หลังจากที่ผมบินขึ้นมาบนท้องฟ้าที่สูงกว่าพื้นดิน60เมตรแล้วจากนั้นผมก็ตั้งท่าเหมือนกับตอนผมอยู่ในเกมก่อนจะพุ่งออกไปด้านหน้าด้วยความเร็ว14.75มัคซึ่งผมลืมคิดไปว่าที่นี้ไม่ใช่เกมมันจึงทำให้ผืนป่าเบื้องล่างแหวกออกไปสองข้างทางในทางที่ผมบินมา
''เห้ย!!!''
หลังจากที่ผมพุ่งออกมาได้ไม่นานก็รู้สึกตัวว่าถ้าบินด้วยความเร็วสูงขนาดนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับพื้นด้านล่างผมจึงหยุดและมองกลับไปด้านหลังก็พบว่าผืนป่าที่เคยเขียวขจีเมื่อครู่ตอนนี้ได้กลายเป็เส้นทางยาวขนาดใหญ่ไปเสียแล้วด้วยน้ำมือของผมที่ไม่ทันระวังตัว
''เราว่าเราควรลงเดินนะ''
ผมพูดกับตัวเองอย่างรูู้สึกผิดก่อนจะบินลงไปด้านล่างจนปลายเท้าของผมัักับพื้นดิน
ตุบ!
''เห้อเราก็ดันควบคุมความเร็วในการบินด้วยสิ''
ผมพูดออกมาพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจำใจเดินต่อไปเรื่อยๆพร้อมกับเปิดสกิล''ตรวจจับ''ใว้ตลอดเพื่อจะได้รู้ว่ามีอะไรเข้ามารึเปล่า
30นาทีต่อมา
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด!!
''สัญญาณเตือนมอนเตอร์นี้''
เมื่อผมได้ยินสัญญาณเตือนมอนเตอร์ดังขึ้นผมก็ชักดาบออกมาก่อนจะใช้สกิล''การตรวจจับพลังชีวิต''เพื่อดูว่างพวกมันจะมากันกี่ตัวพร้อมกับหันหลังกลับไปและจ้องไปทางที่มีจุดสีแดงๆขึ้นด้านหน้าของผม
''อึก!!''
ผมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะมองไปยังพลังชีวิตของมอนเตอร์พวกนั้นก็พบว่ามีมากมายมหาศาลเป็อย่างมากซึ่งจำนวนคร่าวๆที่ผมสังเกตุดูมันไม่ต่ำกว่าหนึ่งหมื่นตัวแน่ๆและตอนนี้มันเดินมาไกล้จะถึงกับที่ๆผมยืนอยู่แล้วด้วยมันจึงทำให้ในใจผมคิดว่า
'จะหนีหรือจะสู้ดี'
ผมคิดภายในใจพร้อมกับมองไปด้านหน้าที่ตอนนี้พลังชีวิตของมอนเตอร์ไกล้เข้ามาเรื่อยๆจนอยู่ห่างจากผมไม่กี่10เมตรซึ่งผมจึงใช้สกิลสำรวจดูนั้นก็พบว่าพวกมันคือฝูงก๊อบลินนั้นเองซึ่งเลเวลของพวกมันน่าจะไม่เกิน40แน่ๆที่ผมตั้งเอาใว้ซึ่งมันทำให้ผมถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจไปเปาะนึงแต่ก็ยังคิดอยู่นิดหน่อยว่าถ้าจำนวนเยอะขนาดนี้จะสู้ยังไงไหวถ้าจะใช้สกิลดาบแห่งแสงนั้นละก็อาจจะทำให้ป่าหายไปอีกแน่ๆ
'จริงสิไอเทมระดับดวงดาวอีกชิ้นของเราไง'
เมื่อผมนึกถึงไอเทมชิ้นหนึ่งได้ผมก็เรียกมันออกมาทันทีเพราะตอนนี้พวกฝูงก๊อบลินขนาดใหญ่ได้เดินมาอยู่ด้านหน้าห่างจากผมเพียง7เมตรเท่านั้น
''เคียวแห่งโครนอส''
ผมพูดขึ้นพร้อมกับมีเคียวสีฟ้าเข้มตัดทองปรากฎขึ้นมาในมือของผม
กร๊าซ!!!
เมื่อพวกมันเห็นผมก็ร้องคำรามออกมาเสียงดังก่อนที่พวกมันจะวิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกันเกือบทั้งฝูงซึ่งมันทำให้ผมในิดหน่อยที่พวกมันพุ่งเข้ามาอย่างนี้เมื่อผมตั้งสติได้จึงเรียกใช้สกิลของเคียวแห่งโครนอสทันที
''เวลาจงหยุด!''
หลังจากผมพูดจบก็ได้มีเข็มนาฬิกาสีทองขึ้นมาด้านหลังของผมก่อนที่ทุกๆสิ่งทุกอย่างจะกลายเป็ขาวดำและพวกก๊อบลินก็ได้ตัวแข็งทื่อไปเมื่อผมเห็นว่าทุกอย่างหยุดนิ่งเหมือนในเกมผมก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะค่อยๆก้าวเดินไปหาพวกก็อบลินอย่างช้าๆพร้อมกับง้างเคียวขึ้นและฟันไปที่คอของพวกมันทีละตัวทีละตัวจนผมเริ่มเหนื่อย
''เดี๋ยวน่ะทำไมเราไม่ใช้เวทย์หว่า''
เพี้ย!
ผมพูดขึ้นก่อนจะตีไปที่หน้าของตัวเองอย่างแรงเพราะหงุดหงินในความซื่อบื่อของตัวเองก่อนจะหันหลังและเดินออกไปจากฝูงก๊อบลินนี้และยกมือขวายื่นออกมาก่อนจะพูดว่า
''BLACK HOLE!!''
สิ้นคำร่ายสั้นๆของผมก็ได้มีไฟสีดำขนาดเล็กปรากฎกลางฝูงของพวกก็อบลินเมื่อผมเห็นว่ามันไม่ทำงานเพราะผลของสกิลของเคียวแห่งโคนอสจึงพูดเพื่อยกเลิกสกิลเคียวออกไปว่า
''เวลาจงเดิน''
สิ้นคำกล่าวเข็มนาฬิกาสีทองด้านหลังของผมก็เดินไปยังเลขศูนย์และทุกสิ่งทุกอย่างก็กลับมาเป็สีปกติ
ฟุบ ฟุบ วูบ!
หลังจากเวลาเดินได้ไม่นานพวกก๊อบลินที่โดนผมฟันไปตอนหยุดเวลาคอก็หลุดออกจากบ่าจนทำให้เพื่อนๆของพวกมันใกลัวแต่พวกมันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะตอนนี้เวย์ที่ผมร่ายออกไปมันทำงานเรียบร้อยแล้วก่อนที่black hole จะดูดพวกฝูงก็อบลินและพื้นที่รอบๆหายไปนิดหน่อยอย่างรวดเร็ว
''ฟู่วจบแล้วสิน่ะ''
ผมถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินทางตามทางต่อไป
ณ เมืองเฮฟเวน
''ท่านแม่ทัพขอรับนี้ก็นานแล้วนะขอรับเหตุใดฝูงาาก็อบลินยังไม่มาอีก''
''นั้นสิหรือว่าที่พวกมันเตือนมาเมื่อครั้งที่แล้วจะเป็เพียงคำขู่น่ะ''
ข้าพูดตอบลูกน้องออกไปก่อนจะมองไปยังเบื้องล่างของกำแพงที่มีทหาร7แสนนายกำลังรอเพื่อปะทะกับฝูงของาาก๊อบลินอยู่
-------------------------
เทพพิทักษ์แห่งพงไพรที่ทำลายป่าไม้หลายร้อยกิโลแบบไม่ได้ระวังตัว อาจจะมีคำผิดต้องขออภัยด้วยนะครับ
อะนี้รูปพระเอกของเราเผื่อลืมกัน
282K
