แผนลับพิชิตใจนายอัลฟ่า

ฮันเตอร์: พี่ครับ ทำอะไรอยู่ครับทานข้าวหรือยัง พี่ไม่ให้ผมส่งกาแฟ และช็อกโกเลตแล้วผมไม่รู้จะทำอะไรดี ไม่ได้เห็นหน้าพี่เลยรู้ไหม 

ฮันเตอร์ : พรุ่งนี่เลิกงานแล้ว เจอกันนะ!!!!! น้าคราบบบ TT TT ขอร้องงงงงง

ฮันเตอร์:

ฮันเตอร์ : ฮอร์โมนของผมยังไม่ปกติเลยนะ การเจอกันบ่อยๆเหมือนมันช่วยให้ผมดีขึ้น เพราะฉะนั้นพี่ครับ ตอบผมหน่อยซิครับ 

ฮันเตอร์ : พี่ครับ ไม่สงสารผมหรือ ผมทรมานนะ พี่ครับ ไหนสัญญากับผมว่าจะอยู่ข้างๆผมไงละครับ 

ไซม่อน : ฉันเข้าใจแล้ว ๻้๵๹๠า๱เจอฉันกี่โมงวันพรุ่งนี้นะ 

ฮันเตอร์ : หลังพี่เลิกงาน ก็ได้ครับ พี่ทักมาหาผมแล้วผมจะไปหาพี่นะครับ 

ไซม่อน : งั้นทุ่มหนึ่ง 

ฮันเตอร์ : โอเคๆๆๆๆๆ งั้นพรุ่งนี้ผมจะไปรับพี่ที่หน้าบริษัทนะครับ 

ไซม่อน : ฉันมีรถ นายไม่ต้องมารับหรอกไปรอฉันที่โรงแรมแล้วกัน 

ฮันเตอร์ : ไม่เอา ผมอยากไปรับพี่เอง พี่รอผมนะครับ bye ครับ 

ไซม่อน: ฮันเตอร์! 

"เสียงไลน์ดังไม่ได้หยุด ปกติ ท่านไม่ค่อยจะชอบตอบไลน์นี่ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ"เลขายุนเหลือบตามองไปยังมือของไซม่อนที่กดโทรศัพท์ไม่ได้หยุด 

ไซม่อนชะงักมือรีบเก็บมือถือทันที "อ้อ เปล่าไม่มีอะไร"

"หมู่นี้เห็นท่านประธานชอบดูมือถือบ่อยๆนะครับ หรือว่าจะมีแฟนแล้ว เบต้าคนนั้นท่านจริงจังใช่ไหมครับ" 

"เปล่าครับ ผมก็แค่คุยเ๱ื่๵๹งานกับลูกค้านะ" 

"ลูกค้างั้นหรือครับ แต่ลูกค้าทุกคน ท่านจะเป็๞คนให้ผมจัดการนัดให้ท่านเองไม่ใช่หรือครับ หากมีอะไรที่นอกเหนือจากนั้น ผมก็จะรีบมารายงานท่านโดยตรงเพราะปกติลูกค้าจะไม่เคย คุยงานด้วยไลน์ส่วนตัวของท่านสักคนไม่ใช่หรือครับ" 

"ก็ฉันบังเอิญไปให้ไลน์ลูกค้าคนนี้ไปเข้านะซิ" ไซม่อนรีบขยับตัวออกจากลิพต์ทันที เพราะไม่อยากตอบอะไรมากไปกว่านั้น 

"อืมม์ ความลับเยอะแฮ่ะท่านประธาน ๰่๭๫นี้ ชักไม่น่าไว้ใจจริง ปกติไม่เคยมีความลับกับเรานี่น่า แปลก" เลขายุนคิดก่อนที่จะเดินตามไซม่อนออกจากลิพต์

พี่ครับ! 

"ทะท่านประธาน นะนั้นมันลูกของ ท่านประธาน เกริกวิทย์ หวัง บริษัทไลออลคิง คู่แข่งของเรานี่ครับ แต่ทำไมถึงมาที่นี่ได้ละครับ"

"เลขายุนจำผิดคนแล้ว ผมไม่ได้สนิทขนาดนั้น ไปเถอะ" 

"ผิดคนอย่างไรกัน ท่านเป็๞คนให้ผมเอาประวัติลูกชายคนเล็กของท่านประธาน เกริกวิทย์ หวัง มาให้เองกับมือ"

"ผมบอกว่าไม่ใช้ก็ไม่ใช่ไงรีบไปขึ้นรถเถอะ"

"ยังจะปฏิเสธเสียงแข็งอีก จะไม่ใช่ได้ไงโบกมือเรียกหยิกๆขนาดนั้น" ขณะที่เลขายุนคิดแต่ก็รีบเดินตามไซม่อนไปที่รถทันที

ขณะที่ไซม่อนรีบเปิดประตูรถ ฮันเตอร์ ตาเบิกโพลงขึ้น รีบวิ่งมาที่รถของไซม่อนอย่างรวดเร็ว

"เลขายุน หยุดก่อนครับอย่าเพิ่งไป" 

เลขายุนชะงักมือที่จะเปิดประตูรถไว้หันไปมอง

แฮ่ก! 

"ผมขอกุญแจครับ ผมจะเป็๲คนขับรถไปส่งพี่ไซม่อนเอง" ฮันเตอร์รีบแบร์มือขอกุญแจรถ

"ตะแต่.."

"มาเถอะครับ มันจะสายนะครับ"

"เลขายุนทำอะไรอยู่ ผมจะรีบไป"ไซม่อนเปิดกระจกรถลง แสดงสีหน้าหงุดหงิด กล่าวด้วยน้ำเสียงขุ่นมัว แต่ไม่ได้มองไปที่ฮันเตอร์ในขณะที่เลขายุนก็ถือกุญแจไว้

พรึบ! 

"ไม่มีเวลาแล้วผมจะไปส่งพี่ไซม่อนเอง"

"อะ คุณฮันเตอร์ ดะเดียวซิครับ" 

ไม่ทันละมืออันเตอร์ไวกว่า ฮันเตอร์รีบเอื้อมมือไปคว้ากุญแจจากในมือของเลขายุนแล้วรีบขึ้นรถปิดประตูอย่างรวดเร็วทำเอาเลขายุนยืนอึ้งด้วยความ๻๷ใ๯ไม่ต่างอะไรกับไซม่อนที่สะดุ้งโหยงตาเบิกโพลงด้วยความ๻๷ใ๯เช่นกัน

"นี่! นาย! คิดจะทำอะไรนะ!" เขาอุทานออกมาทันที 

"วันนี้ผมจะบริการพี่ให้เอง พี่จะไปไหนครับ บอกผมได้เลย"ฮันเตอร์หันไปยิ้มหวานให้ไซม่อน ที่พยายามนิ่งเงียบที่สุด และหันหน้าไปทางอื่น ฮันเตอร์ขับรถออกไปทันที

"แต่นายนัดฉันพรุ่งนี้ไม่ใช่รึ แล้วทำไมวันนี้ถึงได้โผล่มาไม่บอกฉันสักนิด ฮันเตอร์"

"นั้นมันเป็๞เ๹ื่๪๫ของวันพรุ่งนี้ แต่เ๹ื่๪๫ของวันนี้ผมแค่อยากเซอร์ไพรส์พี่นะ"

"นายไม่มีเรียนหรือไง เทอมสุดท้ายแล้วไม่ใช่รึ"ไซม่อนถามขึ้นเมื่อหันไปมองฮันเตอร์ที่ตั้งใจขับรถ

"อุ้ย! พี่รู้ด้วยหรือครับว่าผม เรียนเทอมสุดท้ายแล้ว ผมอยู่ในความสนใจพี่แล้วใช่มั๊ย?"

"เออะ สนใจอะไรของนาย ก็ทำไมจะไม่รู้ละ พ่อนายสัมภาษณ์ออกสื่อขนาดนั้น ว่าลูกชายคนเล็กใกล้เรียนจบแล้ว จะให้นายไปเรียนรู้งานกับพี่ชายคนรองไม่ใช่รึ"

"อ้อ ถึงยังไงผมก็คิดว่าพี่ใส่ใจผมอยู่ดี พี่จะไปไหนครับวันนี้ผมจะบริการให้พี่เอง" ฮันเตอร์หันไปยิ้มหวานทำหน้าตาน่ารักใส่ไซม่อนจนไซม่อนเผลอมองอย่างลืมตัวเมื่อได้ยินเสียงแจ้วๆของคนน้อง

"พี่ครับ! มองผมนานๆแบบนั้นระวังจะหลงเสน่ห์หลงผมนะ"

"เออะ ให้ตายเถอะ ฉันนี่อะนะ" เขากระตุกยิ้มมุมปากขึ้น

"นายอยากไปทานข้าวหรือไปดูหนัง หรือร้านคาเฟ่ อะไรนั้น มั้ย?ล่ะ" ไซ่ม่อนรีบหันหน้าไปทางหน้าต่างแล้วกล่าวถามขึ้นอย่างรวดเร็ว

"อะ กะกินข้าว เหรอครับ"

"ไม่อยากไปหรือไง ฉันมีเวลา อีก สองชั่วโมง" 

"ปะไปครับ พี่อยากไปไหนบอกผมได้เลยครับ"

ร้านสเต็ก

"ผมเอา อืมม์ (สีหน้าจริงจังขณะดูเมนู ต่างกับดูหนังสือเรียน) สเต็กเนื้อสันในแกะหมักโรสแมรีและบัลซามิก เสิร์ฟพร้อมสลัดเบบีสปิแนช เอาแบบ มีเดียมแรร์ นะครับ และ ผักโขมอบชีสใส่ชีสเยอะๆ ขนมปังชีสกรอบ ยำสลัดอะโวคาโดกุ้ง และ ปลาไซมอลผมขอเพิ่มเป็๲ 2 จาน พี่เอาอะไรครับ ผมสั่งให้" ฮันเตอร์หันไปถามไซม่อน ที่นั่งเอามือกอดอกอยู่

"ฉันสั่งไปเรียบร้อยแล้ว"

"ห่ะ! สั่งไปแล้วหรือ ทำไมเร็วจัง แฮ่ะ! ขอโทษนะที่ผมมัวแต่ดูเมนูของตัวเอง" ฮันเตอร์ยิ้มร่าขึ้นทันที

"อยากจะสั่งอะไรเพิ่งก็สั่งได้เลย ถ้านายชอบ ฉันเลี้ยงเอง"

"พอแล้วครับ ผมไม่ทานเยอะหรอก นี่ครับเมนู" ฮันเตอร์ยื่นเมนูคืนให้พนักงาน

"ไม่ทานเยอะงั้นรึ หึ" เขากระตุกยิ้มมุมปากทันที

ผ่านไป 20 นาที ของทุกอย่างถูกนำมาเสิร์ฟวาง พร้อมไวน์ชั้นดี

"พี่ครับ ดื่มไวน์ แบบนี้พี่ไม่กลัวเมาหรือครับพี่มีงานต่อไม่ใช่หรือ"

"ทานสเต็ก นายจะทานกับอะไรล่ะ หากไม่ใช่ไวน์ ถ้านายไม่ดื่มก็ไม่เป็๲ไร สั่งน้ำผลไม้มาแทนก็ได้นะ ฉันดื่มแค่แก้วสองแก้วไม่ถึงกับเมาหรอก"

"มะไม่ซิครับ ผมต้องดื่มซิด้วยครับ" ฮันเตอร์ตอบและยิ้ม

ขณะที่ไซม่อนกำลังจะตัดสเต็กแต่ฮันเตอร์เอื้อมมือไปหยิบจานของไซม่อนมาทันที ทำให้เขาต้องชะงักมือค้างด้วยความ๻๠ใ๽และเงยหน้าขึ้นมองคนน้อง

"ผมหันให้ พี่นั่งเฉยๆ ครับ"

"หืมมม! ไม่ต้องก็ได้"ไซม่อนเอ่ยออกมาเบาๆ

"ไม่ได้ครับบอกแล้วไงผมจะบริการพี่เอง" ฮันเตอร์หันไปหยิบช้อนซ้อมและมีด หั่นสเต็กด้วยสีหน้าจริงจังอย่างขะมักเขม้น 

พรืบบ! 

"ได้แล้วครับ ผมหั่นให้พี่ขนาดพอดีคำ" ฮันเตอร์ยิ้มและส่งกลับไป ยังไซม่อนตามเดิม

"อืมม์ ขอบใจนะ อันที่จริงนายไม่ต้องบริการฉันขนาดนั้นก็ได้ คนอื่นจะมองว่าฉันประหลาด ฉันเป็๲ผู้ชายนะ" ไซม่อนกล่าวแต่ฮันเตอร์ส่ายหน้า ไปมา ระรัว 

"ผมไม่สนหรอก ผมสนแค่อยากทำให้พี่ หากพี่กลัวคนอื่นจะมองและเข้าใจผิด พี่ก็ต้องห้ามผมซิครับ"

"เอ๊ย! ฮันเตอร์นายเล่นดึงจานฉันออกไปเร็วขนาดนั้น จะให้ฉันปฏิเสธนายอย่างไรกัน"

"แฮ่ก!" ฮันเตอร์ชีกยิ้มขึ้นก่อนที่จะตั้งใจตัดสเต็กตัวเองเข้าปากคำโตๆ

"ฮืออ! อะย่อย! (เคี้ยวเต็มปาก)พี่ชอบทานสเต็กใช่ไหมครับ แล้วนอกจากสเต็กพี่ชอบอะไรอีกครับ"

"ฮันเตอร์ เวลาเคี้ยวอาหารห้ามพูด มันดูไม่มีมารยาท"ไซม่อนกล่าวเบาๆ

"ก็ผมอยากรู้จะได้จำไว้ในสมอง"

"ฉันทานได้ทั้งนั้นแหละฉันไม่เ๹ื่๪๫มากหรอก" เขาตอบก่อนที่จะยกแก้วไวน์ดื่ม

"อืมมม์! ผมก็เหมือนกันแต่ก็ไม่ชอบ ไม่ชอบอะไรที่ขมๆเท่านั้น แล้วพี่ชอบเล่นกีฬาไหมครับ"ฮันเตอร์ถามอีกครั้งก่อนที่จะตัดสเต็กใส่ปากคำโตๆ 

"ก็ชอบนะ แต่ก็ไม่ค่อยได้เล่นนะเพราะไม่มีเวลา"

"ผมก็ชอบ ชอบกีฬาทุกชนิดเลย ว่าแต่พี่ไม่ได้ออกกำลังกายแล้วทำไมพี่ถึงหุ่นดีจัง เหมือนคนเล่นเวทเลย มีซิกแพค เป็๲ลูกก้อน ตั้ง 4 ก้อน ต่างกับผมไม่มีสักก้อนเดียว แถวตัวก็เล็กและร่างบางยังกะผู้หญิงแน่ะ"

"ก็ฉันตัวใหญ่สูงกว่านาย มันก็มีบ้างที่ฉันมีเวลาก็จะเข้าฟิตเน็ตที่คอนโดฉัน"

"คุณไซ่ม่อนค่ะ บังเอิญจังนะคะ" สาวสวยโอเมก้าเมเชอร์กล่าวทักทายยิ้มหวานขึ้นเมื่อยืนอยู่ตรงหน้าของคนทั้งคู่