คุณชายมากรัก

        หลิวจ้านนำเย่เอ๋อกลับมาที่เรือนส่วนหว่านเอ๋ออยู่ดูแลที่ไชน่าทาวน์ ในเย็นของวันนั้น หลิวจ้านได้สั่งให้พ่อบ้านจางไปเรียกผู้ดูแลโรงหลอมเหล็กให้มาพบกับหลิวจ้าน ภายในห้องเย่เอ๋อกำลังนวดหลังให้หลิวจ้าน ผู้ดูแลก็มาถึง

        “เรียนคุณชายมีอะไรให้ผู้น้อยรับใช้หรือขอรับ”

        “ข้าต้องการให้ท่านไปหาคนที่ไว้ใจได้ สร้างสิ่งนี้ขึ้นมาให้กับข้า”

        หลิวจ้านส่งแบบของปืนไฟ ขนาดยาวให้ผู้ดูแล จากนั้นก็ให้เขาไปสร้างมาก่อน 1 กระบอก หลิวจ้านจะได้ลองทดสอบว่าสามารถยิงได้ไกลแค่ไหน

        “ปืนไฟที่ท่านคิดที่จะสร้างทำไมไม่เหมือนกับอันที่ท่านมีอยู่”เป็นเย่เอ๋อถามหลิวจ้าน

        “เจ้าช่างเป็นคนชอบสังเกตุจริงๆ ปืนที่อยู่กับข้า ระยะการยิงของมันแค่เพียงใกล้ๆ หากไปถึงสนามลบจริงๆอาจจะโดนธนูยิงตายก่อน แต่สิ่งที่ข้าให้ช่างฝีเมือไปสร้างมาคือปืนแบบใหม่ สามารถยิงได้ไกลกว่าธนู ธนูระยะของมันน่าจะอยู่ที่ 200-300 เมตร แต่ปืนไฟของข้าอาจจะยิงได้ไกลถึง 400 เมตรก็เป็นได้”

        เย่เอ๋อได้ยินก็ตกใจ สามารถยิงได้ไกลกว่าธนู ถ้าเป็นแบบนี้ กองทัพที่หลิวจ้านสร้างขึ้นมา คงจะต้องน่ากลัวเป็นอย่างมาก นางรู้สึกว่ายุคสมัยกำลังจะเปลี่ยนไป

        “เดียวข้าจะทำให้เจ้า 1 อันก็ปล้วกัน เผื่อในกรณีฉุกเฉิน”

        “ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ามีวรยุทธ”

        เห็นนางปฎิเสธหลิวจ้านรู้สึกหมั่นเขี้ยว ดึงนางเขามาจูบ

        “ข้าให้เพราะเป็นห่วงเจ้า ไม่รู้ว่าวันข้างน่าจะเกิดอะไรขึ้น มีของดีก็ต้องรีบคว้าเอาไว้ เหมือนที่ข้ารีบคว้าพวกเจ้ามายังไงละ”

        “ได้เจ้าค่ะ"

        ณ หอไชน่าทาวน์ ตอนนี้พนักงานทุกคนที่ทำงานเหนื่อยแทบจะขาดใจตายเพราะว่าลูกค้าเยอะมากก่อนจะเปิดหอมีบางคนที่ต้องการจะควบเวลาแต่คิดไปคิดมาไม่น่าไหว โซนที่ตกบ่อปลา บ่อ กุ้ง คนแทบจะมายืนรอกันเต็มไปหมด เพราะทุกคนไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน ตกได้ปลา หรือกุ้ง ยังสามารถให้ไปทำอาหารได้ ที่จอดรถม้ายังไม่พอ หว่านเอ๋อที่เป็นคนดูแลถึงกับปวดหัวขึ้นมาเพราะว่านางรู้แล้วว่าทำไมหลิวจ้านถึงไม่ยอมมาดูแล หลิวจ้านคงจะรู้ว่าต้องเกิดเหตุการแบบนี้ เย่เอ๋อนางเดินให้กำลังใจพนักงานตามที่หลิวจ้านได้บอกเอาไว้ พวกเขาจะได้มีกำลังใจในการทำงาน

        “คงจะเป็นแค่วันแรกเท่านั้น ข้าเชื่อว่าวันต่อๆไปคงไม่มีคนมาเยอะขนาดนี้แน่นอน”

        ทุกคนที่ได้ฟังสิ่งที่นางพูดต่างก็ดีใจ 

        ในช่วงเย็น ตอนนี้ได้มีการเเสดงดนตรีที่ชั้น 4 มีทั้งการเเสดง การร่ายลำ ขับร้อง ต่างๆ คนที่อยู่ชั้นที่ 4 คิดว่าตัวพวกเขาเหมือนอยู่บนสวรรค์ แต่สิ่งที่ทุกคนตื่นเต้นที่สุดคงจะเป็นการขึ้นลิฟท์ เพราะเป็นอะไรที่แปลกใหม่ คนที่ควบ
คุมลิฟท์ที่อยู่ข้างหลังหอ ต้องเปลี่ยนม้าไปหลายตัวเพราะว่าคนมารอขึ้นกันเยอะมาก มีเพียงส่วนน้อยที่ขึ้นบันใด ลิฟท์ของหลิวจ้านใช้ม้าเป็นตัวดึงเพื่อให้ลิฟท์ขึ้นไป แทบทุกชั้นเต็มไปด้วยผู้คน หว่านเอ๋อได้ให้ผู้ช่วยลองเช็คของดูว่าขาดอะไร มีอะไรไม่พอ จะได้เติมถูก คนที่มารายงานนางบอกว่าตอนนี้สุราเหลือน้อย หากว่าคนยังเยอะอยู่แบบนี้คงจะไม่ถึงเดือนก็น่าจะหมด หว่านเอ๋อบอกว่าให้รอดูพรุ้งนี้ก่อน คนอาจจะน้อยกว่าเดิม

        ในช่วงเที่ยงของอีกวันหลิวจ้านพาเย่เอ๋อ กินข้าวที่ไชน่าทาวน์ รถม้าวิ่งไปได้สักพักก็หยุดตัวลง และวิ่งต่อไปอีก ซักพักก็หยุดตัวลงอีก

        “เกิดอะไรขึ้นทำไมถึงหยุดรถอีกแล้ว”หลิวจ้านถามออกไป

        “เรียนคุณชายตอนนี้รถม้าไปไม่ได้ขอรับ ไม่รู้ว่าเขาหยุดทำไมขอรับ”

        “เจ้าลองลงไปถามดูหน่อย”

        หลิวจ้านได้ให้คนขับรถม้าลองไปดูเหตุการณ์ ซักพักคนขับรถม้าก็กลับมา พร้อมกับทำให้หลิวจ้านตกใจในคำตอบ

        “เรียนคุณชายตอนนี้เกิดรถม้าติดขอรับ ไม่สามารถไปได้เพราะเกิดจากการที่รถม้าทุกคันแยงที่จะเข้าไปที่ ไชน่าทาวน์ขอรับ”

        หลิวจ้านถึงกับงง ขนาดทำให้รถม้าติดได้ หลิวจ้านและเย่เอ๋อได้นั่งรอไปเรื่อยๆจนในที่สุดรถม้าของเขาก็มาถึงที่หน้าหอ

        “เรียนคุณชายมาถึงหน้าหอแล้วขอรับแต่ไม่สามารถไปจอดที่ข้างในได้ ที่จอดเต็มหมดขอรับ”

        หลิวจ้านได้ยินก็คิดว่าเขาสร้างที่จอดตั้งใหญ่ทำไมถึงเต็มได้ สงสัยคงต้องขยายเพิ่ม เปิดมาแค่สองวันข้าต้องขยายเพิ่มแล้วหรอ หลิวจ้านและเย่เอ๋อเดินเขาไปภายในหอที่ชั้น 1 ชั้นที่ 1 จะขายอาหารและสุราแต่ต้องนำไปทานที่บ้านไม่มีโต๊ะให้ หลิวจ้านเปิดประตู้เขาไปเห็นหว่านเอ๋อ กับ พ่อบ้านจางกำลังปรึกษากัน ทั้งสองเห็นหลิวจ้านได้ลุกขึ้นคาระวะหลิวจ้าน

        “พวกท่านกำลังคุยเรื่องอะไรกัน ข้ามารบกวนพวกท่านหรือไม่”

        “ไม่เลยเจ้าค่ะ หว่านเอ๋อกำลังต้องการพบคุณชายพอดี”

        จากนั้นหว่านเอ๋อก็ได้เล่าปัญหาต่างให้หลิวจ้านฟัง เรื่องพนักงานไม่พอ ที่จอดรถม้าไม่พอ และอื่นๆอีกมาก

        “เจ้าตัดสินใจได้เลยไม่ต้องรอข้า ข้ายกให้เจ้าดูแลแล้ว ข้าจะไม่ก้าวล่วงหน้าที่ของเจ้า วันนี้ที่ข้ามาข้าแค่อยากจะมากินอาหารร่วมกับเจ้า”

        หว่านเอ๋อทราบซึ่งใจมาก จากคำพูดของหลิวจ้านเขาไว้ใจนางถึงกับให้นางตัดสินใจเรื่องต่างๆ

        “เอาละข้าหิวแล้ว สั่งให้คนนำอาหารมา ส่วนตอนเย็นพวกเราจะกินหม้อไฟกัน แล้วก็อีกอย่าง จะต้องเตรียมตัวเปิดขายหม้อไฟได้แล้ว พ่อบ้านจากไปสั่งให้คนทำหม้อดินเผาและเตา มาเตรียมไว้อีกซักสองสามวัน เราจะเปิดขายหม้อไฟและข้ายังมีเมนูอาหารอีกมากที่ข้ายังไม่ได้นำมาทำให้พวกเจ้าลองท่าน ต้อนนี้ก็กินหม้อไฟไปก่อน”

        เย่เอ๋อได้ยินสิ่งที่หลิวจ้านพูดนางต้องลอบดีใจเพราะนางเป็นคนชอบกินอยู่แล้ว ผิดกับหว่านเอ๋อ ข้าคงจะต้องเหนื่อยเพิ่มอีกแล้วสินะ หลังจากนั้นทุกคนได้ร่วมกันกินข้าว หลิวจ้านป้อนพวกนาง พวกนางก็ป้อนเขาคืน ในโลกนี้จะมีใครมีความสุขเท่าหลิวจ้านบ้าง