา อีกมือหนึ่งเขายังถือต้นจิงจูฉ่ายไว้ในมือ

        “นั่นเธอถืออะไรอยู่น่ะ” คุณปู่ซ่งถาม

        “ต้นจิงจูฉ่ายครับ” เฟิ่งฟ่านซียิ้ม “จิงจูฉ่ายนอกจากจะเอามาทำอาหารได้หลายอย่างแล้ว มันยังเป็นสมุนไพรที่มีประโยชน์มากเลยล่ะครับ ทั้งช่วยฟอกเลือด บำรุงปอด ลดความดันโลหิน ขับลม และยังช่วยรักษาอาการผิดปกติของผู้หญิงได้ด้วยนะครับ”

        “เจ้าหนู! เธอรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง” คุณปู่ซ่งถามอย่างสนใจ

        “มีคนสอนผมมาครับ อีกอย่างตอนอยู่ที่หมู่บ้านเตี้ยนสุ่ย คุณป้าซ่งชอบทำต้มเลือดหมูใส่จิงจูฉ่ายให้เรากินบ่อยๆ”

        “คุณป้าซ่ง? ใครกัน ทำไมใช้แซ่ซ่งเหมือนกับเราเลย” คุณย่าซ่งหันไปถามเจี่ยซี “ฟ่านซีกำลังพูดถึงใครอยู่เหรอ”

        เจี่ยซีลูบศีรษะลูกชายอย่างเอ็นดู ก่อนที่เธอจะหันไปยิ้มให้คุณย่าซ่ง “เขาคงพูดถึงพี่สะใภ้ หนูหมายถึงภรรยาของพี่อาเฉียงน่ะค่ะ อย่าว่าแต่ฟ่านซี หนูกับเฟิ่งฟานก็ไปฝากท้องกับพี่สะใภ้บ่อยๆ”

        “ฟังดูแล้วลูกสะใภ้คนนี้ของฉันก็เป็นคนดีเหมือนกันนะ” คุณย่าซ่งถอนหายใจ “เฮ้อ...เมื่อไหร่หล่อนกับลูกๆ จะย้ายมาอยู่ที่เมืองหลวงสักที ฉันอยากรู้จักพวกเขาให้มากขึ้น”

        “ฟ่านซี คุณป้าซ่งของเธอสอนเธอเรื่องสมุนไพรเหรอ” คุณปู่ซ่งยังสงสัยเกี่ยวกับความรู้เรื่องสมุนไพรของเฟิ่งฟ่านซี

        “ไม่ใช่ครับ คุณป้าซ่งไม่ได้สอน คุณป้าซ่งรู้แค่ว่าสมุนไพรตัวไหนที่เราเอามาทำอาหารได้ แต่เป็นพี่เจ๋อที่สอนให้ผมรู้จักสมุนไพรหลายชนิดครับ” เมื่อได้พูดถึงพี่ชาย เฟิ่งฟานซีก็กระตือรือร้นขึ้นมาทันที “พี่หย่วนกับพี่เจ๋อรู้จักสมุนไพรหลายอย่างมากๆ แต่ถึงอย่างนั้นพี่หย่วนก็ยังสู้พี่เจ๋อไม่ได้ ผมเคยเห็นพี่เจ๋อท่องตำราสมุนไพรจบเป็นเล่มๆ เลยนะครับ พี่เจ๋อบอกว่าเขาอยากเป็นคุณหมอ...คุณหมออะไรนะ อ้อ...เขาอยากเป็นคุณหมอที่ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรมารักษาคนป่วยเหมือนคุณพ่อของเขาน่ะครับ”

        “เสี่ยวเจ๋ออยากเป็นแพทย์แผนจีนเหรอ” คุณปู่ซ่งถามอย่างดีใจ เขามีลูกชายสองคนคือซ่งเฉินกับซ่งเฉียง แต่ซ่งเฉินไม่มีพรสวรรค์จึงเลือกที่จะไปเรียนวิชาแพทย์ตะวันตก แต่ซ่งเฉียงที่มีพรสวรรค์ทั้งศาสตร์สมุนไพรและวิชาฝังเข็ม แต่กลับต้องมาจากไปก่อนวัยอันควร

        พอมาถึงรุ่นหลานอย่างซ่งฉือหร่วนกับซ่งฉือเหล่ย คุณปู่ซ่งก็คิดที่จะถ่ายทอดวิชาแพทย์แผนจีนให้กับซ่งฉือหร่วนที่มีนิสัยใจเย็นและสุขุม แต่น่าเสียดายที่ซ่งฉือหร่วนเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุพร้อมกับลูกสะใภ้ใหญ่ ส่วนซ่งฉือเหล่ยกลับไม่สนใจวิชาแพทย์ของคุณปู่ เพราะซ่งฉือเหล่ยอยากเป็นศัลยแพทย์เหมือนคุณพ่อของเขา

        คุณปู่ซ่งไม่เคยถามซ่งหย่วนเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะเขาเห็นว่าซ่งหย่วนเลือกสอบเข้ามหาวิทยาลัยในคณะแพทย์ก็เท่ากับหลานชายอยากเรียนแพทย์ตะวันตก แต่เขากลับลืมไปว่าเขายังมีหลานชายที่เกิดจากลูกชายคนรองอยู่อีกหนึ่งคน และดูเหมือนหลานชายคนนี้จะสนใจวิชาแพทย์แผนจีน ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่าตระกูลซ่งของเขาจะมีผู้สืบทอดแล้ว

        “เสี่ยวหย่วนอยู่ไหน! ไปตามเสี่ยวหย่วนให้มาพบฉันที” คุณปู่ซ่งตะโกนขึ้น เขามีเรื่องสำคัญที่ต้องรีบถามจากหลานชาย หากเป็นอย่างที่คิด เขาควรให้เสี่ยวเจ๋อย้ายมาเมืองหลวงโดยเร็ว

        “คุณปู่เป็นอะไร!” ซ่งฉือเหล่ยที่พักผ่อนอยู่บนชั้นสอง เมื่อได้ยินเสียงดังเขาก็รีบวิ่งลงมาด้วยความตกใจ “คุณปู่ไม่สบายเหรอครับ ให้ผมพาไปโรงพยาบาลหรือเปล่า”

        “ไม่สบายอะไรกัน! ฉันสบายดี แกอย่ามาแช่งฉันนะ” คุณปู่ซ่งดุหลานชาย “ไปสิ รีบไปตามเสี่ยวหย่วนมาพบฉัน ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องถามเขา”

        “คุณปู่ครับ เมื่อคืนนี้เราสามคนแทบไม่ได้นอนเพราะต้องอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ ถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนอะไร คุณปู่รอให้เสี่ยวหย่วนกับน้องสะใภ้ตื่นก่อนค่อยให้พวกเขามาพบเถอะครับ” ซ่งฉือเหล่ยปิดปากหาว “ผมขอขึ้นไปนอนต่อนะครับ”

        แม้ไม่อยากรบกวนหลานชาย แต่คุณปู่ซ่งก็เหมือนจะรอไม่ไหวแล้ว “ไม่ได้! แกไปตามเสี่ยวหย่วนมาพบฉันตอนนี้เลย”

        “เสี่ยวเหล่ย ไปเถอะ...แกไปตามน้องชายให้มาพบคุณปู่ แกก็รู้ว่าคุณปู่ไม่ใช่คนใจร้อน แต่ดูเขาตอนนี้สิ แสดงว่าเขามีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำ” คุณย่าซ่งบอก

        ซ่งฉือเหล่ยสังเกตอีกทีก็เห็นว่าคุณปู่มีท่าทางกระวนกระวายจริงๆ “ได้ครับ ผมจะไปตามเสี่ยวหย่วนมาเดี๋ยวนี้”

        ซ่งหย่วนกับจูเสี่ยวลี่รีบจัดการตัวเองแล้วมาพบคุณปู่ซ่งทันที พวกเขากลัวว่าคุณปู่จะป่วยหรือมีเรื่องด่วนให้พวกเขาจัดการ

        “คุณปู่ครับ ผมมาแล้วครับ” ซ่งหย่วนรีบบอก

        “แกมาก็ดีแล้ว ฉันถามหน่อยได้ไหมว่าแกเคยเรียนวิชาสมุนไพรมาหรือเปล่า” คุณปู่ซ่งถาม

        “เคยเรียนเมื่อนานมาแล้วครับ คุณพ่อเป็นคนสอน นอกจากเรียนสมุนไพรแล้ว คุณพ่อยังสอนวิธีปรุงยาให้ผมด้วย แต่เป็นแค่โรคทั่วไปนะครับ อย่างเช่นพวกปวดหัว ปวดท้อง ไข้หวัด แล้วก็สูตรยารักษาอาการบาดเจ็บ เพราะตอนนั้นผมยังเด็กน่ะครับ” ซ่งหย่วนตอบ

        “แล้วเสี่ยวเจ๋อล่ะ เขาเรียนสมุนไพรมาจากใคร ไม่ใช่ว่าตอนที่เขาเกิด พ่อของเขาก็ตายไปแล้วเหรอ” คุณปู่ถามต่อ

        “ผมเป็นคนสอนให้เขาเองครับ” ซ่งหย่วนทำท่าคิด “แต่ตอนนี้ดูเหมือนอาเจ๋อจะเก่งกว่าผมไปมากแล้ว เพราะตำราสมุนไพรแล้วก็บันทึกการรักษาของคุณพ่อ เสี่ยวเจ๋อท่องจำได้หมดแล้วครับ เขาอยากเรียนแพทย์แผนจีนมาตลอด เห็นบอกว่าตอนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาจะเลือกสอบเข้าเรียนแพทย์แผนจีนด้วย คุณปู่ถามทำไมเหรอครับ”

        “เสี่ยวหย่วน ปู่คิดว่าเสี่ยวเจ๋อมีพรสวรรค์ทางด้านนี้ ปู่อยากถ่ายทอดวิชาแพทย์แผนจีนของตระกูลซ่งให้เขา แกว่าเสี่ยวเจ๋อจะยอมรับหรือเปล่า” คุณปู่ซ่งบอกความตั้งใจ

        ซ่งหย่วนยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินคำพูดของคุณปู่ “ผมเคยคิดเรื่องนี้อยู่เหมือนกันครับ แต่ผมกลัวว่าที่อาเจ๋อสนใจเรื่องสมุนไพรคงเพราะเขาแค่คิดถึงคุณพ่อ ผมก็เลยไม่เคยพูดเรื่องนี้กับคุณปู่เพราะผมอยากคุยกับน้องให้ชัดเจนก่อนน่ะครับ”

        “ถ้าอย่างนั้นแกโทรกลับไปหาแม่ของแกตอนนี้เลยว่าหล่อนกับเด็กๆ พร้อมที่จะย้ายมาเมืองหลวงหรือยัง ถ้าพร้อมแล้วก็ให้รีบมาเลย เดี๋ยวปู่จะให้คนจัดการเรื่องหนังสือรับรองออกจากหมู่บ้านให้”

        “คุณปู่ครับ ทำไมคุณปู่ถึงอยากให้ทุกคนย้ายกันมาเร็วขนาดนี้ล่ะครับ ไหนบอกว่ารออีกสองปีให้อาเจ๋อสอบเข้ามหาวิทยาลัยให้ได้ก่อนแล้วค่อยย้ายมา” ซ่งหย่วนยังสงสัย

        “ทำอย่างนั้นมันช้าเกินไป ปีนี้เสี่ยวเจ๋ออายุสิบสี่ปีนับว่าอายุไม่น้อยแล้ว หากปู่ทดสอบแล้วพบว่าเขามีพรสวรรค์ด้านแพทย์แผนจีนจริงๆ ปู่จะได้เริ่มสอนวิชาแพทย์แผนจีนของตระกูลซ่งให้เขาเลย พอถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาจะได้นำความรู้ของตระกูลเราไปประยุกต์ใช้กับหลักสูตรของมหาวิทยาลัยได้ด้วย”

        “ได้ครับคุณปู่ ผมจะไปโทรหาคุณแม่เดี๋ยวนี้”

        บรรยากาศอันตื่นเต้นของตระกูลซ่งทำให้เจี่ยซูหรงนั่งฟังอย่างสนใจ ‘หมู่บ้านเตี้ยนสุ่ย วิชาแพทย์แผนจีน เสี่ยวเจ๋อ แล้วที่นี่ยังเป็นตระกูลซ่ง ที่คุณปู่ซ่งและทุกคนพูดถึงอยู่ตอนนี้คงไม่ใช่ซ่งเจ๋อที่ฉันรู้จักใช่ไหม ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ถือว่าโลกกลมมากๆ แต่ฉันจะถามจากใครได้ล่ะ ถามจากพี่ซีซีไม่ได้แน่นอน เพราะพี่ซีซีฉลาดมาก เธอต้องสงสัยแน่ว่าฉันไปรู้จักกับอาเจ๋อได้ยังไง อีกอย่าง...ฉันเคยทำร้ายจิตใจอาเจ๋อมากขนาดนั้น ตอนนี้เขาคงไม่นับฉันเป็นคนรู้จักของเขาแล้ว’

        หลังจากได้รับโทรศัพท์จากซ่งหย่วน คุณแม่ซ่งยังไม่มีเวลาปรึกษากับทุกคนในบ้านด้วยซ้ำ หัวหน้าหมู่บ้านกับหัวหน้าฝ่ายผลิตก็มาหาเธอที่บ้านด้วยความตื่นเต้น

        “น้องสะใภ้! มีคนทำหนังสือรับรองให้พวกเธอทุกคนย้ายไปอยู่เมืองหลวง เห็นว่าเป็นตระกูลซ่งที่โด่งดังจากเมืองหลวงด้วยนะ เป็นตระกูลซ่งของสามีเธอหรือเปล่า” หัวหน้าหมู่บ้านถาม

        “ใช่ค่ะ เป็นตระกูลของสามีฉันเอง” แม่ซ่งตอบไปตามความจริง “พี่ชายถามทำไมเหรอคะ”

        “ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าตระกูลซ่งที่ว่าใช่ตระกูลซ่งที่เป็นตระกูลแพทย์มาแล้วหลายชั่วอายุคนหรือเปล่า” หัวหน้าฝ่ายผลิตเป็นคนถามบ้าง

คุณแม่ซ่งนึกถึงคำที่ลูกชายคนโตอธิบายเกี่ยวกับตระกูลของสามี เธอพยักหน้า “ดูเหมือนว่าครอบครัวของสามีฉันจะเป็นแพทย์มาหลายรุ่นแล้วจริงๆ ค่ะ”

        “ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะใช่” หัวหน้าหมู่บ้านยิ้มกว้างพร้อมกับยื่นกล่องไม้กล่องหนึ่งให้คุณแม่ซ่ง “เธอเคยได้ยินมาแล้วใช่ไหมว่าพ่อของฉันกับพ่อของหัวหน้าฝ่ายผลิตเคยไปทำงานที่เมืองหลวงแล้วถูกหมอใจดีคนหนึ่งช่วยไว้”

        “จำได้สิคะ ถึงตอนนั้นฉันจะเด็กมาก แต่เรื่องที่คุณลุงป่วยจนเกือบตายแต่โชคดีมีหมอใจดีคนหนึ่งช่วยชีวิตไว้ทำให้คุณลุงมีชีวิตรอดกลับมาหาพวกพี่ เรื่องนี้คนเขาพูดกันทั่วหมู่บ้าน ฉันจะจำไม่ได้ได้ยังไง แต่ว่ามันเกี่ยวกับกล่องไม้ที่พี่ให้ฉันยังไงเหรอคะ” แม่ซ่งยังไม่เข้าใจ

        “เข็มเงินในกล่องนี้เป็นของหมอคนนั้น ก่อนที่พ่อฉันจะเสีย เขาฝากฝังฉันไว้ว่าต้องเอาเข็มเงินในกล่องไปคืนเจ้าของให้ได้ แต่คนบ้านนอกอย่างเราจะไปรู้จักคนในเมืองหลวงได้ยังไง” หัวหน้าหมู่บ้านอธิบาย “แต่ตอนนี้ดีแล้วที่หาเจอ เธอช่วยเอาเข็มเงินไปคืนให้เขาที”

        “แล้วพี่มั่นใจได้ยังไงคะว่าหมอใจดีคนนั้นคือครอบครัวของสามีฉัน”

        “ไม่รู้ล่ะ ฉันรู้สึกว่ามันน่าจะใช่” หัวหน้าหมู่บ้านบอก

        “ฉันก็คิดว่าใช่” หัวหน้าฝ่ายผลิตสนับสนุน

        “ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปถามพ่อสามีให้ แต่ถ้าไม่ใช่ ฉันจะส่งกล่องใบนี้กลับคืนมานะคะ” คุณแม่ซ่งรับปาก

        หลังจากนั้นไม่กี่วัน คุณแม่ซ่งก็พาลูกชาย ลูกสาวบุญธรรม ลูกเขย รวมถึงหลานชายตัวเล็กทั้งสองคนเดินทางเข้าเมืองหลวง แม้ไม่รู้ว่าการเดินครั้งนี้ต้องเจอกับอะไร แต่เพื่ออนาคตที่ดีของลูกหลาน เธอจำเป็นต้องก้าวออกมาจากหมู่บ้านที่แสนคุ้นเคยแล้วพาครอบครัวไปเผชิญโลกกว้าง