ทำไมผมถึงไม่นึกให้มันเร็วกว่านี้
ถ้าผมรู้ตัวเร็วกว่านี้ผมคงจะไม่เสียคุณไป
ถ้าในตอนนั้นผมไม่ได้ฆ่าคุณป่านนี้พวกเราคงจะได้ใช้ชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข
ถ้าหากผมย้อนเวลากลับไปได้ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคุณแต่จะคอยปกป้องดูแลคุณอย่างห่างๆแทน
แต่แน่นอนว่าโลกนี้ไม่มีคำว่าถ้า
คิมฮยอนซองก้าวเดินผ่านผู้คนมากมายและทันทีที่เขากางปีกออก แสงพระอาทิตย์ตกที่เจิดจ้าก็สาดส่องลงมา เมื่อร่างกายของเขาโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้ามุมมองก็เปลี่ยนไป
ท้องฟ้ายามเย็นที่ประดับด้วยแสงอาทิตย์ประกายสาดส่องลงมาและทวีปอันกว้างใหญ่ก็ปรากฎขึ้นทิวทัศน์ของโลกด้านล่างทางตอนเหนือของานั้นสวยงามตระการตา
เขารีบข้ามผ่านท้องฟ้าลมเย็นๆพัดมากระทบหน้าของเขา ณ ตอนนี้ร่างของเขาได้ออกจากลินเดลไปแล้ว
.
.
.
ขณะที่เขาลงมาจากท้องฟ้าอย่างเงียบๆก็สายตานับไม่ถ้วนมองมาที่เขา
“เขาคือนักดาบแห่งอาทิตย์อัสดง”
“กิลด์มาสเตอร์”
“ทำไมคุณ...”
ขณะที่เขาเดินไปอย่างเงียบๆก็มีหลายคนหลีกทางให้เขา
“คุณมาทำอะไรที่นี่?ถ้าคุณบอกพวกเราล่วงหน้า...”
“...”
“เรากำลังทำพิธีอยู่แม้ว่าคุณจะเป็วีรบุรุษแห่งอาทิตย์อัสดงแต่ศาสนจักรคงไม่สามารถมองข้ามความหยาบคายของคุณได้”
“....”
“ช่วยคิดถึงพระคาร์ตินัลกิตติมศักดิ์..”
“ผมจะพาเขาไป”
“...”
“ได้โปรดให้ผมได้อยู่กับเขา..”
หลังจากที่คิมฮยอนซองพูดจบเขาก็ค่อยๆประคองร่างที่ไร้ิญญาของลีกียอง และรีบบินหนีไปอย่างรวดเร็วแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้ยินเสียงที่ก่นด่าตามหลังมาอยู่ดี
“มัวทำอะไรอยู่!! รีบไปจับตัวเขามาเร็ว!”
“ตะ..แต่..”
“ยังไม่รีบไปอีก!”
“ครับ!”
โชฮเยจินที่เห็นท่าไม่ดีจึงได้รีบเข้าไปแทรก
“พวกเราขอรับผิดชอบแทนกิลด์มาสเตอร์ของเราด้วยนะคะ”
“เหอะจะให้เราเชื่อพวกคุณได้ยังไง ในเมื่อต้นเหตุนั้นก็คือกิลด์มาสเตอร์ของพวกคุณ”
“ฉันไม่มีข้อแก้ตัวสำหรับเื่นั้นแต่ฉันอยากให้พวกท่านช่วยเข้าใจความรู้สึกของกิลด์มาสเตอร์ของเราที่ต้องสูญเสียบุคคลที่เป็เหมือนครอบครัวคนสนิทไป”
“แต่ถึงอย่างนั้น-”
“ให้พวกเขาตามไปเถอะ”
โชฮเยจินได้หันไปมองผู้ที่เอ่ยอนุญาตก่อนจะเอ่ยขอบคุณแล้วรีบตามพวกเขาไป
“ขอบคุณค่ะสมเด็จพระสันตะปาปาบาเซิล”
“ขอให้เทพเบนิกอร์คุ้มครอง”
.
.
.
.
หลังจากที่คิมฮยอนซองได้พาลีกียองออกจากศาสนจักรเขาก็ได้มุ่งหน้าไปยังยอดเขาของสุสานราชินีที่ที่เขากับลีกียองเคยนั่งดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยกันและเคยทำสัญญาร่วมกัน
เมื่อคิมฮยอนซองได้มาถึงที่หมายเขาก็ได้วางร่างของลีกียองให้อยู่ในท่านั่งพิงผนังอกของเขาพร้อมกับจับมือของลีกียองเอาไว้
“เป็ภาพที่สวยงามเหมือนที่คุณบอกเลยนะครับ”
“....”
“คุณยังจำตอนนั้นได้ไหมครับในตอนที่คุณพาผมมาดูสถานที่แห่งนี้หลังจากที่คุณได้รับปีกมา”
“....”
“ในตอนนั้นที่คุณให้ผมดูทิวทัศน์เหล่านี้และให้ผมเก็บภาพนี้ไว้ในความทรงจำ เพื่อที่จะให้ผมปกป้องสถานที่แห่งนี้ไว้”
“....”
“แต่ในตอนนั้นผมเห็นเพียงแค่คุณที่อยู่ท่ามกลางทิวทัศน์ที่งดงามและแสงอาทิตย์ที่สาดส่องผ่านน้ำตาที่ร่วงหล่นของคุณและในเวลานั้นผมก็คิดว่าคุณคือพระเ้าของผม ต่อให้โลกล่มสลาย ผมก็ต้องปกป้องคุณให้ได้”
“....”
“น่าตลกนะครับทั้งๆที่คุณหวังให้ผมปกป้องโลกนี้ไว้ แต่ในหัวของผมกลับคิดว่า ถ้าให้เลือกระหว่างโลกนี้กับคุณผมจะเลือกคุณอย่างไม่ลังเล”
“....”
“แต่ในตอนนี้ผมกลับผิดสัญญาต่อตัวเอง”
ในขณะที่คิมฮยอนซองกำลังพูดอยู่นั้นเขาก็ค่อยๆประคองร่างกายของกียองให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาแทนและใช้มืออีกข้างของเขาจับดาบของเขาขึ้นมาจ่อเข้าที่ท้องของเขา
“ต่อให้คุณตายไปไม่ว่าคุณจะกลายเป็ทูต์หรือเกิดใหม่บนโลกมนุษย์ผมก็จะตามไปปกป้องคุณ”
แขนของคิมฮยอนซองเหยียดตึงก่อนที่จะแทงเข้าไปที่ท้องของเขาเืของคิมฮยอนซองเปรอะเปื้อนไปทั่วท้องก่อนที่เขาจะชักดาบออกจากท้องของเขาแล้วค่อยๆสวมกอดร่างที่ไร้ิญญาของลีกียองพร้อมกับเอ่ยประโยคสุดท้ายก่อนจะหลับตาไป
“รอ..ผม...ก่อนนะ..กียอง”
5K
![[จบ] ทะลุมิติทั้งที ดันมาอยู่ในร่างตัวแม่สุดแซ่บพร้อมลูกชายทั้งสาม](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101780_85161997.webp)
![เทพสงครามหวนคืน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1683576680_14591552.webp)
