Top Star ระบบปั้นเธอให้เป็นดาว (จบ)

บทที่ 31 ซู่จู่ ฉันเปลี่ยนความคิดที่มีต่อคุณไปนิดหน่อย

หลินเจี้ยนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนเช้าและใบหน้าของเธอก็ร้อนขึ้นเรื่อย ๆ และก็พูดขึ้น "ฉันไม่เป็นอะไร"

ทั้งสองเริ่มซ้อมเต้น

หลินเจี้ยนช่วยซูโย่วอี๋แก้ไขเกือบทุกการเคลื่อนไหว "ยกมือให้สูงขึ้น"

"กระโดดขึ้น"

"บิดสะโพกของคุณให้กว้างขึ้น"

"อย่าอาย มั่นใจ"

[ฉันไม่นึกเลย เธอเต้นไม่ได้เรื่องจริงๆ!]

[อย่างน้อยก็แยกซ้ายขวาได้น่า!]

[น้องอ้วนมีปัญหาใหญ่กับการเต้น ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกดูไม่มีแรงเลย]

[ถ้ามองว่ามันเป็นการฝึกออกกำลังกายยามเช้า คุณจะพบว่ามันอยู่ในมาตรฐานนะ ฮ่าฮ่าฮ่า!]

เมื่อพวกเขามาถึงท่าที่ต้องฉีกขา หลินเจี้ยนก็ขมวดคิ้วแล้ว เห็นได้ชัดว่าการเคลื่อนไหวนี้เป็นเรื่องยากสำหรับผู้หญิงที่มีร่างกายใหญ่โต

"โย่วอี๋ พยายามเข้า..."

ก่อนที่เธอจะทันพูดจบ ซูโย่วอี๋ก็สามารถทำท่านี้ได้อย่างง่ายดาย

[บ้าน่า!]

[ว้าว ว้าว ว้าว สุดยอดไปเลย!]

[ทำไมคนอ้วนถึงยืดหยุ่นได้ขนาดนี้]

[เธอไม่เคยฝึกมันมาก่อนแน่เหรอ?]

[ตัวเธออ่อนมาก!]

ทั้งห้องฝึกหยุดซ้อมและหันมาดูเธอเต้น

“หากเธอเต้นบนเวทีแบบนี้ ทุกคนต้องตะลึงแน่!”

"ทำไมเธอจะเต้นไม่ได้ในเมื่อเธอซ้อมมากขนาดนี้"

“ควรให้เวลาเธอสักหน่อย เธอทำได้อย่างแน่นอน”

ซูโย่วอี๋รู้สึกอาย "ฉันอาจจะเกิดมาพร้อมกับมัน"

สุนัขจิ้งจอกกลอกตาและพูดว่า [ซู่จู่ หน้าไม่อาย]

ซูโย่วอี๋พยายามยืนขึ้น แต่พบว่า... ลุกไม่ขึ้น

บัดซบ

เธอตะคริวกิน

หลินเจี้ยนดึงเธอกลับมาแล้วพูดว่า "เรามาทำข้อแลกเปลี่ยนกันดีไหม"

ฮะ?

ซูโย่วอี๋มองเธออย่างสับสน "หมายความว่าไง?"

หลินเจี้ยนพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ว่า "โจ๊กที่เธอทำอร่อยมาก ฉันขอทานอาหารเช้าที่เธอทำทุกวันได้ไหม แล้วฉันจะสอนเธอเต้นเป็นการตอบแทน ตราบใดที่ฉันยังอยู่ในรายการ ฉันจะสอนเธออย่างสุดความสามารถเลย เธอคิดว่าไง”

ผงเลิศรสทำให้เสพติดอย่างนั้นเหรอ?

แต่เฉินซีซีก็ไม่เคยมีปฏิกิริยาอย่างนี้แม้แต่ครั้งเดียว

ยังไงซะ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่หลินเจี้ยนเต็มใจสอนเธอ เวลาในการฝึกซ้อมที่มีจำกัด ไม่มีใครยอมเสียเวลากับคนอื่นแน่ ดังนั้นเธอจึงตอบตกลงทันที

"ตกลง เธอบอกฉันล่วงหน้าได้เลยว่าอยากกินอะไรเป็นอาหารเช้า ฉันจะทำให้ถ้ามันไม่เกินความสามารถ"

"ไม่ยากหรอก ฉันกินแบบเธอนั่นแหละ แค่เธอทำให้มากขึ้นก็พอ"

หลังจากฝึกซ้อมมาเป็นเวลานาน ซูโย่วอี๋ก็รู้สึกเหนื่อยมาก เธอนั่งพักและดื่มน้ำ พลางคิดเกี่ยวกับการคัดลอกทักษะไปด้วย

ถ้าให้เลือกระหว่างการเต้นกับการร้องแรป เธอตัดสินใจใช้การ์ดคัดลอกทักษะกับการร้องแรปอยู่แล้ว แน่นอนว่าคนที่จะคัดลอกคืออาจารย์ด้านการร้องแรป แจ็ค ซึ่งเธอมีโอกาสเพียงสองครั้ง และเธอก็ไม่รู้ว่าจะคัดลอกทักษะการร้องเพลงแรปได้สำเร็จหรือไม่ด้วย

เธอคิดอย่างรอบคอบ มีข้อกำหนดบางอย่างในการคัดลอกทักษะ ยิ่งมีทักษะอื่นมากเท่าใด โอกาสที่จะคัดลอกทักษะเฉพาะก็ยิ่งน้อยลงเท่านั้น 

ถ้าเธอสามารถรู้ล่วงหน้าได้ว่าแจ็คมีทักษะอะไรอีกบ้างก็คงดี 

น่าเสียดายที่โทรศัพท์ของเธอถูกยึดไป ไม่อย่างนั้น เธอคงค้นหาข้อมูลที่เป็นประโยชน์ของแจ็คในไป่ตู้ไปแล้ว

เมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของเธอ จงลี่จึงเดินเข้าไปและถามว่า "มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมทำหน้าแบบนั้น?"

[ว้าว อาจารย์จงลี่ผู้น่ารัก!]

[คุณไว้ใจอาจารย์จงลี่ได้เสมอ!]

[อาจารย์จงลี่ คุณอ่อนโยนมาก!]

[ใช่ อาจารย์จงลี่เวลาอยู่กับโย่วอี๋ ดูอ่อนโยนมาก!]

[นี่แหละผู้ชายที่เป็นแบบอย่างที่ดี]

[เดี๋ยวฉันมีคำถาม ฉันไม่เห็นกระต่ายน้อยเลย ฉันคิดถึงเธอมาก!]

ซูโย่วอี๋เงยหน้าขึ้นและลังเลอยู่พักหนึ่ง “อาจารย์จงลี่ คุณรู้จักอาจารย์แจ็คไหมคะ”

“คุณอยากรู้อะไร?”

"ฉันไม่เก่งเรื่องแรป ฉันแค่อยากรู้ว่าต้องทำยังไงถึงแรปเก่ง มันเป็นความอยากรู้อยากเห็นล้วน ๆ เลยค่ะ"

จงลี่ไม่สนใจว่าเธอคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือเปล่า เขานั่งลงข้างเธอและพูดว่า "สภาพครอบครัวของแจ็คไม่ดีพอที่จะส่งเขาให้เรียนจบมหาวิทยาลัย แจ็คเลยไปที่บาร์เพื่อฝึกร้องแรปในขณะที่คนอื่นไปโรงเรียน จากนั้นจึงเดบิวต์ผ่านรายการแรป"

“เขามีงานอดิเรกอย่างอื่นหรือถนัดอย่างอื่นนอกจากการพูดและร้องแรปหรือเปล่าคะ?”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จงลี่ก็มองเธอด้วยความสับสน จากนั้นซูโย่วอี๋ก็อธิบายทันทีว่า "เอิ่ม… เรื่องอื่น ๆ"

“เท่าที่ฉันรู้ เขาชอบขี่ม้า ดูหนัง และทำอาหารเป็นบางครั้ง”

“ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์จงลี่” ซูโย่วอี๋พูดพร้อมพยักหน้าอย่างใช้ความคิด

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังคุยกัน สุนัขจิ้งจอกก็วิเคราะห์ข้อมูลส่วนตัวของแจ็ค ในพื้นที่ระบบ

[ชื่อ: หลี่ซ่งหัว (แจ็ค)]

[อายุ: 32 ปี] 

[สูง: 174 เซนติเมตร]

[น้ำหนัก: 77 กิโลกรัม]

[ทักษะ: 

แรป: ระดับสูง

ขี่จักรยาน: ระดับกลาง

ว่ายน้ำ: ระดับกลาง

ทักษะการทำอาหาร: ระดับเบื้องต้น

สตรีทแดนซ์: เบื้องต้น

มีทักษะทั้งหมดห้าทักษะที่ระบบสามารถประเมินได้ ซึ่งหมายความว่าความน่าจะเป็นที่จะได้รับทักษะการร้องแรปคือ 1:5]

เดี๋ยวก่อนนะ ซู่จู่มีการ์ดสองใบ ความน่าจะเป็นที่จะสุ่มออกมาได้คือ 2:5 ก็เกือบครึ่งหนึ่ง ถือว่าไม่น้อยเลย

แต่สุนัขจิ้งจอกไม่ยอมบอกซู่จู่อยู่แล้ว เพราะเธอไม่ได้ถามนี่นา

…

เมื่อเธอกลับมาที่หอพักในตอนเที่ยง เธอก็ไปหาเฉินซีซีก่อน พบว่าเธอยังมีชีวิตอยู่และเตียงก็ถูกจัดอย่างเรียบร้อยแล้ว

"ดีมาก! ตอนนี้เธอจัดเตียงเองเป็นแล้ว"

เฉินซีซียิ้มอย่างเขินอาย เธอลุกขึ้นจัดที่นอนให้พี่สาว จากนั้นเธอจึงขอผ้าปูที่นอนผืนใหม่จากทีมงานและจัดเตียงของเธอเอง

“พี่สาว ฉันจะลงไปทานอาหารกลางวันข้างล่าง ไม่ต้องเตรียมอาหารให้ฉันนะ ไม่งั้นพี่จะเหนื่อยเกินไป”

ชีวิตของเธอวนเวียนอยู่กับการฝึกซ้อมและทำอาหาร 

เมื่อได้ยินอย่างนั้น ซูโย่วอี๋ก็ถอนหายใจด้วยอารมณ์ตื้นตันใจ เธอรู้สึกราวกับว่าเด็กสาวในครอบครัวของเธอเริ่มเติบโตขึ้น

ในตอนบ่าย เฉินซีซีเข้าร่วมซ้อมกับหลินเจี้ยนและซูโย่วอี๋ กลุ่มสองคนก็กลายเป็นสามคน

ทั้ง ๆ ที่ซูโย่วอี๋ยังจำท่าเต้นได้ไม่หมด เฉินซีซีก็ตามเธอทันแล้ว

เมื่อเธอปรับการเคลื่อนไหวไปเรื่อย ๆ เฉินซีซีก็ซ้อมเต้นเสร็จแล้วและพักผ่อนบ้างเป็นครั้งคราว 

ซูโย่วอี๋ถอนหายใจ

[ถ้าพยายามแล้วเห็นผล จะมีอัจฉริยะไปทำไม]

[ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่ว่าเธอจะร้องเพลงเก่งแค่ไหน เธอต้องซ้อมเต้นอย่างหนักต่อไป!]

[คนที่มีพรสวรรค์ น่าอิจฉาจริง ๆ!]

[กระต่ายน้อยมีพื้นฐานที่ดี เธอสามารถตามคนอื่นทันได้ในวันเดียว]

[ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้วตอนนี้!]

ตลอดบ่ายซูโย่วอี๋ไม่ได้พักผ่อนและเธอซ้อมเต้นจนเหงื่อซก

หัวใจของเฉินซีซีเจ็บปวดเมื่อเห็นสิ่งนี้ "พี่สาว พักก่อนเถอะ"

"ไม่ ฉันไหว ขอบคุณ ฉันว่าจะฝึกต่ออีกสักหน่อย" ซูโย่วอี๋กล่าวอย่างหนักแน่น

เพื่อลดน้ำหนัก เธอจึงมีเวลาฝึกน้อยกว่าคนอื่น ๆ ถ้าเธอขี้เกียจในตอนกลางวัน การฝึกก็จะไม่เกิดผลใด ๆ

หลินเจี้ยนและคนอื่น ๆ เดินออกจากห้องฝึกทีละคน พวกเธอต้องรีบกินข้าวให้เร็วเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสตรีมในตอนเย็น

เฉินซีซีก็ไปกินข้าวเช่นกัน

ซูโย่วอี๋กำลังฝึกซ้อมอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยในห้องฝึกเพียงลำพัง

เธอสะบัดมือออก เท้าเอว นั่งยอง ๆ แล้วบิดขาไปมา

สุนัขจิ้งจอกรู้สึกเบื่อและลอยในอากาศมองซู่จู่ที่กำลังฝึก

"ซู่จู่ ฉันเปลี่ยนความคิดที่มีต่อคุณไปนิดหน่อย"