เ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหิ้วปีกอู๋ลี่ผิงลากถูลู่ถูกังมาตลอดทางจนถึงหน้าประตูโรงพยาบาล ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเธอออกไปอย่างไม่ไยดีราวกับกำลังทิ้งถุงขยะเปียก
ตุ้บ!
ร่างของอู๋ลี่ผิงกระแทกพื้นอย่างจัง ก่อนที่ รปภ. จะหมุนตัวกลับ เขาถ่มน้ำลายรดหน้าเธอด้วยความรังเกียจ
"ถุย! อย่างแกยังกล้าเรียกตัวเองว่าแม่คนอีกเหรอ? แกมันนรกส่งมาเกิด! ไสหัวไป!"
อู๋ลี่ผิงไม่ได้กรีดร้องโวยวายตอบโต้ เธอเพียงแค่ยกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายบนใบหน้าออกเงียบๆ แววตาที่เคยเกรี้ยวกราดบัดนี้เต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้ายที่ลึกล้ำกว่าเดิม
ความอัปยศและความอับอายในวันนี้... เธอจะเอาคืนเด็กสารเลวไป๋ลู่เป็ร้อยเท่าพันเท่า!
มือสั่นเทาควานหาโทรศัพท์มือถือ กดโทรออกหาเ้าของบ่อนคาสิโนจินหยวนลำดับที่สอง หรือที่คนในวงการสีเทาเรียกกันว่า 'เสี่ยจินคนเล็ก' น้องชายแท้ๆ ของเสี่ยจินขาใหญ่
ไอ้หมอนี่ไม่เล่นพนัน ไม่สูบบุหรี่ แต่ขึ้นชื่อเื่ความบ้ากามเข้าขั้นวิปริต และที่สำคัญ... มันจ้องจะ 'งาบ' ไป๋ลู่จนน้ำลายสอมานานแล้ว!
สิบนาทีต่อมา
อู๋ลี่ผิงเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋า พร้อมรอยยิ้มบิดเบี้ยวดูอำมหิตจนน่าขนลุก
ถ้าไป๋ลู่ถูกตาแก่ตัณหากลับนั่นย่ำยีจนแหลกคาเตียง นายน้อยอวี่ยังจะ้ามันอยู่อีกไหม?
ไป๋ลู่ที่แปดเปื้อนราคี อย่าหวังว่าจะได้เชิดหน้าชูตาเป็ 'ลูกสาวแห่งชาติ' ผู้ใสซื่อบริสุทธิ์อะไรนั่นอีกเลย
แถมถ้าเธอแอบตั้งกล้องอัดคลิปวิดีโอเก็บไว้เป็หลักฐาน ชาตินี้ทั้งชาติ... ไป๋ลู่ก็ต้องตกเป็ทาสรับใช้ให้เธอจิกหัวเล่นงานไปจนวันตาย!
ในขณะเดียวกัน ณ ห้องผู้ป่วย
อวี่ฟู่ชิงยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง คอยปรนนิบัติพัดวีไป๋ลู่ราวกับไข่ในหิน
อาหารมื้อค่ำวางอยู่ตรงหน้าแต่อวี่ฟู่ชิงแทบไม่ได้แตะตะเกียบ เขาเอาแต่ก้มหน้าก้มตาแกะเปลือกกุ้งให้ไป๋ลู่มือเป็ระวิง อีกทั้งยังคอยเขี่ยก้างปลาชิ้นเล็กชิ้นน้อยออกให้จนแทบจะป้อนเข้าปากเธออยู่รอมร่อ
พอจบสำรับอาหารคาว อวี่ฟู่ชิงก็หันไปคว้ามีดมาปอกผลไม้จัดใส่จานอย่างประณีต ตามด้วยชงชาโสมร้อนๆ มาเสิร์ฟถึงมือ กว่าเขาจะได้ฤกษ์หยิบตะเกียบของตัวเอง อาหารตรงหน้าก็เย็นชืดจนหมดรสชาติไปแล้ว
เสิ่นซินลั่วมองดูด้วยความปวดใจ "พี่ฟู่ชิงคะ กับข้าวเย็นชืดหมดแล้ว เดี๋ยวฉันเอาไปอุ่นให้ใหม่นะคะ"
อวี่ฟู่ชิงตอบกลับเสียงเรียบโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง "ไม่เป็ไร"
ท่าทีที่เ็าและห่างเหินราวกับคนแปลกหน้า ทำให้ใบหน้าของเสิ่นซินลั่วซีดเผือด แววตาฉายแววเ็ปรวดร้าวอย่างปิดไม่มิด
ไป๋ลู่นั่งพิงหัวเตียง จ้องมองอวี่ฟู่ชิงด้วยสายตาว่างเปล่าไร้อารมณ์
ทว่าทันทีที่สายตาของอวี่ฟู่ชิงตวัดมาสบเข้ากับเธอ เขาก็รีบสับสวิตช์ปรับสีหน้า ส่งยิ้มอ่อนโยนที่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เอ็นดูมาให้ทันที ราวกับเปลี่ยนหน้ากาก
ไป๋ลู่หลุบตาลงทำเป็มองไม่เห็น
น่าขยะแขยงชะมัด
แต่อวี่ฟู่ชิงกลับหัวเราะในลำคอเบาๆ คิดเข้าข้างตัวเองไปว่าเด็กน้อยของเขาคงกำลังเขินอาย
เสิ่นซินลั่วมองดูปฏิสัมพันธ์อันแสนหวานชื่น (ฝ่ายเดียว) ของทั้งคู่ พลันรู้สึกร้อนรนจนน้ำตาแทบไหล ความอิจฉาตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย
ไป๋ลู่แค่นหัวเราะเยาะอยู่ในใจ
ราชินีจอเงินอย่างเธอ ยังต้องยอมแพ้ให้กับอวี่ฟู่ชิง ทักษะการแสดงของไอ้ผู้ชายคนนี้มันระดับเทพเรียกพี่ สตอเรียกพ่อ!
ชาติที่แล้ว อวี่ฟู่ชิงสูบเืสูบเนื้อ ใช้ประโยชน์จากเธอจนถึงขีดสุด ความเลวร้ายของเขายิ่งกว่าเสิ่นหยางหงและอู๋ลี่ผิงมัดรวมกันเสียอีก
ก่อนมรสุมข่าวฉาวจะถล่มทลาย เธอคือนักแสดงหญิงระดับเอลิสต์ที่ค่าตัวแพงหูฉี่ไม่เพียงแต่หาเงินเข้าค่าย 'อวี่ซิง เอ็นเตอร์เทนเมนต์' จนร่ำรวยมหาศาล แต่ใน่ที่บริษัทวิกฤตเกือบถังแตก ก็เป็เธอที่ยอมลดค่าตัว และรับงานแสดงเกรดต่ำรวมถึงโฆษณาดาษดื่น เพื่อช่วยพยุงจนอวี่ซิงฯ รอดพ้นปากเหยี่ยวปากกามาได้
แต่พอเธอถูกเสิ่นซินลั่วใส่ร้ายจนชื่อเสียงป่นปี้ มูลค่าทางการตลาดดิ่งเหว อวี่ฟู่ชิงก็ถีบหัวส่งเธอทันที! สัญญาจ้างของเธอถูกขายทิ้งราวกับโละสินค้ามือสอง ฟันกำไรเข้ากระเป๋าไปอีกก้อนโต
คนหน้าไม่อายยังกล้าอ้างคำพูดสวยหรู... 'พี่ทำเพื่ออนาคตของหนู เปลี่ยนต้นสังกัดจะได้เริ่มต้นใหม่'
เริ่มต้นใหม่กับผีน่ะสิ!
แม้กระทั่งตอนที่เธอต้องหนีไปกบดานอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช อวี่ฟู่ชิงก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง ฉวยโอกาสตอนที่กระแสสังคมรุมด่าเธอ รีบเข็นสารคดีชีวิตรันทดที่มีเธอเป็ตัวเอกออกมาขายกิน
รวมทั้งหมดห้าซีซั่น... สี่สิบแปดตอน!
พวกหากินบนความทุกข์ของคนอื่น ขนมปังชุบเืมนุษย์นี่มันอร่อยปากมากสินะ?
ความต่ำตมยังไม่จบแค่นั้น อวี่ฟู่ชิงถึงขั้นหน้ามืดตามัว สั่งให้ทีมงานแอบขโมยของใช้ส่วนตัวที่เธอทิ้งไว้มาเปิดประมูลขายในตลาดมืด ซึ่งในนั้น... รวมไปถึงชุดชั้นในที่เธอเคยใส่แล้วด้วย!
ที่อวี่ฟู่ชิงพร่ำบอกว่ารักเธอ... ก็คงจะเป็เื่จริง
อวี่ฟู่ชิงรัก 'ใบหน้า' ที่ทำเงินได้ของเธอ รัก 'มูลค่าทางการตลาด' ของเธอ และยิ่งรักที่เธอ ‘หัวอ่อน' ชักจูงง่าย…ควบคุมง่าย
กับ 'เครื่องมือทำเงิน' ชิ้นโปรด อวี่ฟู่ชิงย่อมต้องทะนุถนอมอย่างดี แต่เมื่อไหร่ที่เครื่องมือชิ้นนี้พังหรือหมดราคา... เขาก็พร้อมจะโยนทิ้งลงถังขยะโดยไม่กระพริบตา
แต่ไม่น่าเชื่อ เพียงเพื่อที่จะได้เป็เขยแต่งเข้าตระกูลลู่ ชาติที่แล้วอวี่ฟู่ชิงถึงกับลดตัวไปเลียแข้งเลียขาเสิ่นซินลั่วอย่างบ้าคลั่ง
ข้อกล่าวหาและหลักฐานเท็จที่พรั่งพรูออกมาจากปากของอดีตต้นสังกัดอย่างเขา มันคือตะปูตอกฝาโลงที่แ่าที่สุด ทำให้เธอถูกตรึงไว้บนเสาประจานจนวันตาย
คนบ้านเสิ่นทั้งสามคน อย่างน้อยก็เลวแบบเปิดเผย เลวให้เห็นกันโต้งๆ
แต่ไอ้คนถ่อยในคราบเทพบุตรอย่างอวี่ฟู่ชิงต่างหาก ที่ทำให้เธอสะอิดสะเอียนจนอยากจะอาเจียน
ไป๋ลู่สอดมือเข้าไปใต้หมอน ลูบไล้สมุดบันทึกเล่มเล็กเบาๆ
คนที่มองคนอื่นเป็แค่เครื่องมือ... จุดจบเดียวที่คู่ควรคือ ‘ตายด้วยการถูกใช้เป็เครื่องมือเช่นกัน’
นี่คือบทจบที่เธอเขียนเตรียมไว้ให้ 'พระเอก' อย่างอวี่ฟู่ชิงแล้ว
กระดาษแผ่นที่จดชื่ออวี่ฟู่ชิงเอาไว้ ต่อให้ไม่ใช่ตอนนี้ เธอก็จะหาโอกาสให้เขาได้เห็นรายชื่อใน 'บัญชีหนังหมา' นี้ โดยไม่ตั้งใจอย่างแน่นอน
"พี่ฟู่ชิงคะ ดื่มน้ำหน่อยสิคะ ปากพี่แห้งหมดแล้ว"
เสียงดัดจริตของเสิ่นซินลั่วปลุกไป๋ลู่จากภวังค์ เธอเก็บซ่อนแววตาอำมหิต แล้วลอบมองละครลิงตรงหน้า
อวี่ฟู่ชิงตีหน้าตาย น้ำเสียงเ็า "ไม่เอา"
เสิ่นซินลั่วไม่ยอมแพ้ เธอยกแก้วน้ำจ่อไปที่ริมฝีปากของเขา "พี่ฟู่ชิงคะ จิบสักนิดเถอะค่ะ ถือว่าฉันขอร้อง... เห็นพี่ปากแห้งแตกแบบนี้แล้วฉัน... ฉันปวดใจเหลือเกิน"
อวี่ฟู่ชิงขมวดคิ้ว ผลักมือเธอออกอย่างรำคาญ
"ฉันบอกว่าไม่เอา ฟังภาษาคนไม่รู้เื่รึไง?"
ซ่า!
น้ำในแก้วหกเลอะเต็มมือ แต่เสิ่นซินลั่วไม่สน เธอบีบน้ำตาคลอเบ้าทันที แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปคว้าจานผลไม้แทนอย่างไม่ยอมแพ้
"พี่ฟู่ชิงคะ... งั้นพี่ทานผลไม้นะคะ ส้มนี้หวานมาก..."
อวี่ฟู่ชิงสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มอารมณ์หงุดหงิด"ซินลั่ว พี่ขอพูดให้ชัดเจน ไม่อยากให้เธอเข้าใจผิดนะ แต่ฉันเห็นเธอเป็แค่น้องสาว เพราะฉะนั้น... เธอไม่ต้องมาทำดีกับฉันขนาดนี้ มันอึดอัด"
เสิ่นซินลั่วยังคงตื๊อทั้งน้ำตาชูจานผลไม้อย่างกล้าๆ กลัวๆ "พี่ฟู่ชิงคะ งั้นพี่ทานผลไม้สักคำเถอะนะ คำเดียวก็พอค่ะ"
อวี่ฟู่ชิงต้องจำใจโยนส้มเข้าปากไปส่งๆ เพื่อตัดรำคาญ พอเห็นเขาเคี้ยว เธอก็ยิ้มร่ารีบเสนอตัวไปชงชาให้ใหม่ทันที
ไป๋ลู่มองตามตาปริบๆ: "............"
นี่มันตำนานสุนัขรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ชัดๆ!
แต่ตลกร้ายก็คือ... ชาติที่แล้วเสิ่นซินลั่วดัน 'เลีย' จนได้ดี ได้แต่งงานเสวยสุขกับอวี่ฟู่ชิงจริงๆ เสียด้วยสิ
เื่ทำตัวเป็สุนัขเนี่ย ต้องยกโล่ให้เสิ่นซินลั่วเขาล่ะ พร์ล้วนๆ
"เสี่ยวลู่ อย่าเข้าใจผิดนะ" อวี่ฟู่ชิงรีบหันมาแก้ตัวลิ้นแทบพัน "พี่ชอบหนูคนเดียวนะ"
"ชอบแบบไหนคะ?"
"พี่อยากแต่งงานกับหนู อยากดูแลไปตลอดชีวิตครับ"
ไป๋ลู่: "............" จะอ้วก
"แต่หนูยังเด็ก เราค่อยเป็ค่อยไปนะ"
ไป๋ลู่: "............" เลี่ยนจนไตวายแล้วโว้ย!
ตัดภาพมาในห้องครัว
เสิ่นซินลั่วกำหมัดแน่น โกรธจนแทบคลั่ง แต่เธอก็ยังไม่ลืมคำสอนของอู๋ลี่ผิง…
แม่บอกไว้เสมอ ผู้ชายร้อยทั้งร้อย... ทนแรงยั่วยวนไม่ไหวหรอก
ไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะเป็สุภาพบุรุษ นั่งนิ่งเป็ท่อนไม้โดยไม่หวั่นไหวได้จริงๆ
เสิ่นซินลั่วยืดหน้าอกขึ้นอย่างภาคภูมิใจ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ
เทียบหน้าตา... เธออาจจะแพ้ไป๋ลู่
แต่ถ้าเทียบรูปร่างและ 'ไฟหน้า' ล่ะก็... ต่อให้ไป๋ลู่โตกว่านี้อีกสิบปี ก็ไม่มีทางตามเธอทัน
เสิ่นซินลั่วจงใจดึงคอเสื้อให้ต่ำลงกว่าเดิม เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องวับๆ แวมๆ พร้อมยกถ้วยชาเดินกลับออกมา
"พี่ฟู่ชิงคะ... ชาได้แล้วค่ะ~"
เสิ่นซินลั่วจงใจก้มตัวลงต่ำเพื่อวางถ้วยชา หน้าอกหน้าใจแทบจะทะลักออกมาทักทายชาวโลก
ดวงตาของอวี่ฟู่ชิงเข้มขึ้นวูบหนึ่ง เขาเบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็ธรรมชาติ ลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ "อืม... ขอบใจนะ"
ไป๋ลู่มอง 'อาวุธหนัก' ของศัตรู แล้วก้มมองหน้าอกกระดานของตัวเอง
เหอะ... รวมกันสองชาติภพ มีเื่นี้เื่เดียวจริงๆ ที่ฉันขอยอมแพ้อย่างหมดใจ!
615
![เกิดใหม่ทั้งทีมีภรรยาอัปลักษ์ซะงั้น [Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689243984_84250816.webp)
