[ยินดีด้วยท่านมีผู้ศรัทธา +1 "ตัวเหม็น"]
["ตัวเหม็น" นับถือท่านด้วยใจจริงและมากกว่าชีวิตของนาง +10 แต้มบุญ]
ฮะฮาฮา ฉินเทียนรอบหัวเราะในใจสิ่งนี้เกินความคาดหมายของมันจริงๆ มิเสียทีที่มันอุตส่าห์ซื้ออมยิ้มเทพ์ราคา 100 แต้มบุญ ทั้งๆ ที่ตัวมันมีแต้มบุญเหลือเพียง 396.5 แต้มบุญ เรียกได้ว่ามันใช้จ่ายเพื่อสตรีตัวน้อยไปไม่น้อยเลย
หากแต่สิ่งที่ตัวฉินเทียนได้รับกลับมานับว่าคุ้มค่ายิ่ง อมยิ้มเทพ์แม้จะราคา 100 แต้มบุญ หากแต่ถ้าเทียบกับการได้รับแต้มบุญคือวันละ 10 แต้มบุญจากสตรีตัวน้อย สิ่งนี้ยังนับว่าอะไร แม้ในอนาคตศรัทธาของสตรีตัวน้อยจะแปรเปลี่ยนไป หากแต่ถ้านับดูดีๆ ในเวลาสองสามปีนี้อย่างน้อยๆ นางต้องยังมีความเชื่อแบบนี้ไม่แปรเปลี่ยน หากจะวัดเป็จำนวนแต้มบุญ แค่สตรีแม่นางน้อยเช่นนางแค่คนเดียวก็นับว่ามีมูลค่านับหมื่นแต้มบุญแล้ว และเช่นนี้จะมิให้ฉินเทียนมีความสุขได้เช่นไร ฮะฮาฮา
ตัวเหม็นสตรีตัวน้อยที่บัดนี้ราวกับกำลังล่องลอย ในความรู้สึกของนาง เ้าสิ่งที่เรียกว่าอมยิ้มนี้ช่างอร่อยเสียเหลือเกิน แค่เพียงลิ้นััความหวานของมันก็ราวกับแทรกซึมชอนไชไปทั่วปากของนาง มิเพียงเท่านั้น มันมิใช่มีเพียงแค่รสหวาน หากแต่ความละมุนอันเอ่อล้นราวกับหมู่มวลผลไม้นานาพันธุ์กำลังแข่งขันกันในลิ้นััรสของตัวนาง ตัวเหม็นนางไม่เคยได้กินของอร่อยมากมายถึงเพียงนี้มาก่อนเลยในชีวิตนี้ของนาง
ตัวเหม็นถืออมยิ้มแล้วมองไปที่ท่านปู่ตรงหน้าของนาง อยู่ๆ น้ำตาของนางก็ไหลออกมา ตลอดชีวิตของนางนอกจากพี่ชายร่างอ้วนของนางแล้ว ไม่เคยมีใครใจดีกับนางถึงเพียงนี้มาก่อน ใครๆ เห็นนางก็บอกว่าเป็เด็กน่ารังเกียจ สกปรก หน้าตาของนางนั้นมันมิได้แลดูน่ารักน่าชังเหมือนเด็กน้อยคนอื่นเลย ตาตี่ๆ ของนางก็มีแต่คนครั้นคร้านว่าแลดูเป็เด็กเ้าเล่ห์มากอุบาย จมูกไม่มีดั้งก็บอกว่าเป็พวกเห็นแก่ตัว ผิวพรรณที่มิงามเพราะต้องแดดต้องลมก็บอกว่าเป็พวกชั้นต่ำ ดังนั้นใครๆ ที่พบนางก็จึงมีแต่รังเกียจนาง หาความสงสารความเมตตาต่อนางมิมีเลย
วันนี้เมื่อนางได้พบชายชราผมขาวผู้แต่งกายซอมซ่อหากแต่ใจดียิ่ง นางจึงรู้สึกมีความสุข มีความสุขมากเหลือเกิน และความสุขนี้ก็มากจนนางมิอาจจะกลั้นน้ำตาของนางได้
ฉินเทียนเอามือเช็ดน้ำนางให้สตรีตัวน้อยวัยเยาว์ พร้อมบอกว่าเด็กดีไม่ต้องร้องไห้นะ มันพูดแบบนี้อยู่หลายคราวนางจึงหยุดร้องไห้ได้
"ท่านปู่เ้าค่ะ ตัวเหม็นเอาสิ่งนี้ไปให้ท่านพี่ของตัวเหม็นกินได้ไหมเ้าค่ะ"
ฉินเทียนพยักหน้ารับ ก่อนลูบหัวของนางเบาๆ อีกครั้ง ก่อนที่ในไม่ช้าฉินเทียนจะชวนนางพูดคุยเื่อื่นๆ แน่นอนทั้งหมดก็เพื่อความสบายใจของสตรีตัวน้อยก็แต่เพียงเท่านั้น คุยกันไปเรื่อยๆ ฉินเทียนก็พบว่า สตรีตัวน้อยนามว่าตัวเหม็นนั้นได้ถูกเพื่อนๆ ในหมู่บ้านกลางขุนเขาแห่งนี้กลั่นแกล้งเป็ประจำ ทำให้ในวันนี้นางต้องหนีออกมาจากบ้านของนาง แม้จะบอกว่าเป็บ้าน หากแต่มันก็เป็เพียงแค่เพิงไม้ใบหญ้าที่ถูกสร้างขึ้นโดยพี่ชายของนางอย่างหยาบๆ
ซึ่งตอนนี้พี่ชายของนางไม่อยู่ ออกไปทำงานกับพี่ใหญ่หลง ด้วยเพราะว่าพี่ใหญ่หลงเห็นว่าพี่ชายของนางนั้นแข็งแรงเกินเด็กอื่นมาก และการไปทำงานกับพี่ใหญ่หลง พี่ใหญ่หลงก็ยินดีมอบอาหารที่หามาอย่างยากลำบากให้แก่ทั้งสอง พี่ชายของนางที่มีชื่อเรียกว่าอ้วนสกปรกจึงชอบไปทำงานกับพี่ใหญ่หลง เพราะว่าพี่ใหญ่หลงใจดี
ฉินเทียนเห็นนางพูดเช่นนี้ก็พยักหน้ารับ พร้อมกับถามนางว่ารู้ไหมว่าพี่ชายของนางนั้นทำงานที่ไหน สตรีตัวน้อยวัยเยาว์รีบพยักหน้ารับพร้อมบอกว่ารู้ๆ เ้าค่ะ นางถามฉินเทียนอยู่หลายคำว่าท่านปู่อยากไปหาพี่ชายของนางหรือเ้าค่ะ ท่านปู่จะเอาข้าวอร่อยๆ และอมยิ้มไปให้พี่ใหญ่เหมือนกันรึเปล่าเ้าค่ะ สตรีตัวน้อยถามฉินเทียนอย่างใคร่รู้นัก
ฉินเทียนได้แต่ยิ้มๆ และพยักหน้า ตัวมันมิได้เสียดายข้าวเปล่า์แม้แต่น้อย หากแต่ไอ้เ้าลูกอม์นิสิ มันมิใช่อมยิ้มธรรมดาเสียเมื่อไหร่ หากแต่มันเป็อมยิ้ม์ราคาตั้ง 100 แต้มบุญเลยนะ ตัวตนยากจนแต้มบุญเช่นฉินเทียนยามนี้ตัวมันยังแอบเสียดายสิ่งนี้อยู่ไม่น้อย
เอาเข้าจริงตัวมันเองก็ยังอยากกินอมลูกอม์ราคา 100 แต้มบุญเหมือนกัน หากแต่เพราะมันมีนิสัยเสียดายและใช่สอยอย่างประหยัดมานานเกินไป มันจึงไม่กล้าซื้อของเหล่านี้มากินเอง หากมิใช่เพราะรักและเอ็นดูเ้าสตรีตัวน้อยจิตใจดีงามคนนี้มากเหลือเกิน มันจะไม่ยอมแตะแต้มบุญเด็ดขาด มันจะกินแต่ข้าวเปล่า์เท่านั้น
หากแต่สุดท้ายเพราะสตรีตัวน้อย ซุนนานตัวมันก็จำต้องสัญญาจะมอบลูกอม์ราคา 100 แต้มบุญให้พี่ชายของนางเช่นกัน
.
.
.
ใช่เวลาเดินกันมาอยู่นาน ฉินเทียนในร่างชราอุ้มร่างสตรีตัวน้อยขึ้นเดิน ดูเหมือนทางไปยังสถานที่ทำงานของพี่ชายของนางจะไกลอยู่ไม่น้อย โชคดีที่สตรีตัวน้อยช่างรู้ความนางจดจำเส้นทางได้เป็อย่างดี ไม่ช้าฉินเทียนก็ไปถึง
มันเป็ถ้ำใหญ่แห่งหนึ่ง ด้านหน้ามีคนเฝ้าปากทาง เสีย ก๊องแก๊ง ก๊องแก๊ง ดังออกมาเป็ระยะ ระยะ นอกจากนั้นยังมีคนขนแร่ไปมาอีกจำนวนไม่น้อย ณ ที่ตรงนั้น แม้มองไกลๆ ในตอนมืด ฉินเทียนก็มองเห็นร่างบุรุษร่างใหญ่อวบอ้วนผู้หนึ่ง กำลังแบกหามของหนักแลดูเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก
และบริเวณใกล้ๆ กันฉินเทียนก็เห็นบุคคลที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่หลงเช่นกัน ดูเหมือนตอนนี้งานของวันใกล้เสร็จแล้ว เสียงตีระฆังดังไปมา พร้อมมีคนะโให้เลิกงาน
"!!!อ้าว ทุกคนเลิกงานได้ มารับค่าจ้างตรงนี้" บุรุษผู้ที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่หลงพูดเสียงดัง
เหล่ากรรมกรมากมายต่างรีบเดินไปต่อแถว คนแล้วคนเล่า ฉินเทียนที่มองดูอยู่ไกลๆ ก็คอยดูสิ่งที่เกินขึ้นอยู่ตลอดไม่ช้าคนอื่นๆ ก็เดินจากไป เหลือเพียงพี่ชายของสตรีตัวน้อยวัยเยาว์ กับพี่ใหญ่หลงและคนอีกจำนวนเล็กน้อย
"ไอ้อ้วนตัวเหม็นเอานี่ไป วันนี้อาหารราคาแพงขึ้น พี่ใหญ่หลงคนนี้ซื้อข้าวปลาชั้นดีให้เ้ากับน้องได้เพียงเท่านี้"
เ้าอ้วนสกปรกได้ยินดังนั้นมันก็เปิดหอใบไม้ออก มันเห็นเพียงเศษข้าวและเศษกระดูกอาหารจำนวนน้อยนิดเท่านั้น เกรงว่าจำนวนนี้ช่างน้อยเหลือเกิน เกรงว่าแม้แต่ตัวเหม็นน้องสาวของตัวมันกินคนเดียวก็ยังไม่อิ่มเลย ไม่ต้องพูดถึงตัวมัน เ้าอ้วนสกปรกทำหน้าเศร้าอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะพยายามถามพี่ใหญ่หลงของตัวมัน
"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่พอหาข้าวพวกนี้ให้ข้าเพิ่มมากกว่านี้ได้อีกไหมขอรับ ข้าเ้าอ้วนสกปรกไม่ต้องกินข้าวกินอาหารเยอะก็ได้ หากแต่เ้าตัวเหม็นน้องสาวของข้านางยังเด็กอยู่มากนัก ถ้านางไม่ได้กินข้าวดีๆ นางจะหิว พี่ใหญ่หลงพ่อช่วยอ้วนสกปรกได้ไหมขอรับ" เ้าอ้วนสกปรกพูดไปตรงๆ ด้วยความใสซื่อ แม้ร่างกายของมันจะใหญ่โต ใบหน้าจะดูดุร้ายราวกับบุรุษผ่านโลกมาหลายปี คล้ายๆ ชายวัยกลางคน หากแต่อายุจริงของเ้าอ้วนสกปรกนั้น มันเป็เพียงเด็ก 12 ปีเท่านั้นในความเป็จริง หากแต่ตัวมันกลับมีร่างกายใหญ่โตอย่างแปลกประหลาด ไม่รู้ทำไมเหมือนกันทั้งๆ ที่ตัวมันก็มิได้กินดีอยู่ดีอดมื้อกินมื้อเสียด้วยซ้ำ
พี่ใหญ่หลงของเ้าอ้วนสกปรกหัวเราะเบาๆ สองสามที ก่อนจะทำทีท่าราวกับมันมีบุญคุณอันยิ่งใหญ่ต่อเ้าอ้วนสกปรก พร้อมบอกอยู่หลายทีว่า พรุ่งนี้ให้มันรีบมาทำงานและขยันๆ ให้มากขึ้นตัวมันจะพยายามช่วยหาข้าวให้เ้าอ้วนเยอะๆ ข้าวปลาเหล่านี้มีราคาแพงและก็หาได้ยากลำบากเหลือเกิน พี่ใหญ่หลงพูดกล่าว
หากแต่เนื้อแท้ที่ข้าววันนี้น้อยเหลือเกิน ก็เพราะคนงานส่วนใหญ่นั้นวันนี้กินข้าวปลากันจนหมด กับข้าวอาหารเหลือทิ้งนั้นน้อยเต็มที เ้าหลงอี้ที่ถูกเรียกว่าพี่ใหญ่หลงจึงเก็บเศษอาหารเหลือทิ้งได้จำนวนน้อย พูดแค่นี้ก็รู้แล้วว่าเนื้อแท้ของหลงอี้ผู้นี้นั้นเป็เช่นไร นอกจากนั้นเื่ราวเลวร้ายอีกเื่ของเ้าหลงอี้ผู้นี้ก็คือ มันเอาตัวพี่ชายของสตรีตัวน้อยมาหลอกใช้งานฟรีๆ โดยมันเป็ผู้เก็บค่าแรงของพี่ชายนางเข้ากระเป๋าเต็มๆ
เื่นี้พูดไปก็น่าเศร้าทั้งเ้าอ้วนสกปรกและตัวเหม็นสตรีตัวน้อยวัยเยาว์นั้นมิรู้สิ่งเหล่านี้เลย นางและพี่ชายของนางต่างคิดว่าพี่ใหญ่หลงผู้นี้เป็ผู้ประเสริฐเสียอีก
หากแต่ความจริงกับน่าเศร้าเหลือเกิน... ฉินเทียนที่มองไปยังเ้าอ้วนสกปรกและไอ้เวรหลงอี้ มันคล้ายมีความโกรธเกรี้ยวในใจอยู่ไม่น้อย เกรงว่าวันนี้จะไม่ลงมือไม่ได้แล้ว ฉินเทียนไม่จำเป็ต้องสอบถามเื่ราว เนตรมองอดีตมันได้ฉายภาพเื่ราวของทั้งสองออกมาหมดแล้ว
สิ่งเดียวที่ทำให้ฉินเทียนใก็คือ เ้าอ้วนสกปรกนี้ช่างเป็คนแปลกประหลาดโดยแท้ ตัวมันนั้นมิได้กินอาหารข้าวปลาเยอะอะไร เหตุใดถึงร่างกายใหญ่โตถึงเพียงนี้ นอกจากนั้นมันก็เป็ผู้อดมื้อกินมื้อแท้ๆ หากแต่ร่างกายกับโตวันโตคืนและแข็งแรงกว่าคนทั่วไปมากนักทั้งๆ ที่เป็เพียงบุรุษวัยเยาว์ 12 ขวบปี
ฉินเทียนที่ฉายภาพมองลึกไปยังความทรงจำในอดีตของเด็กชายร่างอวบอ้วนมันก็มิได้เห็นสิ่งใดผิดปกติ เ้าอ้วนสกปรกนั้นเป็เด็กกำพร้า มิได้มีใครเลี้ยงดูมันเลย หากแต่ยามที่มันพอเริ่มจำความได้ฉินเทียนพบว่าเ้าอ้วนสกปรกนั้นถูกหอด้วยผ้าชั้นดี นอกจากนั้นด้านข้างมันก็มีหินประหลาดคล้ายๆ ไข่ใบใหญ่ดวงกลมคล้ายแสงจันทร์ดูแปลกประหลาดอยู่ด้วย หากแต่หลายปีผ่านไป ไข่แปลกประหลาดนั้นก็หายไป
และเมื่อเ้าอ้วนเริ่มโตขึ้น ด้วยร่างกายที่แข็งแรงผิดปกติ มันก็พอสามารถเอาตัวรอดได้แม้จะอยู่ในป่าเพียงคนเดียว ในไม่ช้ามันก็พบว่ามีชาวบ้าน มันจึงค่อยๆ ได้เรียนรู้ภาษาอย่างช้าๆ หากแต่ชาวบ้านในูเากลับไม่มีใครเก็บมันไปเลี้ยงดูเป็จริงเป็จังเลยแม้แต่น้อย หากแต่จากภาพที่ฉินเทียนเห็นชาวบ้านส่วนใหญ่แลดูจะเกรงกลัวหน้าตาของเ้าเด็กอ้วนนี้อยู่มาก
ต้องให้พูดกันตรงๆ หน้าตาของเ้าอ้วนนั้นแลดูจะเกินวัยของมันไปมากจริงๆ แม้แต่ฉินเทียนเองก็ยังแปลกใจ
หากแต่จิตใจของเ้าอ้วนสกปรกผู้นี้กลับมีเนื้อแท้ไม่ต่างกับเด็กน้อยวัยเยาว์คนอื่นๆ มีน้ำใสใจจริงและซื่อสัตย์นัก มันได้รู้จักกับหลงอี้ผู้ทำงานกรรมกรเหมือง หลงอี้เห็นเ้าอ้วนผู้นี้แม้จะดูน่ากลัว หากแต่กลับเป็พวกบื้อๆ ซื่อๆ โง่ๆ มันจึงชอบพูดคุยแกล้งเ้าอ้วน
หากแต่เ้าอ้วนกลับมิคิดว่ามันเป็การกลั่นแกล้ง พร้อมคิดว่านี่เป็ไมตรีจิตเสียอีก เช่นการเอาอาหารทิ้งมาให้กิน หลอกไปทำงานหนักๆ พาเ้าอ้วนไปขโมยของ จนภายหลังชาวบ้านต่างรังเกียจเ้าอ้วน จากที่แต่ก่อนพูดคุยบ้าง หากแต่ปัจจุบันไม่มีใครคิดคบค้ากับมันเลยแม้แต่น้อย นอกจากนั้นเด็กๆ ในหมู่บ้านก็ต่างรังเกียจมันนัก พร้อมลามมาถึงน้องสาวของเ้าอ้วนสกปรก นางมักถูกเด็กๆ ในหมู่บ้านกลั่นแกล้ง สาเหตุใหญ่ก็เพราะพี่ใหญ่หลงชอบพาเ้าอ้วนสกปรกไปแอบขโมยของปลูกในไร่นาของชาวบ้านเสียหาย นอกจากนั้นยังมีไก่ป่าสัตว์เลี้ยงต่างๆ ของชาวบ้านอีกด้วยที่ถูกเ้าอ้วนและพี่ใหญ่หลงไปขโมยมา
หากแต่เ้าอ้วนกับทำสิ่งต่างๆ เหล่านี้ไปเพราะตัวมันไม่รู้ว่ามันคือความผิด
เพราะทุกครั้งที่ออกขโมยของพี่ใหญ่หลงก็จะมอบอาหารให้มันเพิ่มขึ้น
ฉินเทียนทอดถอนใจเบาๆ กับสิ่งที่เกิดขึ้น
น่าเสียดายที่เนตรมองอดีตของฉินเทียนนั้นมิอาจจะมองย้อนอดีตได้อย่างสมบูรณ์ มันมิสามารถบังคับภาพที่เห็น และ่เวลาในอดีตได้ ฉินเทียนจึงมิอาจจะค้นบางสิ่งบางอย่างที่มันสนใจในตัวของเ้าอ้วนสกปรกพี่ชายของสตรีตัวน้อยได้โดยสมบูรณ์
และแหล่งที่มาของสตรีตัวน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ชัดเจน มันรู้เพียงแค่ว่าพี่ชายของนางหรือเ้าอ้วนสกปรกเก็บนางได้จากในป่า ส่วนในป่าที่ตรงไหน และเมื่อไรตัวฉินเทียนมันก็มิอาจจะทราบได้เลย เพราะเมื่อเื่ราวตัดมา ร่างทารกน้อยสตรีวัยเยาว์ก็อยู่ในอ้อมกอดของเ้าอ้วนสกปรกแล้ว
.
.
.
ในค่ำคืนนี้ฉินเทียนก้าวย่างสบายๆ ไปตรงหน้ากลุ่มกรรมกรที่นำโดยหลงอี้ พร้อมอุ้มสตรีตัวน้อยวัยเยาว์เอาไว้
"!!!ท่านพี่" ตัวเหม็นสตรีตัวน้อยวัยเยาว์พูดขึ้น นางยิ้มให้พี่ชายของนางพร้อมชูอมยิ้มแผ่นกลมหลากสีของนางให้พี่ชายของนางเห็น
เ้าอ้วนแปลกใจพร้อมรีบเดินมาหาผู้เป็น้องสาว พร้อมถามไถ่ที่มาที่ไป นางเล่าเื่ของท่านปู่ที่แสนใจดีอยู่นาน เ้าอ้วนสกปรกได้ยินดังนี้ก็ดีใจ นานแล้วที่มันไม่เคยพบคนใจดีขนาดนี้ ไม่ช้าสตรีตัวน้อยก็ดึงเสื้อของฉินเทียนเบาๆ พร้อมร้องถามสัญญาที่ฉินเทียนมอบให้กับนาง
"ท่านปู่เ้าคะ ท่านปู่บอกว่าจะเอาข้าวแสนอร่อยให้พี่ชายของตัวเหม็น ท่านปู่ช่วยมอบให้พี่ชายของตัวเหม็นได้เลย ได้ไหมเ้าคะ ตัวเหม็นอยากให้พี่ชายได้กินของอร่อยๆ"
"ฮะฮาฮา" ฉินเทียนหัวเราะเบาๆ พร้อมแบมือ ไม่ช้าข้าวเปล่า์อุ่นๆ ที่มีกลิ่นหอมกรุ่นก็ปรากฏ
เ้าอ้วนสกปรกเห็นเช่นนี้ มันมิได้แปลกใจกับสิ่งอัศจรรย์เช่นอยู่ๆ ข้าวเปล่าอุ่นๆ นี้ปรากฏได้เช่นไร หากแต่มันตอนนี้กำลังหลงใหลในกลิ่นหอมของข้าวเปล่าหนึ่งกำมือนี้ยิ่งนัก มันกลืนน้ำลายหนึ่งอึกใหญ่ในทันทีพร้อมถามฉินเทียนว่า "ท่านปู่... อ้วนสกปรกผู้นี้กินได้จริงๆ นะขอรับ" เ้าอ้วนสกปรกกล่าววาจาอย่างนอบน้อมที่สุดพลางมองไปที่ข้าวเปล่าที่ส่งกลิ่นหอมเกินบรรยายในมือของฉินเทียน
ฉินเทียนพยักหน้ารับเบาๆ
"อึก..." เสียงกลืนข้าว์จากลำคอของเ้าอ้วนสกปรก มันเกิดขึ้นพร้อมใบหน้าอิ่มเอิบเกินบรรยาย ไยข้าวเปล่าหนึ่งกำมือจึงมีรสชาติหอมหวานอร่อยเช่นนี้ เมื่อเทียบกับข้าวเปล่าอาหารที่มันได้รับจากพี่ใหญ่หลง มันราวกับเป็์และนรกเลย
ใบหน้าของเ้าอ้วนสกปรกคล้ายอยากกินเ้าสิ่งนี้อีกสักคำสองคำเมื่อครู่มันรีบร้อนเกินไปเลยกินหมดในหนึ่งคำ แถมมันยังอร่อยเหลือเกิน อร่อยจนเกินไป ฉินเทียนเห็นเช่นนั้นก็ยิ้มเบาๆ ปกติข้าวเปล่า์หนึ่งกำมือเพียงพอที่ทำให้คนธรรมดาอิ่มได้ในทันที หากแต่ดูเหมือนว่ามันจะแลดูไม่พอกับความอยากอาหารของเ้าอ้วนสกปรก นอกจากนั้นฉินเทียนยังพบว่าแต้มบุญของมันค่อยๆ ลดลงเรื่อยเรื่อยแล้ว หลังจากข้าวในมือกำนี้มันจะเหลือแต้มบุญเพียง 276.5 แต้มบุญ ยังไม่นับว่าตัวมันต้องรักษาสัญญากับสตรีตัวน้อยวัยเยาว์ตัวเหม็นที่สัญญาไว้ว่ามันจะมอบอมยิ้ม์ให้พี่ชายของนางอีก ซึ่งราคาอมยิ้ม์นั้นคือ 100 แต้มบุญ ดังนั้นแต้มบุญของฉินเทียนตอนนี้จนกรอบเหลือเกิน
ในใจฉินเทียนยามนี้แอบเศร้าใจนัก หากแต่ตัวมันก็มิสามารถแสดงอาการเศร้าโศกใดๆ ให้ผู้ใดพบเห็นได้ นอกจากความสงบเย็นที่สูงส่งและลึกลับดังเช่นปัจจุบัน ตัวมันยามนี้จำต้องรักษาภาพจำของตัวมันต่อเด็กน้อยทั้งสองคน
.
.
.
พูดคุยกันอยู่นานกับเด็กน้อยทั้งสอง ไม่ช้าฉินเทียนก็ทอดสายตาไปทางหลงอี้
มันเป็สายตาที่เย็นวาบและน่าหวาดกลัวเหลือเกิน
1K
