มรรคาสยบฟ้า ท้าลิขิตสวรรค์

สายลมยามค่ำคืนบนยอดเขาศาสตราวุธดับสูญพัดหวนเอาไอเย็นยะเยือกและกลิ่นสนิมเหล็กโชยมาไม่ขาดสาย

สำหรับศิษย์ทั่วไป สถานที่แห่งนี้คือขุมนรกดีๆ นี่เอง ปราณศาสตราวุธที่แตกซ่านและดุร้ายจากเศษอาวุธโบราณนับแสนชิ้นจะคอยกัดเซาะเส้นลมปราณของพวกเขาตลอดเวลา ทำให้ไม่มีใครสามารถทนอยู่บนยอดเขานี้ได้เกินสามวัน

ทว่า สำหรับหลินซาน... ที่นี่คือสวรรค์!

เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนโขดหินใหญ่ เบื้องหน้าของเขาคือกระบี่หักเล่มหนึ่งที่ปักอยู่บนพื้นดิน แม้จะมีคราบสนิมกรังหนาเตอะ แต่ตัวกระบี่ยังแผ่ไอพลังงานโบราณจางๆ ออกมา

“ดูดกลืน!” หลินซานทาบฝ่ามือลงบนตัวกระบี่

ครืนนน!

พลังปราณมารสีดำทมิฬจากหอคอยบรรพกาลกลืนสวรรค์แผ่ออกมาเป็นวังวน มันกัดเซาะคราบสนิมและสูบเอาแก่นแท้โลหะรวมถึง ‘ปราณศาสตราวุธ’ ที่สถิตอยู่ภายในกระบี่โบราณเข้าไปในพริบตา! ตัวกระบี่หักค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นละอองผงสีเทาและปลิวหายไปกับสายลม

[ ติ๊ง! ดูดกลืนแก่นแท้โลหะโบราณสำเร็จ! ] [ ความคืบหน้าการปลดล็อกหอคอยชั้นที่ 2: 1 / 100 ]

หลินซานสัมผัสได้ถึงกระแสพลังอุ่นๆ ที่ไหลทะลักเข้าไปสะสมอยู่ในหอคอยบรรพกาล ความตื่นเต้นพาดผ่านนัยน์ตาสีดำขลับของเขา

‘วิเศษมาก! อาวุธหักพวกนี้ถูกทิ้งไว้นับร้อยปี แก่นแท้โลหะของพวกมันเข้มข้นยิ่งกว่าแร่เหล็กทั่วไปเสียอีก!’

หลินซานไม่รอช้า เขาเริ่มเดินสำรวจและกวาดมือดูดกลืนเศษกระบี่ ดาบ และหัวหอกหักรอบกระท่อมอย่างบ้าคลั่ง

ติ๊ง! ความคืบหน้า: 5 / 100... ติ๊ง! ความคืบหน้า: 12 / 100... ติ๊ง! ความคืบหน้า: 20 / 100...

เพียงสองชั่วยามผ่านไป ขยะเศษเหล็กนับร้อยชิ้นรอบตัวเขาถูกเปลี่ยนเป็นเชื้อเพลิงพลังงานบริสุทธิ์สะสมอยู่ในหอคอย ขณะที่เขากำลังจะก้าวไปดูดกลืนโลหะชิ้นต่อไป...

ฟุ่บ! ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาสามสายพลันดังขึ้นท่ามกลางเสียงสายลมหวีดหวิว ร่างในชุดคลุมสีน้ำเงินของศิษย์สายนอกสามคนก้าวฝ่าหมอกสีดำขึ้นมาบนยอดเขา นำโดยชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่มีรอยแผลเป็นที่หางตา แววตาของมันเต็มไปด้วยความโลภและประสงค์ร้าย

มันคือ ‘เฉินฟู่’ ศิษย์พี่สายนอกผู้มีพลังฝีมือระดับรวบรวมลมปราณขั้นที่แปดสูงสุด และยังเป็นหนึ่งในสมุนของจ้าวไห่!

“หึๆ ไอ้หนูหลินซาน สบายใจจริงนะ” เฉินฟู่เอ่ยเสียงเย็น ยิ้มหยันพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ยอดเขา “เข้ามาคืนแรกก็ขยันเก็บขยะเชียวรึ?”

หลินซานหยุดมือ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองหน้าพวกมัน เพียงแค่เอ่ยถามราบเรียบ “พวกเจ้ามีธุระอะไร?”

“ธุระ?” เฉินฟู่แค่นหัวเราะก้าวเข้ามาใกล้ “เจ้าช่างสามหาวนัก กล้าลงมือทำร้ายศิษย์พี่จ้าวไห่จนปางตายต่อหน้าธารกำนัล แถมนอกจากนี้... เจ้ายังกล้าฮุบเอา ‘ลูกแก้วมายาบรรพกาล’ สมบัติของนิกายไปเป็นของส่วนตัวอีก!”

สมุนข้างกายของเฉินฟู่รีบเสริมทันที “ถูกต้อง! ของวิเศษระดับมนุษย์ขั้นสูงสุดไม่ใช่สิ่งที่ขยะอย่างแกจะครอบครองได้ ส่งลูกแก้วมายาบรรพกาลและเคล็ดวิชาสร้างของวิเศษของแกออกมาซะ! แล้วพวกข้าจะช่วยพูดกับผู้อาวุโสคุมสอบให้ยกเว้นโทษตายให้!”

ที่แท้ พวกมันก็ไม่ได้มาล้างแค้นให้จ้าวไห่ด้วยใจจริง แต่เพราะ ความโลภ ในตัว ‘ลูกแก้วมายาบรรพกาล’ และ ‘วิชาหลอมของวิเศษกลางอากาศ’ ที่หลินซานแสดงให้เห็นในการสอบต่างหาก!

หลินซานหันหน้ากลับมา ภายใต้ปีกหมวกฟาง นัยน์ตาของเขาเยือกเย็นราวกับบ่อน้ำโบราณพันปี

“ถ้าข้าบอกว่า... ไม่ล่ะ?”

“งั้นที่นี่ก็จะเป็นสุสานของแก!” เฉินฟู่แผดเสียงลั่น ลมปราณขั้นที่แปดระเบิดออก เสียงกระบี่ในมือพุ่งทะยานออกจากฝัก แผ่ไอสังหารเข้มข้น “ยอดเขาศาสตราวุธดับสูญแห่งนี้ ไร้ผู้คนเหลียวแล ต่อให้แกตายไป ศพกลายเป็นขยะกองรวมกับเศษเหล็กพวกนี้ ก็ไม่มีใครรู้หรอก!”

ศิษย์สายนอกทั้งสองคนชักดาบขวางซ้ายขวา ปิดกั้นทางหนีของหลินซานอย่างสมบูรณ์!

หลินซานมองพวกมันสามคนพลางเหยียดยิ้มเย็นชา มือขวาของเขาทาบลงบนพื้นดินที่มีเศษดาบหักนับสิบเล่มปักอยู่รอบตัว

‘ต้องการสมบัติของข้างั้นรึ?... เช่นนั้นข้าจะสงเคราะห์ให้พวกเจ้าได้เป็นเศษซากเฝ้ายอดเขานี้ไปชั่วนิรันดร์!’

[ เปิดใช้งาน: ดูดกลืนเพื่อหลอมสร้าง! ]

ฟู่!!!

เปลวไฟสีดำทมิฬขนาดมหึมาลุกพรึบขึ้นจากพื้นดินรอบตัวหลินซาน มันดูดกลืนเศษกระบี่หักสิบกว่าเล่มรอบๆ เข้าสู่วังวนสีดำทันที พลังงานที่แหลมคมถูกบดขยี้ หลอมละลาย และจัดเรียงโครงสร้างใหม่ด้วยความเร็วระดับพริบตา!

“วิชามารอะไรกัน!? ลงมือพร้อมกัน!” เฉินฟู่ใจคอไม่ดี มันทะยานร่างเข้ามาพร้อมเพลงกระบี่วายุสังหาร พุ่งตรงเข้าหาจุดตายของหลินซาน

ทว่า... ช้าไปแล้ว!

เปลวไฟสีดำสลายไป เผยให้เห็น ‘เข็มเหล็กสีดำสนิทนับร้อยเล่ม’ ลอยตระหง่านอยู่กลางอากาศรอบตัวหลินซาน พวกมันแผ่ไอพลังปราณที่คมกริบและเย็นเยียบจนทำให้อุณหภูมิรอบด้านลดฮวบ!

[ หลอมรวมสำเร็จ: ได้รับ ‘เข็มพิษสังหารวิญญาณ’ (ของวิเศษประเภทโจมตีเป็นกลุ่ม ระดับมนุษย์ขั้นกลาง) ]

“ไป!” หลินซานสะบัดมือเบาๆ

ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

เข็มเหล็กสีดำนับร้อยพุ่งทะยานออกไปดุจฝนสีดำ ทะลวงฝ่าสายลมอย่างรวดเร็วและเงียบงัน!

“แย่แล้ว! ป้องกันเร็ว!” เฉินฟู่หน้าซีดเผือด รีบร่ายรำกระบี่สร้างกำแพงลมปราณขึ้นมาปัดป้อง ทว่าสมุนทั้งสองคนที่ช้ากว่ากลับไม่มีโอกาสได้ร้องเรียนด้วยซ้ำ!

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

เข็มเหล็กสีดำทะลวงผ่านร่างของศิษย์สายนอกทั้งสองคนราวกับเต้าหู้ พิษร้ายจากไอศาสตราวุธโบราณกัดเซาะทำลายเส้นชีพจรและอวัยวะภายในของพวกมันในเสี้ยววินาที ร่างของทั้งสองทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ตาเบิกค้าง กระอักเลือดดำออกมาและแน่นิ่งไปทันที!

“จ... เจ้า! เจ้าฆ่าคนในสำนัก!” เฉินฟู่ที่ปัดป้องเข็มเหล็กได้อย่างหวุดหวิด ร่างกายเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน แววตาของมันเปลี่ยนจากความโลภเป็นความหวาดกลัวอย่างขีดสุด

ปีศาจ! ไอ้เด็กนี่มันไม่ใช่ยาจกธรรมดา แต่มันคือปีศาจชัดๆ!

“ฆ่าคนในสำนัก?” หลินซานก้าวเดินเข้ามาหาเฉินฟู่ช้าๆ เสียงย่ำเท้าบนเศษเหล็กดังกังวานก้อง ราวกับเสียงนาฬิกามรณะ “ไม่ใช่เจ้าหรอกรึที่บอกเองว่า... ยอดเขานี้ไร้ผู้คนเหลียวแล ต่อให้ตายก็ไม่มีใครรู้?”

“ม... ไม่! อย่าเข้ามา!” เฉินฟู่สั่นเทิ้มไปทั้งร่าง มันหันหลังหมายจะทะยานหนีลงจากเขา

ทว่าหลินซานกลับสะบัดนิ้วมือขวา ปราณมารสีดำดึงเอา ‘เข็มพิษสังหารวิญญาณ’ เล่มหนึ่งที่ลอยอยู่ พุ่งฉึกทะลุข้อเท้าขวาของเฉินฟู่อย่างแม่นยำ!

“อ๊ากกกก!” เฉินฟู่ล้มคว่ำหน้ากระแทกเศษเหล็ก ร้องโหยหวนด้วยความทรมานเมื่อพิษร้ายเริ่มลุกลามขึ้นสู่เรียวขา

หลินซานสืบเท้ามาหยุดยืนอยู่เหนือร่างของเฉินฟู่ เขากดเท้าลงบนบาดแผลที่ข้อเท้าของมันอย่างโหดเหี้ยม เอ่ยเสียงต่ำด้วยความเย็นชา “บอกข้ามา... ใครส่งเจ้ามา? ลำพังแค่ขยะอย่างเจ้า คงไม่กล้าบุ่มบ่ามขึ้นยอดเขานี้คนเดียวแน่”

เฉินฟู่เจ็บปวดจนน้ำตาไหลพราก มันรู้ดีว่าถ้าไม่พูด มันต้องตายสถานเดียว “ข... ข้าพูดแล้ว! อย่าฆ่าข้า! ศิษย์พี่ใหญ่สายนอก... ‘หลี่เหวิน’ ลูกพี่ลูกน้องของจ้าวไห่ มันสั่งให้ข้ามาหยั่งเชิงและแย่งชิงสมบัติของเจ้า!”

“มีแค่นี้?” หลินซานหรี่ตาลง

“ม... มีอีก! มีจดหมายลับจาก ตระกูลหลินสายหลัก ส่งมาถึง ‘หลี่เหวิน’... นายน้อยหลินเทียนรู้เรื่องที่เจ้ายังไม่ตายแล้ว! มันสั่งให้หลี่เหวินร่วมมือกับผู้อาวุโสสายนอก วางแผนกำจัดเจ้า ‘อย่างอุบัติเหตุ’ ในงานประลองศิษย์สายนอกที่จะเริ่มขึ้นในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!”

คำสารภาพของเฉินฟู่ทำให้ดวงตาของหลินซานฉายแววเย็นเยียบลึกซึ้งดุจเหวมหาสมุทร

‘หลินเทียน... เจ้าช่างขยันขันแข็งนักนะ แม้แต่ข้าหนีมาถึงที่นี่ เจ้าก็ยังส่งหมาตามมากัด!’

“ข... ข้าบอกหมดแล้ว ปล่อยข้าไปเถอะ...” เฉินฟู่ร้องขอชีวิตสั่นระรัว

หลินซานจ้องมองมัน มุมปากหยักลึกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้เฉินฟู่หนาวสะท้านถึงกระดูก

“ขอบคุณสำหรับข้อมูล... แต่คนตาย ย่อมเก็บความลับได้ดีที่สุด”

สวบ!

หลินซานใช้เท้าเตะเศษดาบหักเล่มหนึ่งที่พื้น พุ่งเสียบทะลวงคอหอยของเฉินฟู่ทันที! ดวงตาของมันเบิกกว้างก่อนจะหมดลมหายใจไปในสภาพที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

หลินซานก้มลงมองศพทั้งสาม เขาเหยียดยื่นมือออกไปเหนือกองศพ นัยน์ตาเปล่งแสงสีม่วงดำลึกลับ

“ดูดกลืนพวกมันให้หมด... และใช้พลังของพวกมัน หลอมสร้างอาวุธชิ้นใหม่!”