ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

การเปลี่ยนแปลงกะทันหันของมันทำให้ผมไม่ทันตั้งตัว

        ร่างของมันเริ่มสั่นสะท้านและบวมพองขึ้นอย่างรวดเร็ว

        รอยแตกร้าวสีแดงเข้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า โดยเฉพาะที่กึ่งกลางหน้าผากซึ่งดูเหมือนกำลังจะก่อตัวเป็นดวงตา

        ผมไม่รู้ว่ามันกำลังจะกลายเป็นอะไร และไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน

        แต่จากสภาพที่เห็นและคำพูดของมัน ผมรู้ดีว่าถ้าปล่อยให้มัน ‘กลายร่าง’ สำเร็จ ผมจะไม่มีโอกาสรอดแน่

        หนี?

        มีแค่สองขา ผมไม่มีทางวิ่งเร็วกว่าผีแน่นอน

        สิ่งที่ดีที่สุดตอนนี้คือต้องลงมือก่อน

        ก่อนที่มันจะกลายเป็นภัยคุกคามเต็มตัว ผมต้องฆ่ามันให้ได้

        ความคิดนี้พุ่งเข้ามาในหัว และผมไม่ลังเลเลยแม้แต่วินาทีเดียว

        “เพียะ!”

        ผมฟาดแส้กระดูกงูเข้าใส่มันทันที

        แต่ก่อนที่แส้จะฟาดโดนมันกลับยืนขึ้นและยื่นมือออกมาคว้าแส้อย่างง่ายดาย!

        แส้กระดูกงูร้อนระอุลวกมือ แต่วิญญาณตนนี้กลับจับแน่นไม่ปล่อย

        “เจ้าหนู ด้วยระดับของแก คิดว่าจะรับมือฉันได้รึ!”มันแสยะยิ้มเยาะ

        พูดจบ มันออกแรงสะบัดรุนแรง

        แรงดึงมหาศาลทำให้แส้กระเด็นหลุดจากมือผมไปตกอยู่บนพื้น

        ผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ แต่ไม่มีเวลาลังเล

        ผมกระโจนเข้าใส่มันทันที พร้อมกับแทงกระบี่กระดูกปลาไปที่หัวของมัน

        “ตายซะ!”

        แต่ก่อนที่ปลายกระบี่จะถึงตัวมัน หน้าผากที่บวมเป่งของมันก็พลันแตกออก

        ดวงตาขนาดมหึมาโผล่ออกมา แต่แทนที่จะเป็นตามันกลับเป็นเนื้องอกสีเขียวคล้ำที่ห่อหุ้มด้วยเนื้อสีแดงสด!

        ทันทีที่มันปรากฏขึ้น วิญญาณตนนี้ดูจะยิ่งทรงพลังขึ้นไปอีกพลังอาฆาตพุ่งกระจายราวกับคลื่นพายุ

        มันแสยะยิ้ม ก่อนจะอ้าปากกว้าง ของเหลวเหนียวข้นไหลออกจากปากมัน

        “ฟุ่บ!”

        ลิ้นสีแดงสดพุ่งออกมา ลิ้นนั้นทั้งยาวและหนาเต็มไปด้วยหนามแหลมคม

        ผมมองเห็นแล้วรู้สึกหนาวเยือกไปทั่วร่าง

        ผมตกใจจนรีบสะบัดกระบี่ลงไปเต็มแรง

        ลิ้นของวิญญาณอาฆาตถูกฟันขาดทันที ‘โลหิตผี’กระเซ็นออกมาเป็นสาย

        แต่นั่นไม่ใช่เลือดจริง เป็นเพียงพลังอาฆาตที่จับตัวกันเมื่อกระทบกับวัตถุ มันก็สลายกลายเป็นควันดำ ไม่เหลือร่องรอยใดๆ

        แม้ผมจะตัดลิ้นของมันได้และทำให้มันบาดเจ็บแต่สิ่งที่เกิดขึ้นถัดมานั้นกลับทำให้ผมตกตะลึง

        ลิ้นที่ถูกตัดแยกตัวออกเป็นสองส่วนและพุ่งเข้ามาพันรอบตัวผมจากทั้งสองด้าน!

        ความเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้ทำให้ผมตั้งตัวไม่ทัน

        ในจังหวะคับขัน ผมรีบดึงยันต์สะกดวิญญาณออกมาก่อนจะฟาดมันออกไปเต็มแรง

        “ปัง!”

        ทันทีที่ยันต์สัมผัสกับลิ้นของมัน พลังอาคมก็ปะทุขึ้นพร้อมเสียงระเบิด

        พลังสะกดของยันต์กระจายออกไป มันกรีดร้องอย่างเจ็บปวดก่อนจะรีบดึงลิ้นกลับเข้าไปในปาก

        “ไอ้เด็กเวร! แกตายแน่!”

        มันตะโกนด้วยความเดือดดาล ดวงตาสีขาวซีดเบิกกว้างขณะที่ก้อนเนื้อสีเขียวบนหน้าผากของมันเริ่มหมุนช้าๆ

        พลังอาฆาตที่แผ่ออกมาจากร่างมันพลันเพิ่มขึ้นอีกระดับก่อนที่มันจะพุ่งเข้าหาผมด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม

        แรงกดดันจากมันมหาศาล ผมไม่มีทางหลบได้ทันแน่

        ผมกัดฟันแน่น ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเผชิญหน้ากับมันตรงๆ

        ตราบใดที่ผมอดทนไว้ได้อีกนิด อาจารย์ต้องกลับมาทันแน่!

        คิดได้ดังนั้น ผมบังคับให้ตัวเองตั้งสมาธิมั่นพร้อมรับมือให้ถึงที่สุด

        ผมยกกระบี่ขึ้นมาตั้งรับ ซึ่งเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่

        “ปัง!”

        พลังมหาศาลพุ่งเข้ากระแทกใส่ผมราวกับภูเขาถล่มลงมาผมไม่มีทางต้านทานได้เลย

        หมอกดำพวยพุ่งปกคลุมไปทั่ว ร่างของผมทรุดลงหัวเข่าข้างซ้ายแตะพื้นทันที

        มันแข็งแกร่งเกินไป ผมต้านมันไม่ไหว…

        แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่มีทางยอมแพ้!

        ผมกัดฟันแน่น จ้องมันด้วยสายตาแน่วแน่ ก่อนจะตะโกนออกมา “แกคิดว่าจะฆ่าฉันได้ง่ายๆ งั้นเหรอ! ฝันไปเถอะ!”

        พูดจบ ผมรีบดึงยันต์สะกดวิญญาณอีกแผ่นออกมา แล้วตบเข้าใส่ร่างของมันอย่างรวดเร็ว

        แต่ดูเหมือนวิญญาณอาฆาตตนนี้จะมีประสบการณ์กับยันต์พวกนี้ดีมันไม่ปล่อยให้ผมสัมผัสตัวมันง่ายๆ

        ก่อนที่ยันต์จะสัมผัสผิว มันกลับเตะสวนกลับมาเต็มแรง!

        “ปัง!”

        แรงเตะของมันพุ่งเข้าใส่หน้าท้องของผมทันที

        ผมรู้สึกเหมือนอวัยวะภายในถูกบดขยี้ร่างของผมปลิวกระเด็นไปกระแทกพื้นอย่างแรง ยันต์ที่อยู่ในมือหลุดออกไปกลางอากาศ

        “แค่ฝีมือระดับนี้คิดจะเล่นงานฉัน? อย่าฝันไปเลย!” มันกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

        มันลอยขึ้นเหนือพื้น แล้วพุ่งเข้าใส่ผมอีกครั้ง!

        ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วอกและท้องผมรู้สึกถึงความร้อนวูบวาบที่ไหลออกจากปากและจมูก

        รสคาวของเลือดซึมขึ้นมาในปาก หยดเลือดอุ่นๆ ไหลลงมาตามมุมปากของผม

        แต่ผมไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวด รีบพยายามลุกขึ้น

        แต่ในเสี้ยววินาทีที่ผมขยับ มันก็พุ่งมาถึงตรงหน้ากรงเล็บสีดำฟาดลงมาเต็มแรง

        ผมไม่มีทางเลือก นอกจากยกกระบี่กระดูกปลาขึ้นตั้งรับ

        “ปัง!”

        แรงกระแทกมหาศาลจากกรงเล็บกดทับลงมาบนกระบี่ก่อนจะฝังลึกเข้าไปที่ไหล่ของผม!

        ปลายกรงเล็บแหลมคมเสียบเข้าไปในเนื้อเลือดไหลซึมออกมาชโลมเสื้อของผมจนเปียกชุ่ม

        ความเจ็บปวดราวกับน้ำแข็งแทงทะลุเข้าไปในร่างทำให้ผมรู้สึกถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา

        แต่วิญญาณอาฆาตกลับดูเหมือนกำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้

        มันเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ก้อนเนื้อสีเขียวบนหน้าผากของมันหมุนช้าๆ

        “ดึงวิญญาณของแกมาทำเป็นเนื้อแห้งสดๆ...นายท่านเก้าศพต้องชอบแน่...”มันพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกระหายพร้อมกับเผยเขี้ยวแหลมคมในปากลิ้นสีแดงเต็มไปด้วยหนามแหลมของมันแลบออกมาอีกครั้ง

        หัวใจผมเต้นระรัว ความหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้น

        ผมยกมือซ้ายที่ยังขยับได้ขึ้น ก่อนจะเหวี่ยงกำปั้นใส่ใบหน้าของมันเต็มแรง!

        แต่แทนที่มันจะกระเด็นออกไปมันกลับยกกรงเล็บอีกข้างขึ้นมาตะปบกำปั้นของผมไว้แน่น

        พละกำลังของมันมากเกินไปผมไม่สามารถขยับมือออกจากการเกาะกุมของมันได้เลย

        ไม่ว่าจะดิ้นรนแค่ไหน มันก็ไม่สะเทือนแม้แต่น้อย

        และก่อนที่ผมจะได้ทำอะไรต่อไป มันก็สะบัดแขนอย่างแรง!

        “ตึง!”

        ร่างของผมถูกเหวี่ยงขึ้นกลางอากาศ หมุนคว้างเป็นครึ่งวงกลมก่อนจะกระแทกลงกับพื้นห่างออกไปสามเมตร

        แรงกระแทกทำให้ผมรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างแตกเป็นเสี่ยงๆกระบี่กระดูกปลาในมือกระเด็นหลุดไปไกล

        ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่วิญญาณอาฆาตกลับยิ่งดูมีความสุข

        มันพุ่งเข้าหาผมอีกครั้ง

        ผมกัดฟันทนความเจ็บ รีบลุกขึ้นมาและพยายามล้วงหยิบยันต์สะกดวิญญาณออกจากถุงเครื่องมือ

        แต่ก่อนที่ผมจะทันได้ใช้ ลิ้นยาวสีแดงของมันก็ตวัดเข้ามาอย่างรวดเร็ว!

        “ฟุ่บ!”

        ลิ้นของมันพันรอบตัวผมอย่างแน่นหนา ก่อนจะยกผมขึ้นสูงจากพื้น!

        ผมรับรู้ได้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังถูกดูดออกไป มันกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของผม!

        พร้อมกันนั้น ก้อนเนื้อสีเขียวบนหน้าผากของมันก็เริ่มเรืองแสงอ่อนๆ

        แม้จะเป็นแสงเพียงริบหรี่ แต่ทันทีที่มันส่องแสง ผมรู้สึกเหมือนพลังทั้งหมดในร่างกายถูกดูดออกไปในพริบตา

        ร่างของผมอ่อนแรงลงอย่างฉับพลัน แม้แต่จะอ้าปากพูดก็ยังทำไม่ได้

        ร่างของผมเหมือนถูกแช่แข็งลอยค้างอยู่กลางอากาศโดยไม่มีเรี่ยวแรงเหลือเลยแม้แต่น้อย

        ความรู้สึกนี้…ผมไม่เคยเจอมาก่อน

        ในดวงตาผมเริ่มฉายแววของความหวาดกลัวเป็นครั้งแรก

        แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่าคือ...วิญญาณอาฆาตกลับยิ่งยิ้มกว้างขึ้น!

        “เจ้าหนู กลิ่นของแก…ดูเหมือนจะไม่เหมือนใครเลยนะ” มันพูดขึ้นพร้อมกับสูดหายใจลึก สีหน้าของมันดูมีความสุขอย่างประหลาดก่อนจะแสยะยิ้มกว้างขึ้นอีก

        “ก่อนจะดึงวิญญาณของแกออกมา ฉันขอลิ้มรสชาติของแกก่อน!”

        ขณะที่มันพูด ลิ้นสีแดงที่เต็มไปด้วยหนามแหลมของมันก็ค่อยๆแลบออกมาอีกครั้ง

        ปลายลิ้นของมันแยกออกเป็นสองแฉกคล้ายกับงูเห่ากำลังตั้งท่าเตรียมฉก

        ผมจ้องมองมันด้วยความหวาดหวั่น แต่ร่างกายของผมไม่สามารถขยับได้เลยถูกพลังของมันสะกดไว้ราวกับร่างไร้วิญญาณ

        สิ่งเดียวที่ทำได้คือ...รอความตาย

        ผมพยายามดิ้นรน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่ยินยอม

        ผมไม่ยอมแพ้!

        ผมผ่านอะไรมามากมาย ผมเอาตัวรอดจากความตายมาแล้วกี่ครั้ง

        ผมออกมาจากตึกเก้าศพได้ทั้งที่ควรตาย

        ผมรอดจากรถบัสผีมาได้อย่างปลอดภัย

        ผมเอาชนะสี่มหาเคราะห์และควบคุมดวงชะตาตัวเองอย่างยากลำบาก!

        ตอนนี้ผมมีอาจารย์ที่เก่งกาจ ผมมีโอกาสที่จะก้าวไปข้างหน้าผมไม่อยากมาตายในที่แบบนี้! ไม่อยากตายภายใต้น้ำมือวิญญาณอาฆาตตนนี้!

        แต่…

        ความจริงที่โหดร้ายทำให้ผมสิ้นหวัง

        อาจารย์ไม่อยู่ที่นี่ และร่างกายของผมก็ขยับไม่ได้

        ความตายเป็นทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่

        และวิญญาณตนนี้ก็ไม่คิดจะปล่อยผมไป

        ปลายลิ้นของมันแยกออกกว้างขึ้น เผยให้เห็นปากเล็กๆที่เต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม!

        มันพุ่งเข้าหาคอของผมทันที!

        “ฉึก!”

        ผมรู้สึกถึงความเจ็บปวดแปลบปลาบที่ต้นคอ

        ฟันเล็กแหลมคมฝังลึกลงไปในเนื้อ ขณะที่มันเริ่มดูดกลืนเลือดของผมดัง “อึกๆ” ราวกับสัตว์ร้ายที่หิวโหย…