พัคแทซัน Said
ก็อกๆๆ
“เชิญครับ…” ผมเงยหน้าจากกองเอกสาร หันมองแขกที่เข้ามาใหม่
“เอ่อ หัวหน้าทีมคะ นามีซื้อเครื่องดื่มมาให้ค่ะ”
เธอวางกาแฟกับขนมลง แล้วโค้งหัวจนแทบชนพื้นให้ผม
“คะ คือ นามีขอโทษจริงๆ นะคะ ที่เมาแล้วพูดล่วงเกินหัวหน้าทีม แล้วก็เรียก รุ่นพี่ ต่อหน้าคนอื่นด้วย”
“.....”
“ขอโทษจริงๆ ค่ะ”
“โชคดีที่เพราะเมาคนอื่นเลยไม่คิดมากนะครับ ไม่งั้นเขาคงมองคุณกับผมเสียๆ หายๆ ได้”
“...ค่ะ”
“ผมไม่ได้รู้สึกแย่อะไรหรอกครับ ไม่ต้องกังวล…”
“ไม่ได้รู้สึกแย่?! มะ หมายถึงหัวหน้าทีมก็ชอบฉันหรอคะ”
เธอถามด้วยสีหน้าใ ยกมือขึ้นปล้องปาก สีผิวเริ่มแดงระเรื่อขึ้นนิดๆ ผมหันมองอีกคนผ่านช่องหน้าต่าง ....เธอกำลังมองพวกเราอยู่
“ไม่ใช่แบบนั้นครับ ..ผมหมายถึง ไม่ได้โกธร”
“อ่อ….”
“แต่คราวหน้าอย่าดื่มหนักแบบนั้นอีกนะครับ มันอันตราย แถมพ่อแม่คุณก็ติผมด้วย”
“ค่ะ …ขอโทษจากใจอีกครั้งนะคะ” เธอโค้งหัวก้มต่ำอีกครั้ง แล้วเดินออกไป
ผมนั่งยิ้มกริ่มมองเอกสารในมือ ที่อ่านวนเกือบ 10 รอบแล้ว เพราะรอยยิ้ม กลิ่นหอมๆ เสียงหวานๆ‘พี่คะ…..’ ยังดังข้างหูผม เหมือนถูกติดลำโพงกดเล่นซ้ำๆ
“ให้ตายเถอะ… แบบนี้ไม่มีสมาธิเลยแฮะ”
ผมพึมพำ แล้วเอนหัวกับพนักพิงเก้าอี้หนัง หลับตาลงพัก ผมยอมรับเลยว่าก่อนหน้านี้ผมตั้งใจจะใจร้ายกับเธอ เพราะหนึ่ง อยากให้เธอรู้สึกเจ็บอย่างที่ผมเจ็บ สอง ไม่อยากให้เธอลาออก ..เพราะผม
ในวันที่ถูกปฏิเสธ ผมเกือบจะเกลียดเธอแล้ว แต่พอมาเจอใบหน้าที่รู้สึกผิด แถมพยายามเข้าหาผมตลอดเวลา นั่นทำให้ผมโกธรเธอไม่ลง แถมยังอยากแกล้งซะมากกว่า
ถ้าได้เห็นใบหน้าของเธอ ได้เห็นรอยยิ้มของเธอ ได้ยินเสียงใสๆ ของเธอทุกวันเหมือนเดิม แม้ผมจะต้องอยู่อย่างเ็ป แกล้งใจร้ายใส่เธอแบบนั้น ผมก็ยินดีทำ
ตอนนี้สถานการณ์มันพลิกไปแล้ว ไม่ใช่แค่เธอกำลังหลงผม แต่ผมก็หลงเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นเช่นกัน
ร่างบาง ขาวเนียน ที่นอนหอบใต้เอวผม ริมฝีปากบางเล็ก ที่กัดเม้มเพื่อกดเสียงคราง การเอ่ยชื่อผมซ้ำๆ ใต้เงาแสงจันทร์ ภาพติดตาพวกนั้นยิ่งทำให้ผมเกิดอาการหวงจนอยากให้เธอลาออกไปจริงๆ
…แต่ลาออกไปอยู่บ้านผมอ่ะนะ…
ผมจัดการงานตามปกติ พอเหลือบเห็นคนตัวเล็ก ขวัญใจของผมเดินถือแก้วโกโก้ประจำตัวเธอเข้าห้องครัวของแผนก ผมก็เกิดอาการหิวกาแฟชงขึ้นมาทันที โดยไม่สนกาแฟแบรนด์ดังที่คนอื่นซื้อมาให้
“อะแฮ่ม..” ผมเดินเข้าครัว ยกแขนคล่อมตัวเธอไว้ คว้าแก้วเปล่าข้างหน้า
“พี่คะ.. คนอื่นจะเห็นเอา” เธอพูดติเบาๆ โดยที่ยังก้มหน้าล้างแก้วอยู่
‘อยากฟัดบนโต๊ะอีกชะมัด’
ผมคิดหื่นในใจ แล้วลงมือชงกาแฟ เธอหันมามองผม ขมวดคิ้วถาม
“เมื่อกี้นามีพึ่งซื้อกาแฟไปให้นี่คะ”
“อ่า อยากกินแบบชงมากกว่าน่ะ”
“เื่เยอะจังเลยค่ะ มีกาแฟแบรนด์ดีๆ ดันจะกินกาแฟชง”
“ไม่ได้ตั้งใจจะชงกาแฟ แต่ออกมาหาคนต่างหาก“ ผมกระซิบพูด
“หึ…ใครคะ นามีน่ะหรอ” เธอเหลือบตามองขวางใส่ผม แล้วหมุนตัวเตรียมเดินออก
“ยูอึนอา”
ผมเรียกดักเธอไว้ แล้วเดินเข้าไปใกล้ ่เธอหันกลับมามอง ผมแกล้งใช้จังหวะนั้นทำสิ่งที่คิด
จุ๊ฟ~
“อ้ะ…”
เธอเดินถอยหลังหนีด้วยความใ ยกมือขึ้นปิดปาก ใบหน้าสวยแดงกล่ำ หันมองระหว่างประตูห้องครัวกับผม
“พี่บ้าหรอ!?” เธอกระซิบด่า แล้วยกมือน้อยๆ นั่นขึ้นตีหน้าอกผม
“ก็คนมันอยากได้กำลังใจนิ… ตั้งใจทำงานนะครับ”
ผมยิ้มกริ่มก้มไปกระซิบเธอ แล้วเดินหนีสายตาดุๆ เข้าห้องทำงานของตัวเอง
‘เธอหึงผมหรอเนี้ย… แค่กาแฟแก้วเดียวเนี้ยนะ..น่ารักชะมัด’
201
