“เฮ้ยมีคนมาเอากระเป๋าตังมันมาเร็วๆ ไปพวกเรา”
“ช่วยด้วยค่ะ!”
“ไปเร็วเดี๋ยวซวยกันหมด”มันวิ่งหนีไปอีกด้านและหลบไปในตลาดที่คนพลุกพล่าน
“โอ๊ย!” เสียงร้องทำให้พราวนภาหยุดที่จะตามพวกนั้นไปแล้วหันมามองเขาพร้อมกับประคองให้นั่ง
“ฉันจะพาไปหาหมอนะคะแต่ฉันไม่มีรถต้องไปตามเพื่อนก่อนค่ะ”
“รถผมมีอยู่ตรงโน้นมันจะเอาแค่เงินโชคดีกุญแจรถมันไม่ได้เอาไปด้วย”เขาตอบแล้วเงยหน้ามองพราวนภาด้วยความรอยยิ้มแม้ว่ารอยเืที่มุมปากจะยังเป็คราบอยู่ก็ตาม
“เดี๋ยวนะคะโทรหาเพื่อนก่อนคุณคงขับไม่ไหวฉันขับรถไม่เป็ค่ะ”พราวนภารีบกดโทรศัพท์หานรารักษ์และเล่าอย่างคร่าวๆไม่ถึงสิบนาทีกันต์กวีก็ขับรถมาที่ถนนและช่วยพยุงชายแปลกหน้าไปที่รถเพื่อนำส่งโรงพยาบาล
“สรุปคร่าวๆนะเขามาเที่ยวแล้วโดนปล้นรีดเงินนี่ล่ะตอนนี้ปลอดภัยแล้วว่าแต่เราจะเอาไงดีเขามาคนเดียว”กันต์กวีหันไปบอกทุกคนหลังจากที่คุยกับคุณหมอเรียบร้อยแล้ว
“ญาติๆเขารู้หรือยังคะ”พราวนภายังอดห่วงชายแปลกหน้าไม่ได้
“ยัง เขาไม่ให้บอก”
“อ้าว”พราวนภาเลยเดินเข้าไปด้านในพร้อมกับมองหน้าชายแปลกหน้า
“มีอะไรครับคุณเอ่อ”
“พราว”
“ผมชื่อเสกสรร”
“ไม่แจ้งญาติคุณเหรอคะ”
“ไม่ครับคิดว่าขับรถกลับไหวแค่นี้เองนอนสักคืนก็หายปกติ”
“ตำรวจตามตัวพวกนั้นอยู่นะคะคงจับได้เร็วๆนี้น่าจะคนท้องที่นี่ล่ะค่ะ”
“ขอบคุณอีกครั้งคุณใจเด็ดมากตัวนิดเดียวกล้าเข้ามาช่วยผมให้ตอบแทนยังไงดีครับ”
“ไม่เป็ไรพวกเราต้องไปเที่ยวต่อแล้วคุณอยู่คนเดียวได้ใช่ไหม”
“ได้ครับเอ่อคุณพราวนี่นามบัตรผมเอาไว้เผื่อมีเื่เดือดร้อนอะไรก็โทรหาได้เลย”
“ค่ะ” พราวนภารับนามบัตรมาเก็บไว้แล้วยิ้มก่อนจะเดินออกไปด้านนอกและตามกันต์กวีไปที่รถในขณะที่เอกรินทร์ยังคงนอนอยู่ที่ห้องพักไม่รู้เื่รู้ราวว่าเกิดอะไรขึ้น
เมื่อทั้งสามคนกลับไปที่พักก็แยกย้ายกันไปพักผ่อนกันต์กวีเข้าไปในห้องมองคนที่นอนนิ่งราวกับซ้อมตายแล้วอดขำไม่ได้
“นายนอนหรือซ้อมตายวะ”เขาเดินไปหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ
“มาแล้วเหรอ”เอกรินทร์หันมาถามในขณะที่กันต์กวีเข้าห้องน้ำไปแล้ว
“มีเื่นิดหน่อยเลยไม่ค่อยสนุก”
“เื่อะไร”
“พราวไปช่วยคนโดนปล้น”
“อะไรนะ น้องพราวเป็อะไรหรือเปล่า”
“ปลอดภัยดีแต่น่าโมโหตัวนิดเดียวคิดอาจไปช่วยผู้ชายมันน่านัก”
“นางฟ้าของผมนะนั่นรูปสวยจิตใจดี”
“เออ”เขาตอบกลับแล้วเปิดน้ำจากฝักบัวใส่ผมจนเปียกชุ่มก่อนจะฟอกสบู่เพื่อคลายความเหนอะหนะ
่เย็นทั้งสี่คนเดินลงมารับประทานอาหารที่ร้านริมทะเลนรารักษ์สวมชุดเดรสซีฟองแขนยาวสีครีมยาวคลุมข้อเท้า่เอวคาดด้วยโบอันเล็กพอให้น่ารัก รองเท้าแตะสีขาวทำให้นรารักษ์ดูน่ารักชวนมองไม่รู้เบื่อส่วนพราวนภาสวมชุดเดรสผ้ามัดย้อมแขนสั้นสีครามเดรสทรงหลวมๆความยาวคลุมข้อเท้ารองเท้าแตะสีฟ้าผมยาวมวยแบบง่ายๆทำให้ใบหน้าของพราวนภาดูสดใสและน่ารักมากกว่าเดิม
“น่ารักแพคคู่เลยครับ”เอกรินทร์ชมแล้วก็ยิ้ม
“พี่เอกใส่เสื้อสีขาวกางเกงสีแดงนี่วัยรุ่นมากเลยค่ะ”
“น้ำอบพี่ยังไม่ได้แก่เลยนะเพิ่ง22เอง”
“พี่กันต์ก็เท่ค่ะเสื้อสีเทาอ่อนกางเกงสีเทาเข้มแต่มันหมองๆไปนิดๆนะคะน่าจะสดๆเข้ากับทะเล”
“พี่ไม่ค่อยชอบสีสดๆมันดูแปลกๆ”เขาตอบแล้วยิ้มพร้อมกับมองหน้าพราวนภาแล้วก็สลับกับมองหน้านรารักษ์ความรู้สึกบางอย่างทำให้เขาหันไปมองหน้าของพราวนภาแล้วยิ้มก่อนจะเอ่ยปากชม
“ชุดมัดย้อมลายน่ารักเหมาะกับเธอมากนะ”
“ค่ะ”
“แล้วของหนูไม่สวยเหรอคะ”นรารักษ์อดน้อยใจไม่ได้ที่เขาไม่ได้สนใจชุดของตนเลย
“น้องน้ำอบก็ใส่แบบนี้บ่อยแล้วนี่ครับก็สวยดีครับเห็นในไอจีใส่แต่แบบนี้ว่าแต่พราวไม่มีไอจีเหรอ”
“มีค่ะแต่ไม่ค่อยได้อัปรูปลงค่ะพอดีไม่ค่อยได้ถ่ายรูป”พราวนภาตอบแล้วเปิดรายการอาหารเพื่อแก้อาการเคอะเขินที่กำลังเล่นงานตัวเองอยู่ในตอนนี้
“น้ำอบสวย แต่น้องพราวน่ารักที่สุดในโลกของพี่เอกครับ”เอกรินทร์ได้ทีหยอดท้ายทำให้กันต์กวีรู้สึกหมั่นไส้เขามากขึ้นกว่าเดิม
‘จีบออกหน้าออกตา ถ้าไม่ใช่ญาติของน้ำอบเจอดีแน่’
595
