ลีอันทูสมองซ้ายมองขวาเพื่อสำรวจรอบบริเวณในใจยังแอบคิดว่านรกหน้าตาเหมือนบ้านเก่าเก็บสมัยเรียนของเขาได้ยังไงแต่เมื่อนั่งพิจารณาสักพักเขาถึงเข้าใจว่าไม่ใช่
นี่มันบ้านที่เขาอยู่สมัยเรียนจริงๆ เป็บ้านโกโรโกโสที่อยู่ห่างจากคฤหาสน์ของตระกูลนอร์แกนประมาณหนึ่ง หากถามว่าทำไมมีบ้านเล็กๆ อยู่แถวตระกูลขุนนาง นั่นก็เพราะเขาเป็ขุนนางน่ะสิ
เกิดมาเป็ทายาทของตระกูลที่สูงศักดิ์ติดอันดับต้นๆ ของจักรวรรดิ ทว่าโชคร้าย ดันเกิดมามีชีพจรวงเวทเสียหายทำให้ไม่ถูกยอมรับต่างจากน้องสาวฝาแฝดที่มีชีพจรวงเวทปกติ เขาจึงต้องระเห็จไปอยู่บ้านอันห่างไกลเพราะตระกูลไม่สามารถเลี้ยงดูคนที่ทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงได้
กระนั้นชนชั้นสูงก็ไม่สามารถถอดยศออกได้ง่ายๆ หากไม่ขึ้นศาลและไม่มีเหตุผลเพียงพอลีอันทูสจึงยังมีนามสกุลห้อยท้ายประดับไว้เฉย ๆ แม้จะโตมาเหมือนคนใช้ก้นครัวก็ตาม
“ทำไมข้าถึงย้อนเวลากลับมากันนะ”
เขากุมหัวตัวเองรู้สึกปวดหนึบอย่างบอกไม่ถูก ความทรงจำที่อัดแน่นอยู่เต็มศีรษะผสมปนเปกันไปหมด กระนั้นสิ่งที่ยังชัดเจนก็คือเือุ่นๆ ของบรรดาเพื่อนและครอบครัวที่ค่อย ๆ เย็นลงด้วยน้ำมือของเขา
นั่งคิดอยู่นานก็คิดเหตุผลไม่ออกเอาเป็ว่าเขากลับมาแล้ว กลับมาเมื่อห้าปีก่อน ในเมื่อได้รับโอกาสที่คาดไม่ถึงเขาจะใช้มันเพื่อช่วยทุกคนเอง
เมื่อตกลงกับตัวเองเสร็จลีอันทูสก็เดินไปหยิบชุดนักเรียนเพียงตัวเดียวที่แขวนไว้บนผนังมาใส่มันค่อนข้างเก่าและซีดเพราะใส่มาั้แ่ปีหนึ่ง เขาไม่มีเงินซื้อมันจึงต้องทำงานหนักถึงปีสี่ให้ได้
พูดถึงปีแล้วร่างสูงก็เหลือบมองปฏิทินอีกรอบ เขาย้อนกลับมาห้าปีก่อนจริง ๆตอนนี้อยู่ปีสี่ของโรงเรียนผู้กล้าชาติก่อนพอเรียนจบก็ยึดอาชีพจอมมารเป็หลัก แต่ชาตินี้...อ่า ช่างมันก่อนเถอะ
มือขาวแบออกเพื่อลองใช้พลังดูปรากฏเป็ไฟสีแดงลุกโหมออกมา มันทรงพลังและอันตรายจนดูน่าหวาดกลัว ก็มิแปลกนักมันเป็พลังของจอมมารนี่นานี่คือสิ่งที่บ่งบอกตัวตนของเขา
จอมมารมีไฟสีแดงซึ่งเป็อันรู้กันทั่วทั้งจักรวรรดิ...
หากถามว่าทำไมคนที่มีชีพจรเสียหายอย่างลีอันทูสถึงใช้พลังได้นั่นเพราะชาติก่อนหลังเรียนจบ เขาเจอลูกสมุนของจอมมารพอดีชายคนนั้นช่วยรักษาชีพจรเวทให้แล้วบอกว่าเขาคือจอมมาร
“ทำไมชีพจรเวทถึงถูกรักษาั้แ่ตอนนี้ล่ะแถมพลังทั้งหมดตอนที่เป็จอมมารยังอยู่ครบด้วย เพราะข้าย้อนเวลากลับมางั้นเหรอ”
ยังไม่ทันได้พิจารณาอย่างถี่ถ้วนเสียงเตะประตูก็ดังขึ้น
ปัง!!!
จอร์แดนลูกนอกสมรสของนอร์แกนถีบประตูเข้ามาอย่างแรงจนประตูไม้เก่า ๆแทบจะหลุดออกมากองกับพื้น
“ไอ้คนชั้นต่ำโสโครก มัวนอนอืดอาดยืดยาดอะไรอยู่ได้ ทำไมยังไม่ลุกไปเก็บขี้ม้าอีก!”จอร์นแดนจิกผมของลีอันทูสขึ้นมา “แกนี่เก่งในเื่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนจริงๆ นะ”
ลีอันทูสถอนหายใจแล้วปัดมือที่จิกหัวเขาอยู่ออก
“เสียงดังชะมัด”
“นี่เ้ากล้าปัดมือจากข้าเหรอ รู้ไหมว่าเ้าทำให้คนอื่นไม่ได้กินข้าวต้องอยู่ทำงานแทนเ้า!”
“นี่จอร์แดนหยุดเถอะ เดี๋ยวก็ไปโรงเรียนสายกันหมดหรอก” เบ็ตตี้พยายามดึงตัวจอร์แดนให้ออกห่างจากลีอันทูสนางคือน้องสาวฝาแฝดของเขา ครอบครัวเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่
เรามีใบหน้าเหมือนกันดวงตาสีแดงโกเมนและเส้นผมสีดำขลับหยักศกเล็กน้อยต่างกันตรงที่นางเป็หญิงสาวธรรมดา ส่วนเขาคือจอมมารผู้ชั่วร้ายที่จะฆ่านางในอนาคต
“หึ พวกเรานั่งรถม้าไปครู่เดียวก็ถึงแล้ว ส่วนเ้านี่มันจะสายหรือไม่ก็ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของข้า”
ลีอันทูสทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้จอร์แดนมาหาเื่เขาทุกเช้าเสมอมักจะสั่งให้ทำงานเกือบทุกอย่างในบ้านโดยบอกว่าเพื่อตอบแทนตระกูลนอร์แกนที่อุตส่าห์เลี้ยงดูตื่นเช้าหน่อยก็จะได้งานเยอะจนไปโรงเรียนสายทุกวันตื่นสายก็จะโดนกระทืบและให้อยู่ทำงานจนขาดเรียนไม่ว่าจะทำยังไงก็ส่งผลเสียต่อเขาทั้งนั้น
“ถ้าเ้าอยากทำนัก ก็ทำเองสิ คฤหาสน์หลังนั้นเ้าเป็คนอยู่ไม่ใช่ข้าสักหน่อย”
จอร์แดนโกรธจนมือสั่นใบหน้าแทบจะเป็สีแดงเหมือนผมของเขา
“นี่เ้าเสียสติไปแล้วเหรอ รู้ไหมว่าตระกูลมีบุญคุณกับเ้ามากแค่ไหนใครเป็คนให้ที่ซุกหัวนอน ให้ข้าวให้น้ำเ้า แล้วเ้ายังมาสั่งทายาทเพียงคนเดียวที่จะได้เป็ผู้สืบทอดในอนาคตอย่างข้าให้ทำงานชั้นต่ำเนี่ยนะ!”
เบ็ตตี้เขย่าแขนจอร์แดนเบาๆ “ท่านพี่เพิ่งตื่นอาจจะพูดจาไม่คิดไปบ้าง อย่าถือสาเลยรีบไปกันเถอะ”
ลีอันทูสหัวเราะ“หึ ๆ เ้ากล้าบอกว่าเป็ทายาทเพียงคนเดียวทั้ง ๆ ที่มีข้ากับเบ็ตตี้อยู่เหรอมั่นอกมั่นใจจริง ๆ นะ”
“นี่เ้ากล้านับข้ารวมกับเ้าเหรอ!”
“เ้าบอกว่าข้าเป็หนี้บุญคุณตระกูลใช่ไหมจอร์แดน แต่ข้าว่าไม่นะข้าได้อาหารเล็กน้อยสำหรับหนึ่งเดือน ราคาประมาณสิบสองเหรียญ คิดค่านอนกระท่อมเน่าๆ นี่ก็ตกเดือนละยี่สิบเหรียญเทียบกับคนรับใช้ที่มีเงินเดือนต่ำสุดอย่างคนเลี้ยงม้าซึ่งได้ห้าร้อยเหรียญต่อเดือนแล้วข้าทำงานทุกอย่างั้แ่เลี้ยงม้า ทำความสะอาด แบกของ รับใช้เงินเดือนสามสิบสองเหรียญจะนับเป็อะไรได้ ข้าทำงานเกินหน้าที่ขนาดนี้ตระกูลติดหนี้ข้ามหาศาลเลยนะ”
“สมองเ้าคงกู่ไม่กลับแล้วสินะ ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อ เ้าไม่รอดแน่!”
ลีอันทูสพยักหน้าพลางยิ้มยียวน“งั้นเหรอ อืม ๆ งั้นรีบวิ่งไปฟ้องล่ะถ้าเ้าลุกจากพื้นได้ล่ะนะ”
“เ้าหมายความว่า—”
พลั่ก!!!!
ลีอันทูสต่อยจอร์แดนอย่างแรงจนอีกฝ่ายร่วงลงไปกองกับพื้นเขาจุ๊บมือตัวเองแล้วยักคิ้วทำท่ายียวนล้อเลียนเ้าหัวแดง น่าเสียดายที่มันสลบเหมือดั้แ่หมัดแรกเลยไม่เห็นการกวนประสาทของเขา
เมื่อหันไปมองน้องสาวฝาแฝดนางอ้าปากค้างอย่างใ ไม่รู้ว่าอึ้งที่เขามีแรงต่อยจอร์แดนได้หรืออึ้งที่เขากล้าท้าทายอำนาจกันแน่
“เบ็ตตี้เ้ารีบไปขึ้นรถม้าเถอะ เดี๋ยวก็สายหรอก”
“ท่านพี่จะไม่เป็อะไรเหรอคะ ไปต่อยจอร์แดนแบบนั้น”
“ไม่ต้องห่วงหรอก มันเตี้ยกว่าข้าตั้งเยอะ จะทำอะไรข้าได้”
“ข้าหมายถึงท่านพ่อต่างหากล่ะคะ เขาต้องลงโทษท่านแน่”
“อ๋อ เื่นั้นไม่ต้องไปสนใจ ไม่ว่าจะสั่งลงโทษหรือจับเข้าคุก ข้าก็ไม่กลัวสักนิด”
เบ็ตตี้หน้างอ“ข้าไม่อยากให้ท่านาเ็ครั้งที่แล้วทำงานเสร็จไม่ทันยังโดนเฆี่ยนตั้งหลายทีท่านพี่เดินไปโรงเรียนในสภาพเืท่วมจนถูกหาว่าเป็อันธพาลมาแล้วนะคะ”
“สุดท้ายก็ได้รับการปล่อยตัวเพราะไม่มีใครเชื่อว่าพี่จะไปทำร้ายใครได้ไม่ใช่เหรอ”
“โธ่ ท่านพี่คะ!”
“ไม่ต้องห่วงหรอกน่า คราวหน้าพี่ไม่ทำงานแล้ว มันไม่มีวันเสร็จหรอก”
“คะ?”
เบ็ตตี้ทำหน้าเหวอจนลีอันทูสหลุดขำกระนั้นก็ไม่ได้เฉลยเหตุผลของการเปลี่ยนไปครั้งนี้...ใครจะกล้าบอกน้องสาวว่าตนวางแผนถูกผู้กล้าเสียบกันเล่า...ไม่หมายถึงโดนดาบเสียบน่ะ
เพื่อความสงบสุขของโลกจอมมารต้องตายเท่านั้น เขาแค่อยากจะเปลี่ยนชะตาของทุกคนไม่ให้ล้มตายเท่านั้นเองให้มีเพียงเขาที่ต้องจากไป...
หลังพูดจนน้องสาวสมองเบลอไปสักพักลีอันทูสก็ลากนางไปส่งถึงรถม้าประจำตระกูล
“รีบขึ้นรถม้าไปเถอะ ไม่ต้องสนใจจอร์แดนหรอก”
“ท่านพี่จะไม่เป็อะไรจริง ๆ ใช่ไหม” เหมือนน้องสาวจะไม่สนใจจอร์แดนจริงๆ จึงเอาแต่ถามถึงเขา
“ข้าไม่เป็อะไรจริง ๆ เชื่อข้าสิ”พอเห็นเบ็ตตี้ยังลังเลเขาจึงยกนิ้วก้อยขึ้นมา “เกี่ยวก้อยสัญญาถ้าโกหกต้องกลืนเข็มพันเล่ม”
นางหลุดยิ้ม“ท่านพี่ เข็มพันเล่มไม่อร่อยหรอกนะ”
“ไม่ต้องห่วง ข้าไม่ได้กินแน่นอน”
หลังมองรถม้าเคลื่อนตัวออกไปจนลับตาลีอันทูสก็เดินผิวปากไปโรงเรียนอย่างสบายใจเขาไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นรถม้าแม้จะเป็ทายาทสายตรง เพราะดันเกิดมาไร้ประโยชน์จึงถูกปฏิบัติไม่ต่างจากคนรับใช้
ส่วนจอร์แดนแม้จะเป็ลูกนอกสมรสที่เกิดจากสาวใช้และไม่มีแม้แต่ชื่อในบันทึกตระกูลแต่ถ้าเขาทำตัวดี สร้างชื่อเสียงให้นอร์แกนได้ คงมีโอกาสถูกบันทึกชื่อขึ้นมาเ้าตัวเลยคิดว่าตนคือผู้สืบทอดคนถัดไปอย่างแน่นอน
มันน่าเจ็บใจตรงที่มองข้ามเบ็ตตี้นี่แหละอาจเพราะนางเป็หญิง ตามธรรมเนียมปฏิบัติของโลกนี้ขุนนางที่เป็สตรีมีหน้าที่แต่งงานเพื่อตระกูลโชคยังดีที่ไม่มีกฎข้อห้ามไม่ให้ผู้หญิงเป็ผู้นำตระกูลอาจเพราะคนเขียนกฎคาดไม่ถึงก็ได้
เขาไม่มีวันยอมให้จอร์แดนได้ตำแหน่งนั้นกลัวว่ามันจะใช้ประโยชน์จากเบ็ตตี้ส่วนตัวเขาซึ่งจะกลายเป็จอมมารในอนาคตแถมยังถูกผู้กล้าเสียบ...ดาบทะลุท้องไม่มีทางเป็ได้เช่นกัน
เบ็ตตี้ต้องเป็ผู้นำตระกูลคนถัดไปเพราะเขาจะทำให้เป็อย่างงั้นเอง เขาอยากมั่นใจว่านางจะปลอดภัยแน่ ๆ ในวันที่ไม่มีเขาหากนางเป็หนึ่งในขบวนผู้กล้าที่สังหารจอมมารได้สำเร็จ จะมีอะไรดีไปกว่านี้กันล่ะ
ลีอันทูสคิดว่าแผนการของตัวเองเป็ไปด้วยความราบรื่นถูกผู้กล้าฆ่าตาย น้องสาวก็ปลอดภัยจากภัยอันตราย ทว่าเมื่อเขามาถึงโรงเรียนกลับกำลังจูบกับผู้กล้าในที่ลับซะอย่างงั้น!!
4K
![[จบ] สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685097311_48109067.webp)
