นักบินยอดรัก ภาค 1 & ภาค 2 & ภาค 3

ชั้น 10 ห้อง 399

เสียงเครื่องเป่าผมดังขึ้นและหยุดลงในห้องนอน คุณหมอราชเริ่มแต่งตัวใหม่ รอลงไปซ้อมก่อนแข่งจริงกับเดฟ “อาหารอร่อยไหมครับ” มาธูรรวบสายไฟของเครื่องเป่าผม “อร่อยมากค่ะ คุณหมอทำอาหารเก่งกว่าพี่ชายของฉันด้วยค่ะ” รองเท้ากีฬาวางเรียงรายในห้องแต่งตัว คุณหมอราชคว้าคู่สีดำเข้ากันกับชุดที่สวม ”วันนี้คุณจะลงมาเชียร์ผมไหม” หญิงสาวเดินเข้าในห้องแต่งตัว เก็บเสื้อผ้าที่คุณหมอทอดทิ้งไว้ “ไม่ค่ะ งานบ้านเยอะไปหมด” ราชสวมปลอกแขนทั้งสองข้าง หยิบไม้ตี พร้อมกับลูกบอล 2ลูก “คุณจะไม่ลงมาเป็นกำลังใจให้ผม ใช่ไหม” ราขถามเธออีกครั้ง คราวนี้เอียงร่างของเขามองดูสีหน้าหญิงเรียบเฉย หญิงสาวก้มๆเงยๆจัดเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้า ความรู้สึกของเขาต้องการให้เธอลงมาด้วย แต่ดูเหมือนหญิงสาวไม่ใส่ใจสักเท่าไร “งานบ้านก็ไม่ช่วย การบ้านส่วนตัวก็มีเยอะ นี่เหรอบอกว่าจะช่วยทุกอย่าง” เสียงบ่นของมาธูรดังออกไป “ผมขอโทษ ที่ไม่ได้ช่วยคุณ วันนี้พี่ชายคุณขอดวลฝีมือกับผม” น้ำเสียงทุ้มของราขดังเข้ามาใกล้เธอ มาธูรตกใจถ้วยกาแฟในมือร่วงลง ราชก้มลงรับถ้วยกาแฟไว้ทัน “คุณกลัวอะไร ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย” รอยยิ้มบนใบหน้าของราชทำให้หญิงสาวรู้สึกผิดที่ไม่ลงไปเชียร์เขา “คุณทำการบ้านของคุณ ส่วนงานบ้าน ผมจะขอให้แม่บ้านของนิทตี้มาช่วย ผมลงไปก่อน” ราชโอบใบหน้าของเธอประทับรอยจูบหวาน ให้เธออีกครั้ง

สนามหญ้าด้านหลัง ตึก A

กลุ่มวัยรุ่นลงมาปรับสภาพพื้นดินในสนามรอด้านล่าง  ผู้กองเดฟดินเคียงคู่กับนักบินหนุ่ม “แสดงว่า ป้าของภาวนาช่วยนาย เรื่องราวหมดความกังวล แล้วนายจะมานัดแข่งกับคุณหมอทำไมวะ ไม่เข้าใจเลย“ วินนี่โยนลูกบอลไปมา สายตามองหาแฟนสาวที่อยู่ในสนาม  ส่วนเดฟลุกขึ้นเหวี่ยงลำตัว และวิดพื้นสักพัก “ นายรู้จักรุ่นพี่ปราตาบนักแข่งระดับประเทศ ฉันไปฝึกฝนฟาดแข้งกับรุ่นพี่เพื่อการแข่งขันในวันนี้  ฉันต้องการปราบคุณหมอหน้าหล่อ นายรู้อะไรไหม ไอ้พวกเด็กน้อยแถวนี้ พวกมันชักละลืมลูกพี่เดฟเป็นใคร ลืมลูกพี่เก่ากันไปหมดเสียแล้ว“ นิทตี้เดินย้อนออกมาเพียงลำพัง สะพายกระติกน้ำโปรยยิ้มให้ชายหนุ่มทั้งสอง “เธอหายโกรธนายหรือยัง” วินนี่ส่ายหน้าไปมา “ยัง เมื่อคืนฉันนอนนอกห้อง แถมเมื่อเช้าเธอไม่ทำอาหารเช้าให้ฉัน ไม่แค่นั้นตอนเที่ยงเธอสั่งพิซซ่ามากินเรียกเจ้าอ้วนมานัสแบบกินถล่มไม่มีส่วนแบ่งของฉันด้วย  และถ้าวันนี้เธอขอเล่น ฉันจะปราบเธอให้ได้”

“นิตยา คุณหายงอนวินนี่หรือยังครับ” ราชก้าวเข้ามาทักทายกับนิทตี้ ทั้งคู่โผเข้ากอดกัน ร่างสูงสวมกอดเธอไว้ “ฉันไม่ได้งอนเขาหรอกค่ะ แค่สั่งสอนสักหน่อย เขามากเรื่องขึ้นทุกวัน คุณหมอ ฉันรู้ว่าวันนี้เดฟท้าแข่งกับคุณ ขอให้ชนะนะคะ แล้วมาธูรไม่ลงมาเหรอคะ” ราชงยหน้าขึ้นมองชั้น 10  นิทตี้สะกิดท่อนแขนคุณหมอ “ขอเล่นด้วยค่ะ ได้ไหมคะ วันนี้เดฟน่าจะเตรียมตัวมาพร้อมนะคะ ฉันขออยู่ทีมคุณหมอก็จะดีค่ะ“ ปลายนิ้วชี้ของราชชี้ไปที่วินนี่ เขากำลังยืนมองคู่หมั้น พร้อมทั้งยกคิ้วทักทายนิทตี้ “คุณไปขออนุญาตเขาก่อนครับ สำหรับผมได้เสมอ”

นิทตี้วิ่งเข้าไปหานักบินหนุ่ม “คุณต้องการเล่นด้วยใช่ไหม ผมรู้นะ“ นิทตี้บิดปลายจมูกของเขา “พ่อมดวินนี่  ฉันขออนุญาตเล่นข้างคุณหมอนะคะ“ ผู้กองเดฟได้ยิน รีบลุกขึ้นจ้องหน้าหญิงสาว สายตาโมโห “นี่คุณนางฟ้า ห้ามทำแบบนี้กับผม คุณคิดจะแปรพักตร์ไปช่วยคุณหมอ ผมไม่ยอม” วินนี่หัวเราะ ถอดหมวกของเขาสวมให้เธอ แกะปลอกแขนของเขาออก สวมใส่แขนทั้งสองให้เธอ วินนี่ถอดเสื้อกันกระแทรก สวมให้แฟนสาวอย่างรวดเร็ว เขารั้งร่างของเธอให้แนบชิดกาย “ผมขอแลกคำอนุญาตกับจูบที่แสนหวานต่อหน้าทุกคน” แววตาหวานใสจ้องนัยต์ตาของเขา วินนี่ประทับริมฝีปากจูบเธอแบบลิฟล็อคต่อหน้าทุกคนในสนาม เมื่อได้ชิมรสหวานจนพอใจ เขาผละร่างของเธอออก  "นิทตี้ คุณต้องชนะผมให้ได้"   พร้อมชี้นิ้วขึ้นสองนิ้วคือสัญลักษณ์ตัวอักษร V นิทตี้ร้องขึ้น "สู้ตายค่ะ!!!" หญิงสาววิ่งกลับเข้าประจำตำแหน่ง เหวี่ยงไม้ตีลูกบอลในอากาศ "ปล่อยให้สักวันดีไหมคะ" นิทตี้มั่นใจว่าเธอจะปราบวินนี่ได้ ราชก้าวเข้ามายืนข้างเธอ "ไม่ครับ วันนี้ผมสู้ตายอย่างน้อยผมขอเอาคืนเรื่องมาธูรครับ"

มาธูณยืนตากผ้าปูที่นอนที่ระเบียงยื่นออกมาจากห้องครัว “พี่เดฟดูท่าทางจะฟิตจัด เราลงไปเชียร์คุณหมอดีกว่า“ แววตาเป็นห่วงราชตามด้วยความหวานแววของคู่รักของวินนี่กับนิทตี้ ทำให้เธอพบว่าราชจ้องมองทั้งคู่กำลังแลกจูบกันกลางสนามแข่ง มาธูรวิ่งกลับเข้าไปในห้องนอนทันที