ความรักครั้งสุดท้าย [จบ]

งานแต่งเสร็จสิ้นไปได้กว่าหนึ่งเดือน เป็นหนึ่งเดือนที่มีนามีแต่ความสุข ธามวัตใส่ใจดูแลเธอดีทุกอย่าง คอยมารับส่งเธอที่ทำงาน โทรถามไถ่ตลอดเวลาจนเธอต้องปรามเขาเพราะเธอไม่มีเวลาจดจ่อกับงาน เวลาอยู่ด้วยกันก็แทบจะสิงร่างเธอ เพราะเขาต้องได้จับมือหรือสัมผัสร่างกายเธอไม่งั้นเขาจะน้อยใจ แต่ที่เธอปวดหัวที่สุดคือเขามานั่งเฝ้าเธอที่ทำงานเพราะไม่ชอบใจที่หมอพีทำงานที่เดียวกัน

"ไอ้ธาม มึงไม่มีงานมีการทำรึไง หรือมึงเป็นรปภ.เฝ้าโรงพยาบาล" หมอพีเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นธามวัตที่โรงพยาบาลบ่อยเกินไป

"กูก็มาเฝ้าเมียกู เพราะมีหมาแถวนี้คอยจ้องจะง้าบเมียกูอยู่ตลอดเวลา" ธามวัตที่ตอนนี้อยู่ในห้องตรวจของมีนา

"หวงจังเว้ย มึงอย่าเผลอละกัน กูง้าบแน่ๆ" หมอพีพูดประชดเพราะหมั่นไส้ธามวัต

"มึงต้องข้ามศพกูไปก่อน!" ธามวัตพูดจบพร้อมวิ่งไล่เตะหมอพี สองคนนี้เหมือนเด็กแย่งขนมกัน มีนาต้องได้ห้ามไว้ทุกที

"พี่ธาม! หมอพี! พอแล้วค่ะ มีนาจะทำงาน ออกไปนอกห้องทั้งคู่เลย!" มีนาปวดหัวปนขำ เมื่อไหร่สองคนนี้จะเลิกตีกันเหมือนเด็กสักที

"โถ่วมีนาต้องไล่ไอ้พีนะ มันตัวเริ่มก่อนเลย" ธามวัตพูดอ้อนภรรยาพร้อมเดินมากอดเธอจากด้านหลัง

"อ้อนเป็นลูกหมาเลยนะมึง เดี๋ยวกูจะบอก รปภ.ห้ามมึงเข้าโรงพยาบาล โทษฐานเกะกะการทำงานของเจ้าหน้าที่!" หมอพีแลบลิ้นใส่ธามวัตและเดินออกจากห้องไป

แต่เรื่องนึงที่มีนายังไม่ได้เคลียร์คือเรื่องของกานต์และน้ำฟ้า เธอต้องไปคุยกับกานต์และให้เขายอมรับเรื่องที่เขาเป็นคนวางยาธามวัต

มีนานัดเจอกานต์ที่โรงแรมของเขา เธอต้องแอบลางานมาช่วงบ่าย ไม่อย่างนั้นธามวัตจะสงสัยและโทรตามเธอยิ่งกว่าเจ้าหนี้ทวงเงิน

"มีนารอพี่นานมั้ย" กานต์เดินเข้าหามีนาที่นั่งรออยู่ที่ร้านอาหารในโรงแรม

"ไม่นานค่ะ มีนาพึ่งมาถึงเองค่ะ" มีนาตอบกลับเสียงเรียบ

"ชีวิตแต่งงานเป็นยังไงบ้างครับ มีความสุขดีใช่มั้ยเอ่ย แต่ดูจากสีหน้าแล้วน่าจะดีแน่นอน" กานต์ถามกลับอย่างยิ้มแย้มตามสไตล์ขี้เล่นของเขา

"ค่ะพี่ธามดูแลใส่ใจมีนาดีมาก มีนากับพี่ธามมีความสุขกับชีวิตแต่งงานดีค่ะ" มีนาพูดพร้อมมองหน้ากานต์

"เห็นธามมีความสุข มีครอบครัวอบอุ่น พี่ได้ยินแบบนี้ก็สบายใจ ยินดีด้วยนะครับ" กานต์ยิ้มอย่างจริงใจ 

คนที่เป็นเพื่อนรักของธามวัต ถ้ามองจากภายนอกใครจะไปเชื่อว่าผู้ชายอารมณ์ดีขี้เล่นแบบเขา จะทำเรื่องเลวร้ายได้ขนาดนี้ ถ้าวันนั้นเธอไม่ได้ยินกับหูของตัวเอง เธอคงไม่มีทางเชื่อแน่นอน

"พี่กานต์มีเรื่องอะไรปิดบังมีนากับพี่ธามรึเปล่าคะ" อยู่ๆมีนาก็พูดโพล่งขึ้นมา กานต์ทำหน้าตกใจปนสงสัย

"มีนาหมายความว่ายังไงครับ พี่ไม่เห็นเข้าใจ เรื่องปิดบังอะไรหรอ" กานต์ถามอย่างงวยงง

"มีนาขอพูดตรงๆ เลยละกันนะคะ พี่กานต์กับพี่ฟ้าหักหลังพี่ธามใช่มั้ย!" มีนาพูดเสียงแข็ง

"ดะ เดี๋ยว มีนาเอาอะไรมาพูด" กานต์ตกใจ

"มีนารู้แล้วนะคะ ว่าพี่กานต์กับพี่ฟ้าแอบคบกัน แล้วลูกในท้องพี่ฟ้า ก็คือลูกของพี่กานต์!" มีนาเริ่มเสียงสั่น คนแบบนี้ทำไมถึงยังอยู่ได้แบบไม่รู้สึกผิดเลย

"มีนา! รู้มั้ยว่าพูดอะไรออกมา ถ้าไอ้ธามมันมาได้ยินจะรู้สึกยังไง!" กานต์เริ่มโกรธ

"ถ้าพี่ธามรู้ พี่ธามก็คงใจสลายยังไงหล่ะคะ ทั้งเพื่อนรักและคนที่เขารักร่วมมือกันหักหลัง"

"พี่ไม่ได้ทำ มีนาไปเอาเรื่องไร้สาระแบบนี้มาจากที่ไหน!" กานต์ยังยืนยันหน้าตาย

"มีนาคิดไว้อยู่แล้วว่าคนอย่างพี่ไม่ยอมรับง่ายๆ" มีนากดโทรศัพท์มือถือ เปิดเสียงที่อัดไว้ให้เขาฟัง

"ฟ้า"

"กานต์ขอโทษนะฟ้า"

"กานต์คิดถึงฟ้ามากนะ"

"กานต์หลบไปอยู่อเมริกาก็ไม่ได้ช่วยให้ลืมฟ้าเลย"

"มีแต่จะทำให้คิดถึงฟ้ามากขึ้นทุกที"

"ทำไมทุกอย่างมันต้องเป็นแบบนี้"

"เราเกือบจะได้อยู่ด้วยกันแล้ว!!"

"กานต์รักฟ้า! รักฟ้ามากๆ!"

"และกานต์ก็รักลูกของเรามากนะฟ้า"

"ไม่จริง!" กานต์ตัวสั่นเทาตกใจกับความลับที่เขาซ่อนไว้ มีนารู้เรื่องนี้! แล้วไอ้ธาม!!

"มีนายังไม่ได้บอกเรื่องนี้กับพี่ธาม หวังว่าพี่กานต์จะไปสารภาพกับพี่ธามเอง!" มีนาเอ่ยขณะที่กานต์ยังตกตะลึงกับความลับที่หลุดออกไป

"แล้วอีกเรื่องนึง พี่กานต์เป็นคนวางยาพี่ธามใช่มั้ย! ที่พี่ธามไปเจอมีนาที่ห้องก็แผนของพี่ใช่มั้ย แล้วที่พี่ฟ้ามาเห็นพี่ธามกับมีนานอนด้วยกันเพราะพี่กับพี่ฟ้าก็เล่นละครหลอกเราสองคนใช่มั้ย!!" มีนาพูดปนตะคอก

"หยุดใส่ร้ายฟ้าสักที!! ฟ้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!" กานต์ตะคอกกลับมีนาอย่างเหลืออด

"หมายความว่ายังไง? พี่กานต์เป็นคนวางแผนเรื่องทั้งหมดงั้นหรอ?" มีนาตกใจ นี่มันอะไร

"ใช่! พี่เป็นคนวางแผนคนเดียว! เธอไม่รู้หรอกว่าฟ้าเจ็บปวดกับเรื่องนี้แค่ไหน ไม่งั้นฟ้าก็คงไม่ตาย!!" กานต์ตัวสั่นน้ำตาคลอเป้า 

"ถ้าอย่างนั้น...คนที่ทำให้พี่ฟ้าต้องกระโดดตึกฆ่าตัวตายก็คือพี่กานต์! พี่เป็นคนฆ่าพี่ฟ้า พี่ฆ่าลูกตัวเอง!!" มีนาโกรธจนน้ำตาไหล ทำไมเขาเลวได้ขนาดนี้

เพล้ง!!!!

กานต์เขวี้ยงแก้วน้ำลงพื้นอย่างแรง คนในร้านอาหารต่างหันมามองที่เขาสองคน

"ไม่จริง!! พี่ไม่ได้ฆ่าฟ้า พี่ไม่ได้ฆ่าลูกตัวเอง!" กานต์แทบควบคุมสติตัวเองไม่อยู่ ตัวของเขาสั่นเทาน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด

"มีนาจะให้เวลาพี่ทบทวนกับความผิดของตัวเอง แล้วพี่ต้องไปสารภาพกับพี่ธาม ด้วยตัวของพี่เอง!"

"ส่วนเรื่องที่พี่ทำกับมีนา มีนาจะไม่ถือโทษ จะอโหสิกรรมให้เพราะมีนาไม่อยากผูกเวรผูกกรรมกับคนอย่างพี่อีก!" มีนาลุกขึ้นพร้อมเดินออกจากร้านไป

กานต์ทั้งตกใจทั้งเสียใจ ความลับที่เก็บมามากกว่า5ปี ตอนนี้มีคนรู้เรื่องแล้ว เขาควรทำอย่างไร ให้ไปบอกธามวัตหรอ? ไม่มีทาง! 

เขาต้องกำจัด มีนา ถึงจะจบเรื่องนี้ได้!!