พลอยฟ้ากลับมาถึงที่ไร่ พร้อมกับความคิดที่สับสนตีกันในหัวไปมา เสี่ยเม้งเป็พ่อของเธอจริง ๆ หรือ
แล้วทำไมแม่ถึงเอาเธอไปให้พ่อดิลกเลี้ยง หรือว่าเสี่ยเม้งเป็คนไม่ดีเอามากๆ แม่ถึงทนอยู่กับเค้าไม่ได้
คิมหันต์มองมาที่ภรรยาของตนที่มีสีหน้าดูวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด หลังจากกลับมาจากร้านอาหาร
“ฟ้าไม่ต้องคิดมาก ถึงยังไง พี่จะหาข้อพิสูจน์มาให้ได้ ว่าเื่ที่เสี่ยเม้งพูดมาทั้งหมดนั้นเป็เื่จริงหรือโกหกทั้งเพกันแน่” คิมหันต์โอบกอดพลอยฟ้าอย่างอบอุ่นก่อนที่จะจูบไหล่ขาวนวลของภรรยาอย่างให้กำลังใจ
“แล้วถ้าเสี่ยเม้งเค้าเป็พ่อของฟ้าจริงๆ จะทำยังไงคะ ฟ้ากลัว” พลอยฟ้าพูดกับสามีอย่างวิตกกังวล
“เชื่อใจพี่ ไม่มีอะไรมาทำให้ฟ้าต้องกลัวได้ ถ้าฟ้ายังมีคิมหันต์คนนี้อยู่ พี่จะปกป้องฟ้าเองนะครับ” คิมหันต์มองหน้าภรรยาสาวอย่างรู้สึกรักใคร่ ก่อนที่จะบรรจงจูบไปที่ริมฝีปากชมพูระเรื่อของพลอยฟ้าอย่างอ่อนโยน
พลอยฟ้ารู้สึกสบายใจมากขึ้นที่มีสามี คอยอยู่เคียงข้างตนเสมอ ต่อจากนี้ไปพลอยฟ้าจะไม่กลัวอะไรอีกแล้ว แม้ถ้าวันใดวันหนึ่งจะมีใครมาอ้างตนว่าเป็พ่อของเธออีก เธอจะไม่ได้เผชิญปัญหาคนเดียวอีกต่อไป
….
“คุณแม่คะ ไม่ต้องเป็ห่วงหยาดนะคะ พอดีหยาดเผอิญมาเจอเพื่อนสนิทที่นี่ เมื่อก่อนนางเคยไปเรียนที่กรุงเทพ อีกสองสามวันหยาดถึงจะกลับไปที่ไร่ค่ะ ถ้าคุณแม่จะกลับไปหาคุณพ่อก็กลับก่อนได้เลยนะคะ แล้วหยาดจะตามไป รักคุณแม่นะคะ หยาดน้ำ”
ข้อความเสียงจากหยาดน้ำทำให้คุณหญิงแจ่มจันทร์ที่อยู่ในวงการพนันเบาใจ เธอจึงไม่ได้สนใจเื่ที่ลูกสาวของตนหายไปอีก
“เอ้า ได้อีกแล้ว อันนี้ของฉันนะ” คุณหญิงแจ่มจันทร์รีบท้วงคนคุมเกมก่อนจะยิ้มอย่างหน้าระรื่นที่ตนเองกำลังมือขึ้น หยิบจับอะไรก็เป็เงินเป็ทอง
โดยที่คุณหญิงไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยความสนใจ
“ยัยผู้หญิงคนนั้นเป็ใครฉันไม่ค่อยคุ้นหน้า” นางนิตยาถามลูกน้อง
“เด็กคุมโต๊ะมันบอกว่า เป็ผู้ดีมาจากกรุงเทพครับนาย เล่นชนะหลายตาแล้วเอาไงดีครับ”
“ปล่อยให้มันได้ใจไปก่อน เดี๋ยวก็รู้เอง หึหึ” นางนิตยากล่าวด้วยน้ำเสียงที่ดูเยือกเย็น
แค่ลูกน้องได้ฟังก็ยังรู้สึกหนาว ๆ ร้อนๆ ตาม
เป็ที่รู้กันดีว่า ถ้าแขกที่มาจากต่างถิ่นไม่มีใครสามารถเอาเงินไปจากบ่อนนี้ได้ง่ายๆ ส่วนใหญ่จะเสียกันซะมาก และเป็หนี้นางนิตยากันทั้งนั้น ถึงขั้นมีบ้านขายบ้าน มีรถขายรถกันเลยทีเดียว
…….
“คุณทำอะไรอ่ะ " หยาดน้ำเห็นวีระชัยเก็บข้าวของที่จำเป็ก่อนที่จะหันมาตอบเธอ
"ผมจะพาคุณกลับไปส่งบ้านแล้วน่ะสิ” วีระชัยตอบคำถามสาวสวยที่อยู่ตรงหน้า เธอมาอยู่กับเขาได้ไม่นานก็ช่างซักช่างถามมากเสียเหลือเกิน แต่เขาก็ชอบที่จะคอยตอบคำถามแก่เธอด้วยความเต็มใจ
“อ้าว แล้วทำไม ยังไงอ่ะ แผนพวกคุณสำเร็จแล้วเหรอ" หยาดน้ำถามกลับวีระชัยด้วยความงง และสงสัย
“อยู่ ๆ เสี่ยเม้งก็บอกยกเลิกทุกอย่าง แกบอกว่าเหนื่อย อยากพัก แต่ผมก็ยังไม่ค่อยวางใจนัก เพราะตอนนี้แม่ผมก็ยังอยู่กับเค้า” วีระชัยรู้ว่าแม่คงไม่ยอมให้เป็แบบนี้ ง่ายๆ หรืออาจจะเป็แผนของพวกเขา ก็ยากที่จะคาดเดา แต่ยังไงเขาก็ต้องเอาตัวหยาดน้ำไปส่งไว้ที่ไร่ของคิมหันต์ก่อน อย่างไรเสียก็คงจะปลอดภัยมากกว่ามาอยู่ในป่ากับเขาแบบนี้
“ไปตอนนี้เลยเหรอ ”
“ใช่ ตอนนี้แหละ”
ทั้งสองเดินออกมาจากกระท่อม แต่ก็ต้องใ เมื่อมีกลุ่มคนชุดดำรออยู่ข้างนอกแล้ว
“เฮ้ยจับตัวพวกมันไว้” หนึ่งกลุ่มชุดดำบอกแก่พวกที่เหลือให้จับตัววีระชัยและหยาดน้ำไว้
“ว้ายปล่อยฉันนะ” หยาดน้ำร้องโวยวาย
วีระชัยทำอะไรไม่ได้มากนัก
“พวกมึงเป็ใคร อย่าแตะต้องเธอนะ” วีระชัยพูดเสียงเข้ม แต่ทำอะไรไม่ได้มาก เพราะพวกมันมากันหลายคน เนื่องจากเขาออกจากบ้านมาไม่ทันได้ระวัง พวกมันจึงอาศัยจังหวะนี้จับตัวหยาดน้ำไว้ก่อน
“กูไม่ทำอะไรพวกมึงตอนนี้หรอก มึงพลาดนะไอ้ชัย กล้าหักหลังเสี่ย มึงก็ต้องไปรับกรรมเองแล้วล่ะ”
แค่นี้วีระชัยก็รู้แล้ว ว่าเสี่ยเม้งนั้นร้ายแค่ไหน ก่อนที่ความจำเขาจะดับไปเนื่องจากพวกมันล็อกตัวและโป๊ะยาสลบเขาพยายามฝืนตนเองไม่ให้หลับ เพราะเป็ห่วงหยาดน้ำมาก มองเธอไว้ตลอด ก่อนที่จะโดนพวกมันเอาตัวขึ้นรถไป ……
……
….
“ชัย ชัย ตื่นสิ” หยาดน้ำพยายามเรียกชายหนุ่มที่นอนหลับไม่ได้สติมาเป็เวลานาน
เสียงเรียกใสๆ ของหยาดน้ำช่วยปลุกให้วีระชัยเริ่มรู้สึกตัวขึ้น
“คุณ” วีระชัยตื่นขึ้นมาก็ดีใจมากที่หญิงสาวยังอยู่กับเขา
เมื่อตื่นขึ้นมาได้เขาก็รู้ทันที นี่มันบ้านเสี่ยเม้ง!!!!!!
3K
