"เซมีค่ะหรือเรียกมี่ก็ได้นะคะว่าแต่คุณคนหล่อชื่ออะไรคะ" เซมีตอบด้วยรอยยิ้มจนตาหยีทำให้เขามองแล้วถึงกับชะงัก
"ไม่บอกแอบดูมาเป็ปียังไงไม่คิดหาข้อมูลโง่จริง"
"เอ๊ะ! มี่ไม่ได้โง่นะคะแค่ไม่อยากละลาบละล้วงหรือทำให้คุณไม่พอใจหากถามไปตรงๆ "
"ถ้าเธอมีมารยาทจริงคงไม่มานั่งจ้องมองฉันทุกวัน วันละหลายชั่วโมงหรอก"
"มี่มาแต่วันจันทร์ พุธ ศุกร์นะคะนอกนั้นก็ไม่ว่างมาเลยบางอาทิตย์ก็ไม่ได้มาด้วยเพราะมี่เรียนพิเศษบางทีมี่คิดถึงคุณจนนอนไม่หลับเลย" หญิงสาวแย้งตาใส
"เฮ้อ...ฉันคุยกับเด็กสามขวบอยู่รึไงเนี่ย"
ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหมดแรงการที่เขาคุยกับเธอมันทำให้เขาพูดมากเกินความจำเป็แถมไม่รู้คิดอะไรถึงพายัยนี่มาถึงห้องทั้งๆ ที่เขาอยู่แบบไร้ตัวตนมานานหลายปีแล้วไม่วุ่นวายกับใครและไม่มีคนรักให้ปวดหัวแล้วแท้ๆ
"คะ? ว่าแต่ขอมาที่นี่อีกได้ไหมคะ ให้มี่มาทำความสะอาดห้องให้คุณก็ได้มี่ไม่คิดเงินแถมที่ทำอาหารไทยอร่อยมากเลยนะคะให้มี่มาที่นี่อีกนะๆ "
ชายหนุ่มมองไปยังใบหน้าหวานที่ส่งสายตาออดอ้อนมาที่เขาเหมือนแมวตัวน้อยทำให้เขาอดใจอ่อนไม่ได้ ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องใจดีกับเธอด้วยแต่วันไหนเวลาไม่เห็นหญิงสาวมาที่ร้านเขาก็คอยแต่จะมองหา
"แค่วันเสาร์ มาทำความสะอาดห้องและทำกับข้าวด้วยแลกกับที่ฉันทำแผลให้"
"เย้ๆ คุณน่ารักที่สุดเลย โอ๊ย!! "
เซมีดีใจจนลืมว่าตัวเองเจ็บข้อเท้าอยู่เลยทำให้เธอลุกขึ้นะโดีใจแต่ก็ต้องเซถลาไปเกือบล้มดีที่มีอ้อมแขนแข็งแกร่งของเขารับเอาไว้ได้ทัน ตัวคุณเขาหอมจัง...
วินาทีที่ตาสองดวงสบกันเหมือนมีไฟฟ้าสถิตเกิดขึ้นทำเอาทั้งสองเสียววาบหวิวเข้าไปในช่องท้องเพียงแค่สบตากันจนทำให้เขาต้องรีบผละออกทันที
"อย่าซุ่มซ่ามจนเจ็บตัวไปมากกว่านี้จะได้ไหม"
ชายหนุ่มขยับปากพูดมันคล้ายกับว่าเขากำลังแทะเล็มริมฝีปากฉ่ำของหญิงสาวอยู่จนเธออดที่จะใไม่ได้
"เอ่อ...ค่ะ"
เซมีขยับออกจากอ้อมแขนของเขาเบาๆ ตอนนี้ใบหน้าเธอคงแดงไปหมดแล้วเขาคงรู้แน่ว่าเธอไม่มีประสบการณ์...
"ไคโร เรียกฉันด้วยชื่อนี้"
"ค่ะคุณไคโร"
เซมีอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นว่าเขายอมบอกชื่อของเขาเสียทีวันนี้เธอโชคดีจริงๆที่ใส่รองเท้าคู่นี้ออกจากบ้าน
สักพักคุณไคโรก็มาส่งเธอที่อพาร์ทเม้นท์ที่เธอพักอยู่ แม้จะอยากให้เขาอยู่เพียงใดแต่มันคงจะไม่ดีเพราะมันเร็วเกินไป
"มิ้วห้ามไปคลอเคลียคุณไคโรนะไม่งั้นอดกินแมวเลีย"
เ้าแมวตัวอ้วนที่ถูกแต่งตัวหวานติดกิ๊บน่ารักสองข้างปกตินอนทั้งวันแต่พอเห็นเธอและไคโรเดินเข้ามามันกลับเข้าไปคลอเคลียเขาไม่ห่าง
"แต่งตัวให้มันทุเรศมาก "
"มิ้วชอบนะคะเวลามี่แต่งให้มิ้วก็นอนนิ่งเลย"
"มันคงรำคาญเธอมั่ง กลับก่อนแล้วกันมีธุระต้องไปทำมีเบอร์แล้วนิมีอะไรก็โทรมาย้ำแล้วนะว่าต้องเื่สำคัญเื่ปัญญาอ่อนไม่ต้อง"
"รับทราบค่ะ"
เซมียิ้มรับด้วยความดีใจเธออุตส่าห์อ้อนวอนขอเบอร์เขาเพิ่มมาได้เล่นเอาเสียน้ำลายไปเยอะเหมือนกันคราวนี้เธอก็สามารถโทรจีบเขาได้แล้ว
ไคโรเดินออกมาจากที่พักหญิงสาวก่อนจะเดินชนเข้ากับชายคนหนึ่งต่างฝ่ายต่างขอโทษกันแล้วชายคนนั้นก็เดินขึ้นไปทางห้องของเซมี
แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเมื่อเห็นว่าชายคนนั้นมีรหัสเข้าห้องของหญิงสาวกลับหัวเราะเยาะตัวเองที่ลืมถามว่าเธอมีแฟนรึยัง
ไม่ใช่ว่าเขาคิดอะไรกับเธอแต่เขาแต่ไม่อยากมีปัญหาให้เป็จุดสนใจของผู้คนก็แค่นั้นเองแม้จะคิดแบบนั้นแต่ไคโรก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาแปลกๆ เมื่อคิดว่าเธออยู่กับผู้ชายคนอื่นเขาคงบ้าไปแล้ว
"นายมาสายนะไคโร"
"ฉันเกิดอุบัติเหตุระหว่างทาง มีอะไร"
"นี่งานผู้ว่าจ้างอยากให้เหมือนอุบัติเหตุ"
"แดนเนียลนายก็รู้ว่าฉันแสดงไม่เก่ง"
"ฉันเชื่อมือนายไคโร"
"เหลืออีกแค่ครั้งเดียวบุญคุณนี้จะถือว่าสิ้นสุด"
"แน่นอน" ชายที่ชื่อแดนเนียลรับคำ
ชายหนุ่มไม่พูดอะไรอีกเพียงแค่หยิบเอกสารสองสามใบมาแล้วเดินออกไปจากห้องนี้ไม่สนใจใครและไม่คิดจะกลัวใครทั้งนั้นชีวิตนี้เขาตายไปพร้อมกับครอบครัวเมื่อ 10 ปีที่แล้วแล้ว
ไคโรเป็มือปืนรับจ้างเขาทำงานฆ่าคนแลกเงินโดยที่ไม่สนใจว่าใครจะว่ายังไงครอบครัวเหยื่อจะต้องทุกข์ทรมานแค่ไหน
ทำไมเขาต้องสนใจในเมื่อหลายปีก่อนครอบครัวเขาจะตายวิ่งหาคนมาช่วยยังไงมีใครคิดจะหันมาถามเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาเพียงแค่ครอบครัวเขาไม่มีเงินหมอดังๆ ก็ไม่อยากรักษา
ตอนนั้นเขาถึงรู้ว่าการมีเงินมีอำนาจสิเป็สิ่งที่ทำให้ผู้คนนับหน้าถือตาทำอะไรไม่ผิดมีเงินก็แค่ใช้เงินแก้ปัญหาแถมจะสั่งเก็บใครที่ขัดผลประโยชน์ตัวเองก็ได้ตามใจชอบ
แดนเนียลมองดูมือสังหารหนุ่มที่ฝีมือดีทำงานใหญ่ไม่เคยพลาดอย่างใช้ความคิดองค์กรนี้ใช่ว่าจะเข้าแล้วออกง่ายไคโรเองก็รู้ข้อนี้ดีถึงได้ทำสัญญากับเขาว่าจะทำงานให้แลกกับที่องค์กรจะเลิกวุ่นวายกับตนและบุคคลที่ไคโรสังหารล้วนแต่เป็คนที่สำคัญของประเทศทั้งนั้นไม่ก็เ้าพ่อที่ใหญ่ที่สุดในเมืองนั้นๆ มันนำพาให้องค์กรยิ่งใหญ่มาถึงทุกวันนี้ได้แต่ผลประโยชน์มันไม่เข้าใครออกใครหรอก
"คุณแดนเนียลจะปล่อยมันไปจริงๆ เหรอครับ"
"คงต้องเป็งั้นน่าเสียดายนะยังหาเงินให้ฉันได้อีกเยอะเลย"
บุคคลที่โดนสั่งเก็บรอบนี้ก็เป็นักการเมืองคนหนึ่งที่เห็นออกข่าวต่อด้านรัฐบาลบ่อยๆ คงไปขัดผลประโยชน์ของใครเข้าเลยทำให้ต้องมาตายแบบนี้
การสังหารเป็ไปอย่างแยบยลตามที่ผู้ว่าจ้าง้าไคโรมองดูอุบัติเหตุรถคว้าตรงหน้าแล้วเดินหลบออกไปท่ามกลางผู้คนที่มาดูเหตุการณ์นั้นอย่างใ
ไคโรเคยเป็ทั้งอดีตทหารรับจ้างและหน่วยซีลทำให้เขาเก่งกาจรอบด้านนานมากแล้วที่ยังไม่มีใครเอาชนะเขาได้ ไร้ร่องรอยเขาจะปรากฏตัวเฉพาะมีงานเท่านั้นและทุกที่ที่เขาปรากฏตัวก็ต้องมีคนตาย จึงได้ฉายามัจจุราชไร้เงาในวงการนักฆ่าไม่มีใครไม่รู้จักฉายานี้
330
