เสียงคำรามะเือาคารยังคงดังก้องอยู่เหนือศีรษะ กรรรรรร! ทุกก้าวบนบันไดเลื่อนที่หยุดนิ่งทำให้ความตึงเครียดเพิ่มขึ้นทีละน้อย รองเท้าของพวกเขากระทบกับโลหะเป็เสียงกังวานเบา ๆ ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนต่างจับอาวุธแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว หัวใจเต้นรัวแข่งกับเสียงคำรามที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ
เมื่อขึ้นมาถึงชั้นสอง ภาพตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนชะงักงัน หน้าทางเข้าคลังสินค้าด้านใน มีสิ่งมีชีวิตขนาดเกือบสามเมตรยืนอยู่ ร่างกายบิดเบี้ยวด้วยกล้ามเนื้อที่โป่งพองผิดธรรมชาติ แขนขวาขยายใหญ่กว่าปกติหลายเท่า จนคล้ายค้อนั์ที่สร้างจากเนื้อและกระดูก ดวงตาขุ่นขาวไร้สติ ปากอ้ากว้างเผยเขี้ยวเปื้อนเื มันกำลังทุบประตูเหล็กอย่างบ้าคลั่ง ปัง! ปัง! ปัง! ด้านหลังประตู เสียงร้องไห้ดังสั่นเครือ “ช่วยด้วย!”
ระบบแสดงข้อมูลขึ้นตรงหน้าหลินเยว่ Ravager (Elite) ระดับภัยคุกคาม: สูง จุดอ่อน: กระดูกต้นคอ หมายเหตุ: ิัด้านหน้าแข็งแรงผิดปกติ สัตว์ประหลาดหันกลับมาอย่างช้า ๆ เมื่อได้กลิ่นของผู้บุกรุก เสียงคำรามต่ำ ๆ ดังออกจากลำคอ กรรร… ราวกับเสียงเครื่องยนต์ดีเซลที่กำลังติดเครื่อง
นัทสูดหายใจแรง “ตัวใหญ่มาก…” เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก คินยกปืนขึ้นเล็งทันที “ถ้าฉันมีมุมยิงชัด ๆ ฉันอาจยิงเข้าจุดอ่อนได้” เจย์พูดเสียงตึงเครียด “คำว่า ‘อาจ’ ไม่ทำให้ผมสบายใจเลย”
Ravager กระทืบเท้าลงพื้น พื้นกระเบื้องแตกร้าวเป็วงกว้าง จากนั้นมันพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่ไม่น่าเชื่อสำหรับร่างขนาดมหึมา “ระวัง!” นัทเป็คนแรกที่พุ่งออกไป เขายกขวานขึ้นฟันเข้าใส่หัวไหล่ของมันเต็มแรง เคร้ง! คมขวานฝังเข้าไปเพียงเล็กน้อย ราวกับฟันลงบนหินผา Ravager สะบัดแขนขนาดั์สวนกลับ ตูม! นัทถูกฟาดกระเด็นไปชนชั้นวางสินค้าอย่างรุนแรง ร่างกระแทกเข้ากับชั้นจนสินค้ากระจัดกระจาย “นัท!” มีนร้องเสียงหลงด้วยความใ
คินเหนี่ยวไกทันที ปัง! ปัง! ปัง! ะุเจาะเข้าที่ศีรษะด้านข้าง ทำให้มันเซไปหนึ่งก้าว แต่ยังไม่ล้ม มันคำรามด้วยความโกรธและพุ่งเข้าหาคิน หลินเยว่รู้ว่าหากปล่อยไว้ คินจะไม่ทันหลบ “อาร์ค!” เธอไม่ทันพูดจบ ร่างของอาร์คก็หายไปจากจุดเดิม เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา เขาปรากฏตัวตรงหน้า Ravager มือข้างหนึ่งยกขึ้นรับหมัดมหึมาเอาไว้ แรงปะทะทำให้อากาศรอบด้านสั่นะเื แต่เท้าของอาร์คไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับเขารากลึกอยู่กับพื้น Ravager เบิกตากว้าง เป็ครั้งแรกที่สัตว์ประหลาดดูเหมือนจะััได้ถึงความหวาดกลัว
อาร์คเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาสีแดงเข้มเย็นเยียบไร้อารมณ์ แต่แฝงด้วยพลังอำนาจที่ไม่อาจหยั่งถึง “ถอยไป” คำพูดนั้นไม่ใช่คำขอ แต่เป็คำสั่งจากผู้ล่าที่อยู่เหนือห่วงโซ่อาหารทั้งหมด Ravager คำรามและพยายามโจมตีอีกครั้ง อาร์คใช้มืออีกข้างคว้าศีรษะของมัน จากนั้น—บิด เสียงกระดูกแตกดังสนั่น กร๊อบ! ร่างั์ชะงัก ก่อนจะทรุดลงกับพื้นดังตูม
เงียบ ทั้งชั้นตกอยู่ในความเงียบสนิท นัทยันตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก เขากุมไหล่ที่เ็ป “...ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเราถึงยังรอดอยู่” คินลดปืนลงช้า ๆ แม้เธอพยายามเก็บอาการ แต่แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง เจย์พึมพำ “การเปรียบเทียบพลังไม่สามารถจัดอยู่ในมาตรฐานเดียวกันได้เลย” ด็อกเตอร์พยักหน้าอย่างจริงจัง “ถูกต้องอย่างยิ่ง” มีนรีบวิ่งไปดูอาการนัท ส่วนฟ้าปรบมือเบา ๆ ด้วยดวงตาเป็ประกาย “พี่อาร์คเก่งมาก…”
อาร์คไม่สนใจเสียงรอบตัว เขาหันกลับมามองหลินเยว่เป็คนแรก ราวกับ้าเพียงการยืนยันจากเธอ หลินเยว่เดินเข้าไปหา หัวใจของเธอยังคงเต้นแรงจากภาพที่เห็น พลังของเขาน่ากลัวเกินกว่ามนุษย์จะจินตนาการได้ แต่สิ่งที่ทำให้เธอสั่นไหวจริง ๆ คือเขาใช้พลังนั้นเพื่อปกป้องเธอและคนของเธอ เธอยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณ” ดวงตาสีแดงเข้มของเขาอ่อนลงอีกครั้ง และในเสี้ยววินาทีนั้น หลินเยว่รู้สึกได้อย่างชัดเจน สัตว์ประหลาดที่ทุกคนหวาดกลัว กำลังเฝ้ารอเพียงคำชมจากเธอเท่านั้น