“เมย์ กลับมาเถอะ ต้องให้พี่ทำยังไง เราถึงจะกลับมา”เบนซ์คว้าแขนของเมย์ไว้
“ปล่อย!”
“ไม่อ่ะเมย์ ไม่เอา อย่าทำแบบนี้”
“เมย์บอกให้ปล่อยไง”
“พี่ขอร้องล่ะ กลับมาหาพี่เถอะ”เบนซ์ทรุดตัวลงไปคุกเข่าข้อร้องอ้อนวอนเมย์อย่างไม่อายใคร
“หึ น่าสมเพช สมควรแล้วล่ะ” เมย์ยิ้มมุมปากอย่างพอใจ และสะใจที่ได้เห็นผู้ชายคนนี้มาคุกเข่าขอร้องเธอ
ย้อนกลับไปเมื่อ 2 เดือนก่อน
ก็อกๆๆๆ
“พิม ออกมากินข้าวเร็ว วันนี้พี่ทำของโปรดให้เราเลยนะ ออกมาสิ”
“.........”
“เป็ไงบ้างลูก” เข็มอัปสรผู้เป็แม่มาถามคำตอบจากเมย์เม่
“เห้อ” เมย์พ่นลมหายใจออกมาเป็คำตอบ
“อีกแล้วเหรอ แม่เป็ห่วงจะแย่อยู่แล้วนะ เข้าไปเก็บตัวั้แ่เมื่อวานเต็มๆ 1 วัน ไหนจะวันนี้อีกก็ร่วม 2 วันได้แล้ว” คนเป็แม่อดเป็ห่วงลูกสาวคนเล็กไม่ได้ เพราะั้แ่กลับมาจากโรงเรียนเมื่อวานก่อนก็เห็นเงียบเข้าห้องไปขังตัวเอง ไม่ยอมกินข้าว ต่อให้เอาไปวางไว้มันก็ยังวางอยู่อย่างเดิม ต่อให้ใครจะพยายามคุยพยายามเกลี้ยกล่อมมากแค่ไหน พิมพาก็ไม่ยอมออกมาจากห้องเลย
“แม่พอจะรู้สาเหตุที่น้องเป็แบบนี้ไหมคะ”
“แม่เองก็ไม่รู้เลย เห็นั้แ่ที่กลับเข้ามาบ้านเมื่อวาน ก็เดินมาเงียบๆ เอาผ้าคลุมหน้าไว้แล้วเข้าห้องหายไปเลย”
“แปลกมาก ปกติพิมจะไม่เป็แบบนี้เลย”เพราะพิมพาน้องสาวสุดที่รักที่เธอรู้จักจะเป็คนสดใส ร่าเริง ยิ้มเก่ง ไม่ค่อยมีเื่เครียด แต่ถ้าเป็ถึงขั้นนี้ คนเป็พี่ก็ต้องรู้ให้ได้ ว่าทำไมหรือสาเหตุไหนที่ทำให้น้องของเธอต้องเป็แบบนี้
………………………………………………..
“ไปกินข้าวกันป่ะ”มะนาวชวนเมย์เม่ไปกินข้าวหลังจบคาบ่เช้า
“แป็ปนะแก ขอเก็บหนังสือแป็บนึง”
“โอเคๆ”
กริ๊งๆๆๆๆๆ……เสียงโทรศัพท์ของเมย์มีสายเข้าทำให้เธอต้องชะงักเมื่อเห็นว่าเป็ชื่อแม่ขึ้นมา
“ฮัลโหลแม่ มีอะไรรึเปล่า”
(“เมย์ลูก น้อง! น้อง!”)เสียงเข็มอัปสรผู้เป็แม่พูดอย่างกระวนกระวายอย่างหืดหอบ
“น้อง!? น้องเป็อะไรคะ แม่พูดมาสิ”
(“ตอนนี้น้องอยู่ในห้อง ICU เมย์ลาโรงเรียนมาหาแม่ได้ไหม”)
“ได้ค่ะแม่ น้องอยู่โรงพยาบาลไหนส่งโลเคชั่นมาเลยนะ เดี๋ยวอีก 5 นาทีเจอกันค่ะ เมย์จะรีบไป”
(“โอเคจ้ะ รีบมานะเมย์ แม่ใจไม่ดีเลย”)
“แค่นี้ก่อนนะแม่ เมย์จะรีบไป”
เธอกดวางสายทันที ก่อนจะรีบไป
“เดี๋ยวดิเมย์ จะไปไหนอ่ะ”
“เออนาว ฉันมีเื่เร่งด่วนอ่ะ แกไปก่อนเลยนะ ขอโทษจริงๆ”ไม่ว่าเปล่าเมย์เม่ก็รีบวิ่งไปทันที
“เอ้า ยัยนี่บทจะไปก็ไป”
………………………………
……….โรงพยาบาล K………….
“แม่ น้องเป็ไงบ้าง”เมย์รีบวิ่งมาด้วยความกระหืดกระหอบ
“เมย์ ฮึกๆ”คนเป็แม่เห็นลูกมาก็ชื้นใจรีบโผเข้ากอดเมื่อมาถึงทันที
“น้องเป็อะไรคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”
“พิม….พิมกินยาเกินขนาดอ่ะลูก”
“ห้ะ นี่น้องจะฆ่าตัวตายเหรอคะ”ผู้เป็แม่พยักหน้าเบาๆ
“เมื่อเช้า ตอนแม่เอาข้าวไปให้ แม่ก็เคาะเรียกเหมือนเดิมปกตินั่นแหละแต่แม่เป็ห่วงน้องมาก เพราะน้องไม่กินข้าวมาหลายวันแล้ว แม่กลัวจะเป็อะไร แม่ก็เลยเอากุญแจมาไขพังเข้าไป ก็เห็นน้องนอนสลบอยู่บนที่นอนแบบนั้นเลย”
“แล้วตอนนี้อาการน้องเป็ยังไงบ้างคะ”
“ตอนนี้พ้นขีดอันตรายแล้ว ดีที่แม่เอามาส่งทัน ถ้าช้ากว่านี้น้องอาจจะไม่รอด หมอเขากำลังล้างท้องน้องอยู่ เดี๋ยวสักพักก็คงจะให้น้ำเกลือ”
“เราเข้าไปหาน้องได้รึยังคะ”
“ยังลูก รอหมอออกมาก่อน เอาเป็ว่าตอนนี้น้องปลอดภัยแล้ว แต่เราก็แค่ต้องรอดูเฝ้าอาการน้องต่อไป เพราะน้องไม่ได้กินข้าวมาหลายวันด้วย ทำให้ขาดสารอาหารและสภาพร่างกายอ่อนแรงมาก”
“โอเคค่ะ”
“นั่งก่อนนะลูก เดี๋ยวรอหมอออกมาก่อน”
“ค่ะ”คนเป็แม่นั่งลูบหัวลูบหลังเป็การปลอบใจ
“ทำไมพิมต้องทำแบบนี้อ่ะ เมย์ไม่เข้าใจเลย”
“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมพิมเขาถึงทำแบบนี้”
แอ็ด……เพียงไม่กี่อึดใจ หมอและพยาบาลก็เดินออกมาจากห้อง ICU
“เอ่อ น้องเขาปลอดภัยแล้วนะครับ เดี๋ยวหมอจะทำการย้ายไปที่ห้องผู้ป่วยส่วนตัวให้ ตอนนี้สภาพร่างกายของน้องเขาอ่อนแอมาก หมอเลยจัดน้ำเกลือไว้ให้ แล้วก็สำคัญอีกเื่นึง นอกจากสภาพร่างกายจะอ่อนแอแล้วเนี่ย สภาพจิตใจของผู้ป่วยก็น่าจะอ่อนแอมากเหมือนกันนะครับ ไม่รู้ว่าผู้ป่วยมีเื่เครียดหรือมีแรงจูงใจอะไรรึเปล่า ส่วนนี้ก็ฝากญาติดูแลจัดการด้วยนะครับ เดี่ยวผมขอตัวไปดูแลเคสอื่นต่อก่อน”
“ขอบคุณมากค่ะหมอ”
“รอสักครู่นะคะ เดี๋ยวเราทำการย้ายห้องให้ แล้วญาติก็สามารถเข้าไปเฝ้าน้องได้เลยค่ะ”
พยาบาลสาวย้ำให้อีกรอบก่อนส่งยิ้มหวานให้
“ขอบคุณมากค่ะคุณพยาบาล”
…………ห้องผู้ป่วย…….
“มะ…….แม่”เสียงที่แหบพร่าเรียกหาคนเป็แม่ หลังจากที่สลบไป 2 วันเต็ม
“พิม! เป็ยังไงบ้างลูก”
“พิมยังไม่ตายใช่ไหมคะ”
“ยังลูก ตอนนี้ลูกอยู่ที่โรงพยาบาลนะ”
“แม่คุยกับใครคะ?”เมย์ที่เข้าห้องน้ำอยู่ได้ยินเสียงแม่คุยกับใครสักคนเลยะโถาม
“เมย์ลูก! น้องตื่นแล้ว”
“ห้ะ!”เมย์รีบล้างมือพรวดพราดออกมาหาคนเป็น้องทันที
“พี่เมย์”
“พิม” เมื่อเห็นว่าน้องสาวฟื้นแล้วก็รีบวิ่งเข้าไปกอดน้องทันที
“เป็ยังไงบ้าง ยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม”เมย์กอดน้องด้วยความคิดถึงและลูบหัวเบาๆ คนเป็น้องซุกหน้ากอดพี่และส่ายหัวไปมา
“ฮึกๆ พิมขอโทษ”เธอร้องให้ออกมาอย่างกลั้นไม่ได้ ผู้เป็แม่เข้ามากอดสมทบอีกเพื่อปลอบใจ
“ไม่เอา ไม่ร้องแล้ว พี่กับแม่อยู่ตรงนี้แล้ว”
“ฮรืออออออออ”คนเป็น้องได้ยินแบบนั้นก็ปล่อยโฮออกมาหนักกว่าเดิม
“พิมขอโทษๆๆๆ” เธอพร่ำเอาแต่บอกว่าขอโทษๆ อยู่อย่างนั้น เพราะทำให้คนอื่นต้องเป็ห่วง
“พิมฟังพี่นะ อย่าทำอะไรโง่ๆแบบนี้อีก รู้ไหมพี่กับแม่เป็ห่วงเราใจจะขาดอยู่แล้ว ถ้าพิมเป็อะไรขึ้นมาอ่ะ แม่กับพี่จะอยู่ยังไง ทำอะไรทำไมไม่คิดบ้าง ชีวิตพิมมีค่ามากนะ อย่าทำแบบนี้อีก เข้าใจไหม”เมย์ลูบหัวน้องและปาดน้ำตาอย่างเบาบาง พิมพยักหน้าเป็การตอบรับ
“อ่ะ กินน้ำก่อนลูก คอแห้งหมดแล้ว”
“ขอบคุณค่ะแม่”
“ไหนเล่าให้พี่ฟังหน่อยซิ ว่าทำไมพิมถึงทำแบบนี้ พิมมีเื่เครียดอะไร ทำไมไม่บอกพี่กับแม่”
“............”พิมพาก้มหน้าเงียบไม่พูดอะไร
“พิมมีเื่เครียดอะไรอ่ะลูก ใครทำให้ลูกต้องเป็แบบนี้ ปัญหาในบ้านเราเหรอลูก หรือเป็เพราะแม่ยังดูแลพิมได้ไม่ดีพอ บอกแม่มาสิลูก”คนเป็แม่พูดออกมาทั้งน้ำตา
“ไม่ใช่นะคะแม่ ไม่ใช่เลย แม่กับพี่ ดูแลพิมดีมากเลยนะคะ อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ”
“ถ้าไม่ใช่ ทำไมถึงไม่บอกล่ะ ถ้าไม่อยากทำให้พี่กับแม่รู้สึกแย่ พิมต้องบอกพี่กับแม่นะ มีปัญหาที่โรงเรียนเหรอ หรือว่าเพื่อน มีใครมารังแกเราใช่ไหม”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นเื่อะไร ความรักเหรอ?”พิมพาชะงักไปสักครู่
“เอ่อ ………พิมเครียดเื่เรียนนิดหน่อยอ่ะค่ะ”
“ทำไมหนูต้องเครียดขนาดนั้นล่ะลูก แม่ไม่เคยคาดหวังหรือบังคับให้หนูต้องเรียนดีเรียนเด่นเลยนะ”
“มันเป็ไปได้เหรอพิม ที่เราจะเครียดเื่นี้ จนถึงขั้นต้องกินยาเพื่อฆ่าตัวตายน่ะ”คนเป็พี่จับสังเกตุพฤติกรรมคนเป็น้องอย่างไม่เชื่อใจ
“จริงค่ะ”
“แน่ใจนะ ว่าไม่ได้โกหกพี่”
“ค่ะ……….พิมไม่ได้โกหก”ถึงคนเป็น้องจะยืนยันแบบนั้น แต่เธอก็ไม่ได้ปักใจเชื่อ แต่ก็ไม่อยากจะคะยั้นคะยอไปมากกว่านี้จึงปล่อยให้น้องสาวของเธอพักผ่อน………….
ณ ห้างสรรพสินค้า……….
สุดสัปดาห์นี้หลังจากที่อาการของพิมพาดีขึ้น เมย์เม่ก็พาน้องออกมาเปิดหูเปิดตา
โดยการไปดูหนัง กินข้าว ซื้อของกินเข้าบ้านอย่างสนุกสนาน นั่นทำให้สภาพจิตใจของเธอนั้นดีขึ้นมาก
“พี่เมย์ พิมอยากได้น้ำหอมอ่ะ เข้าร้านนี้กัน”
“โอเค ได้สิ”พิมพาคล้องแขนพี่สาวเข้าร้านสีชมพูอย่างร่าเริง
“เป็ไง กลิ่นนี้ดีไหม”เมย์ยื่นกลิ่นดอกกุหลาบให้น้องดม
“ก็หอมดีนะพี่ แต่มันแรงไปหน่อยอ่ะ อยากได้กลิ่นที่มันอ่อนๆ ซอฟๆกว่านี้”
“อ่ะๆ งั้นเราลองเลย ถูกใจอันไหนเดี๋ยวพี่ซื้อให้”
“หูยยย ใจปั้มจังเลย ดีเลย งั้นพิมจะเอาสัก 3 ขวดเป็ไง ฮ่าๆๆ”
“หายดีปุ๊ป เอาใหญ่เลยนะเราอ่ะ”
“หน่านะ นิดนึง”
“จ้า รู้นี่พี่ปฎิเสธไม่ได้”เมย์เม่หมั่นเขี้ยวหยิกแก้มน่ารักของน้องสาวอย่างเอ็นดู 1 ที
“อ่ะ อันนี้แหละ พิมได้ละ เอากลิ่นนี้เลย”พิมพาหยิบชวดสีชมพูชูขึ้นมาให้เมย์ดู
“ป่ะ ไปจ่ายเงินกัน”
“เอ้าไหนบอก่าเอา 3 ขวด”
“ล้อเล่นน่า ขวดเดียวก็แพงมากแล้ว ไปกันเถอะ”พิมพาดุนหลังพี่สาวเพื่อไปชำระเงิน เมื่อทั้งสองซื้อเสร็จแล้วกำลังจะกลับก็ดันไปชนใครคนหนึ่งเข้า
“อุ๊ย ขอโทษค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับ”
“พิม”
“พี่เบนซ์”เมื่อทั้งคู่เจอกันก็เผลอเรียกชื่อกันออกมา แต่ชายที่ชื่อว่าเบนซ์นั้นไม่ได้มาคนเดียวเขาควงสาวอีกคนมาด้วย พิมมองสองคนนั้นสลับก้ัน หน้าเธอเจื่อนลงก่อนที่จะตัดสินใจวิ่งออกไปก่อน
“พิม จะไปไหนอ่ะ รอพี่ด้วย”เมย์เม่ที่ยืนสังเกตุเหตุการณ์ก็พอจะเดาออก จึงรีบวิ่งตามน้องสาวไป เธอวื่งตามหาพิมพาอยู่นานจนมาเจออยู่ที่โรงรถและเห็นพิมงอตัวร้องให้
“พิม พิม เป็อะไร ทำไมถึงวิ่งออกมาแบบนั้น”
“........ฮึก…..ฮีก….”
“อย่าบอกนะว่า ผู้ชายคนนั้นเป็คนที่ทำให้พิมต้องกินยาฆ่าตัวตายอ่ะ” พิมพามองหน้าพี่สาวด้วยดวงตารื้นชื้นน้ำตา ก่อนจะกอดเมย์ไว้แล้วร้องให้ออกมา
………………..
“บอกพี่ได้รึยัง ว่าใช่ผู้ชายคนนั้นไหม ที่เป็สาเหตุให้พิมต้องเป็แบบนี้”หลังจากที่ร้องให้อยู่สักพัก ทั้งคู่ก็เข้ามาอยู่ในรถกัน 2 คน
“..............”พิมพางุดหน้าไม่กล้าตอบ
“พิม พูดกับพี่ อย่าทำแบบนี้”
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่รุ่นพี่ที่รู้จักเฉยๆ”
“มันทำอะไรพิม บอกพี่มา”
“เปล่านะพี่เมย์ พี่เขาไม่ได้ทำอะไรพิมทั้งนั้นแหละ”
“งั้นเพราะอะไร”
“พี่ต้องสัญญากับพิมมาก่อนนะ ว่าถ้าพิมบอกพี่จะไม่ไปทำอะไรเขา”
“นี่พิมยังจะปกป้องมันอีกเหรอ มันทำอะไรพิม บอกพี่มาเดี๋ยวนี้”
“พิมกับพี่เขาเคยคบกัน………..แล้วพี่เขาก็ไปมีคนอื่น”
“อืม เื่มันเป็แบบนี้นี่เอง”เมย์พูดออกมาอย่างสุดกลั้นอารมณ์โกรธไว้ในอก ในที่สุดวันนี้้ธอก็ได้รู้แรงจูงใจในการฆ่าตัวตายของน้องเธอสักที เพราะผู้ชายคนนี้เกือบทำให้เธอและแม่ต้องเสียพิมพาไป
“พี่จะไม่ทำอะไรเขาใช่ไหม”พิมพารู้จักพี่สาวเธอดี ว่านิสัยของเธอเวลาโกรธหรือ
เกลียดใครนั้นเป็ยังไง ยิ่งถ้ามาทำกับทำกับคนที่เธอรักแล้วล่ะก็ มีต้องเืตกยางออกกันไปข้าง พิมพารู้ดีว่าเมย์รักและหวงเธอมากจึงกลัวมากเช่นกันว่าเมย์จะทำเื่ที่รุนแรง
“...............”
“พี่เมย์อย่าเงียบสิ พิมกลัวนะ”
“พี่ไม่ทำอะไรเขาหรอกจ้ะ ไม่ต้องกลัวนะ”เมย์ข่มอารมณ์แล้วเปลี่ยนมายิ้มก่อนจะลูบหัวพิมพาเพื่อไม่ให้คิดอะไร ทั้งที่ข้างในของเธอนั้นร้อนรุ่มเพราะความโกรธจนแทบจะะเิออกมา
แรกๆเป็การปูเนื้อเื่ก่อนนะฮะ อาจจะยืดและงงๆไปหน่อย แต่เป็การทำให้เห็นความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้ แต่หลังจาก ep. 2 รับรองว่ามันส์
ฝากกดติมตามด้วยเด้อ
29K
