บนเตียงเล็กในห้องนอนเล็กซินเดินไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาอย่างงุนงง
มิวมายุ่งกับโทรศัพท์ฉันทำไม
ในเมื่อฉันไม่เหลือความลับอะไรให้แฉแล้ว
หญิงสาวนั่งลงบนเตียงเล็กนึกโล่งใจเหมือนกันที่ได้แยกห้องกับนลเสียที
ราวกับรู้ว่าถูกคิดถึงนลเปิดประตูผลัวะเข้ามาในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้น เหงื่อซึมเปียกแผ่นหลังเหมือนเพิ่งออกกำลังกายมาใหม่ๆ
"นี่มันเื่อะไรกันซิน ผมหายไปฟิตเนสแป๊บเดียวพอกลับมาที่ห้อง ข้าวของคุณหายไปหมด เกิดอะไรขึ้น"
"ฉันสารภาพความจริงกับคุณแม่หมดแล้วค่ะคุณนล"ซินพูด
"ว่าไงนะ" นลทำท่าใ
"มิวเขาสวมิญญาโคนัน ไปสืบใน Instagram จนรู้ความจริงว่าฉันไม่ใช่ริต้า ก็เลยขู่ฉันว่าจะแฉความจริงทั้งหมดถ้าฉันไม่รีบสารภาพกับคุณแม่วันนี้"
นลเดินมานั่งที่ปลายเตียง "แล้วแม่ว่ายังไง"
"คุณแม่น่ารักที่สุดในโลกท่านบอกว่าท่านสังหรณ์ใจแต่แรกแล้วว่าฉันไม่ใช่ริต้า แต่ท่านยอมให้เราหลอก"
"จริงหรือ! ท่านรู้ได้ยังไง" นลอุทานอย่างแปลกใจ
"สัญชาตญาณของแม่ค่ะ" ซินตอบสั้นๆ
ฉันไม่มีวันเล่าหรอกว่าแม่คุณรู้เพราะอะไร
ท่านเชื่อว่าริต้าไม่ได้รักคุณ
ดังนั้นเมื่อท่านจับได้ว่าฉันรักคุณ ฉันก็ต้องไม่ใช่ริต้า
"โชคดีที่คุณแม่รับได้ทั้งหมดท่านไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ จริงๆ ท่านออกจะดีใจด้วยซ้ำที่คุณไม่ได้แต่งงานกับริต้า"
"ท่านคงเอ็นดูคุณมากแม่ผมโดนลูกสะใภ้ทิพย์ตกอย่างแรง" นลพูดอย่างโล่งใจแล้วขมวดคิ้ว "เพราะอย่างนี้ใช่ไหมคุณก็เลยรีบฉวยโอกาสย้ายห้องหนีผม"
"ฉันไม่ได้ย้ายค่ะคนย้ายคือมิวเ้าเก่าอีกนั่นแหละ" ซินถอนใจเฮือก"มิวบอกว่าฉันไม่ใช่ภรรยาคุณ ไม่ควรนอนห้องเดียวกับคุณอีกต่อไป"
"อ้อ! สรุปว่าแม่ไม่มีปัญหาคนที่มีปัญหาคือหลานแม่สินะ" นลลุกขึ้นอย่างโมโห
"ผมต้องคุยกับยายตัวดีนี่หน่อยแล้ว"
_____________________
"มันกงการอะไรของเราด้วย ถึงต้องเ้ากี้เ้าการย้ายห้องคนนั้นคนนี้"นลเดินเข้ามาหามิวในครัว
มิวที่กำลังกดเครื่องชงกาแฟหันมา เถียงเสียงแข็ง
"ก็เขาไม่ใช่ภรรยาพี่นลเขาก็ไม่ควรอยู่ห้องเดียวกับพี่นล ให้ย้ายไปอยู่ห้องเล็กนี่ก็บุญแล้วที่จริงคุณป้าควรไล่เขากลับกรุงเทพฯ คืนนี้เลยด้วยซ้ำ ผู้หญิงลวงโลกพรรค์นั้น"
"น้อยๆ หน่อยนะมิว ในเมื่อเธอรู้ความจริงแล้วก็ควรมีเหตุผลพอที่จะเข้าใจสิว่า ที่พี่กับซินต้องทำแบบนี้ก็เพื่อรักษาชีวิตคุณแม่"นลพูดเสียงเข้ม
"นั่นมันเหตุผลของพี่นลคนเดียว ไม่ใช่ของยายซินขี้โกหกอะไรนั่น"
"หยุดเรียกซินแบบนั้นนะมิว" นลดุเสียงเอาจริง "ซินสละตัวเองช่วยพี่กับแม่ในยามคับขันที่สุดเธอควรให้เกียรติเขามากกว่านี้"
"สละตัวเองงั้นหรือ" มิวเย้ยหยัน"พี่นลฉลาดแต่เื่งาน ตามไม่ทันหรอกเื่ผู้หญิงเขาไม่ได้ทำเพื่อพี่สักหน่อย เขาทำเพื่อตัวเองต่างหาก"
"หมายความว่าไง" นลงง
มิวพูดอย่างกราดเกรี้ยวระคนเ็ป
"เขาแอบรักพี่น่ะสิมองมาจากดาวอังคารยังรู้เลยว่าเขารักพี่ เขาวางแผนนี้เพื่อแย่งพี่จากพี่ริต้ารู้ไว้เสียด้วย"
_____________________
สวนสวยริมลำธาร นลนั่งนิ่งงันอยู่บนม้านั่ง
ซินเดินมานั่งข้างๆ "คุยกับมิวเป็ยังไงบ้างคะ"
นลหันมา "ผมไม่เข้าใจจริงๆ ว่ามิวเป็อะไร ทำไมจู่ๆถึงคิดอะไรประหลาดๆ พูดจาอะไรประหลาดๆ"
"เช่นอะไรคะ"
นลทำท่าเหมือนจะพูด แล้วเปลี่ยนใจ
"ไม่รู้สิ ผมว่าเขากราดเกรี้ยวกับคุณเกินกว่าเหตุอคติกับคุณแบบไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย"
ซินมองหน้านล "ฉันว่ามีเหตุผลนะคะคุณอยากรู้เหตุผลที่ว่าหรือเปล่าล่ะ"
นลมองหน้าซิน รอคำตอบ
"เขาหึงคุณไงคะ"
"หึง!" นลร้องเริ่มปวดหัวขึ้นมาจริงๆ "หึงผมเนี่ยนะผมเป็พี่ชายเขานะ ถึงจะเป็ลูกพี่ลูกน้อง แต่ผมก็เป็พี่ชาย"
ผู้ชายฉลาดๆ นี่ไร้เดียงสากว่าที่คิดแฮะ
"มิวไม่ได้แค่โกรธฉันที่มาแย่งพี่ชายไปจากเขาแน่ค่ะ"ซินเน้นเสียง "เขาโกรธที่ฉันมาแย่งผู้ชายที่เขารักฉันรู้ดีค่ะว่าอย่างหลังมันเ็ปขนาดไหน การรักใครสักคนโดยที่รู้แน่แก่ใจว่าไม่มีโอกาสจะ…"
เฮ้ย! พูดอะไรออกไป หยุดเดี๋ยวนี้
ซินเปลี่ยนเื่ฉับพลัน
"ช่างมิวเถอะค่ะ ไม่สำคัญแล้วว่าเขารู้สึกยังไงฉันดีใจที่ความจริงเปิดเผยเสียที หน้าที่ภรรยาเฉพาะกิจของฉันจบลงแล้วต่อไปเราจะได้ไม่ต้องเสแสร้งว่ารักกันอีก"
_____________________
โต๊ะอาหารค่ำคืนนี้ บรรยากาศเปลี่ยนไปมากจากเมื่อคืนทุกคนนั่งประจำที่ของตน กินอาหารตรงหน้าอย่างเงียบๆ
ต่างคนเหมือนมีเื่ค้างคาในใจให้ครุ่นคิดจะมีเพียงคุณนิลนภาที่ดูเจริญอาหารเป็พิเศษ
ซินวางช้อน ยกผ้าขึ้นซับปากแล้ววางลง
"อิ่มแล้วหรือลูก" คุณนิลนภาถาม
"ค่ะคุณแม่ ซินขอตัวนะคะ" ซินยกมือไหว้คุณนิลนภา ทำท่าจะลุกขึ้น
"ก็ดีค่ะขึ้นไปเก็บของแต่เนิ่นๆ" มิวโพล่ง "จะให้มิวช่วยหารถกลับกรุงเทพฯพรุ่งนี้เลยไหมคะพี่ซิน"
"มิว!" คุณนิลนภากับนลดุพร้อมกัน
มารดาของนลพูดกับซินด้วยน้ำเสียงเมตตา "ซินลูก อย่าไปสนใจมิว หนูไม่ต้องรีบกลับ หนูจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ได้ไม่ใช่ในฐานะริต้า แต่ในฐานะซิน ในฐานะเพื่อนที่ดีของนล เพื่อนที่น่ารักของแม่เข้าใจไหม"
ซินพยักหน้า พยายามกลั้นน้ำตาสุดความสามารถเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนเงียบๆ
นลมองมิวด้วยสายตาโกรธจัด
"ต้องให้พี่บอกอีกกี่ครั้ง ว่าซินเสียสละตัวเองยอมทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร เพื่ออะไร เลิกทำตัวเป็เด็กเอาแต่ใจเอาตัวเองเป็ศูนย์กลางจักรวาลเสียทีเถอะมิว"
มิวมองนลอย่างน้อยใจ ลุกขึ้นสะบัดพรืดวิ่งไปจากโต๊ะอาหาร
นลถอนใจเฮือก ยกมือกุมขมับ
"ผู้หญิงนี่ทำไมเป็เพศที่เข้าใจยากขนาดนี้ครับแม่"
คุณนิลนภายิ้มให้ลูกชาย
"ผู้หญิงไม่ได้มีไว้เพื่อเข้าใจผู้หญิงมีไว้เพื่อรัก จำไว้เลยลูก"
_____________________
ซินทุ่มตัวลงบนเตียงเล็ก น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลัก
เสียงเคาะประตูห้องแรงๆ
ซินรีบเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นนั่ง "เชิญค่ะ"
มิวเปิดประตูเข้ามา ตาแดงก่ำเหมือนเพิ่งร้องไห้มาหมาดๆ เช่นกัน
"พี่ซินจะอยู่ต่ออีกทำไมคะในเมื่อทุกอย่างมันเปิดเผยมาถึงขั้นนี้แล้วถ้าพี่คิดแค่อยากจะช่วยพี่นลกับคุณป้าจริงๆ มาถึงตอนนี้ภารกิจของพี่ก็สำเร็จแล้วพี่ยังจะทำเป็รีรออยู่ต่อเพื่ออะไร"
"มิว" ซินตบที่เตียงข้างๆ"มานี่ มานั่งกับพี่ตรงนี้"
"ไม่ค่ะ จนกว่าพี่จะยอมรับความจริง"
"ความจริงอะไรอีก"
"ก็ความจริงที่ว่าพี่แอบรักพี่นลไงที่พี่เสนอตัวทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อจะได้อยู่ใกล้พี่นล"
"มิวพูดเื่อะไร พี่ไม่ได้รักคุณนล"
"โกหก!" มิวกดเปิดรูปในโทรศัพท์มือถือตัวเองแล้วหันโชว์รูปให้ซินดู "แล้วนี่อะไร"
นิ้วมิวกดเลื่อนรูปไปเรื่อยๆ
มันเป็รูปที่ซินแอบถ่ายนล ในวันที่นลขอริต้าแต่งงาน
วันนั้นซินรับหน้าที่ตากล้องจำเป็แต่นอกจากจะถ่ายรูป่เวลาสำคัญแล้ว เธอยังแอบถ่ายนลในยามเผลอตัวด้วย
ทุกภาพคือนลคนเดียวล้วนๆ ภาพนลกำลังตื่นเต้นภาพนลกำลังสั่งเครื่องดื่ม ภาพนลซ้อมท่องคำขอแต่งงาน ภาพนลขณะรอริต้าภาพนลกินเค้กกับริต้า ภาพนลยิ้ม ภาพนลดื่มน้ำ ภาพนลหันมามองตากล้องที่ซ่อนตัวอยู่
"นี่มิวแอบขโมยรูปจากมือถือพี่งั้นหรือ"ซินพูดอย่างขมขื่น
"ยังจะกล้าโกหกอีกไหมล่ะว่าพี่ไม่ได้แอบรักพี่นล"มิวสะอื้นฮัก
ซินลุกจากเตียงไปหามิว แล้วดึงมิวเข้ามากอด
"พี่ยอมรับ แล้วมิวล่ะ ยอมรับไหม"
มิวสะอึกสะอื้น ร้องไห้ซบอกซิน
"พี่รู้จ้ะมิว พี่รู้ว่ามิวรู้สึกยังไงกับคุณนล การแอบรักใครสักคนมันเ็ปขนาดไหนพี่รู้" ซินลูบผมมิวอย่างอ่อนโยน "ไม่ต้องกลัวนะว่าพี่จะแย่งคุณนลไปจากมิว"
ซินย้ำหนักแน่น เหมือนย้ำกับตัวเองไปด้วยพร้อมกัน
"พรุ่งนี้พี่จะกลับกรุงเทพฯเื่นี้กำลังจะจบลงแล้วจ้ะมิว พี่สัญญา"
17K
