ขอรักเธออีกสักครั้ง ภาค 1

        ​นาเดียยื่นผ้าเย็นให้เทวินประคบปลายคาง  “เธอชกหน้าชีวา...ในวันแรกที่เจอกันใช่ไหม” หญิงสาวเบะปากหันหลังจัดเก็บอาหารค่ำเข้าในตู้เย็น “อาหารพวกนั้นอุ่นให้ผมเถอะ” เทวินเลื่อนเก้าอี้ในห้องอาหาร  “เราจะไปตามหาเขาที่ไหนคะ” เสียงเครื่องไมโครเวฟดัง นาเดียนำอาหารที่อุ่นเทลงในจานแก้ว  เทวินรับจานอาหารจากเธอ   “ผมไม่รู้ ตอนนี้รอใครสักคนโทรเข้ามาหาชีวา”   นาเดียขยับกายห่างจากเทวิน  อุ้มน้องหมาขึ้น “พาแม็กไปอยู่บ้านผมดีกว่า คืนนี้เราอาจจะต้องตามหาชีวาทั้งคืน”  เทวินล้างถ้วยจานวางคว่ำลงในตะกร้า ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์มือถือของชีวาดังขึ้น  แม็กทำหน้าที่เหมือนเดิมเห่าเตือนเจ้านายสาว “รู้แล้ว  วันนี้นายต้องไปนอนบ้านของฉัน”   เทวินรับสายด้วยความหวังจะรู้ว่าชีวาอยู่ที่ไหนสักแห่งในเมือง   “เอ่ออ ชีวา นายเป็นไงบ้าง”  เทวินขมวดคิ้วติดกัน “ขอโทษครับ ใครพูดสายครับ”  อีกฝ่ายจ้องหน้าจอโทรศัพท์อย่างงุนงง “เบอร์ชีวานี่หว่า” เทวินรีบสวนคำพูด “ใช่ครับ เบอร์นี้ของชีวาครับ ผมเพื่อนชีวา ชื่อเทวิน”  อาร์ทตี้ยิ้มแฉ่งเมื่อได้ยินชื่อเทวิน “เฮ้...นายจำฉันไม่ได้หรือวะ” เสียงสูงดังลั่นจนเทวินเอียงหน้า “ใครครับ”  อาร์ทตี้ทวนความจำของเทวิน ในที่สุดทั้งคู่จำกันได้

        นาเดียวางน้องหมาลงในตะกร้า ดวงตากลมโตจ้องริมฝีปากของเทวิน “ล่องเรือ....ตอนนี้ มันบ้าไปแล้ว” เทวินตะโกนดังลั่นห้องครัว “ใครจะตามมันกลับมาวะ”  สายตาของเทวินปะทะดวงตากลมโตที่กำลังจ้องเขาอยู่พอดี “เอ่อ นายช่วยรอพวกเราที่ท่าเรือ อีกครึ่งชั่วโมงเราจะไปถึง” เทวินรีบตัดสายโทรศัพท์  “ทำไมค่ะ คุณจ้องหน้าฉันทำไม” นาเดียหมุนร่างจะเดินหนี  เทวินคว้าข้อมือของเธอแน่น “ไปตามชีวากลับมา แม่ของเขาจะโทรมาอีกคืนนี้”  นาเดียส่ายหน้าไม่ไป “คุณก็รู้แล้วนีคะว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ไปรับกันเองซิคะ” นาเดียสะบัดข้อมือ อีกมือกำหมัดแน่น  เทวินมองที่กำปั่นของเธอ ถอยห่างหนึ่งก้าว  “นาเดีย ผมรู้ว่าคุณเป็นห่วงชีวา” เทวินมั่นใจในคำพูด “คื...อ คุณเดาไปเอง” นาเดียปากแข็งไม่ยอมรับความจริง “ผมจะพูดความจริงให้ฟัง  ชีวากำลังจะแต่งงาน คุณปู่ของเขาเลือกผู้หญิงให้เขาเรียบร้อย”  นาเดียช๊อก หัวใจแทบสลาย ยืนจ้องใบหน้าของเทวิน  “เเต่งงาน!!”  เทวินได้โอกาศเร่งเชื้อเพลิงลงในกองไฟ “ใช่ มันทำใจไม่ได้ เพราะเธอ” นิ้วมือของเขาชี้ใส่หน้าของหญิงสาว   หางตาร้อนผ่าวคล้ายมีหยดน้ำตาไหลออกมา  นาเดียหันหน้าหลบดวงตาคมกริบของเทวิน   เทวินยิ้มย่องในใจแผนเขาสำเร็จ เขาจะเล่นงานให้เธอหัวหมุน   เทวิถอนหายใจเหมือนคิดหนัก  “ฉันกลัวว่าถ้าเธอไม่ไปดูใจมัน มันอาจคิดสั้นก็ได้” นาเดียบอกกับตัวเองว่าเทวินเป็นคนเจ้าเล่ห์แพรวพราว  “ทำไมฉันต้องเชื่อคุณด้วย ฉันเป็นแค่สาวใช้ ไม่ควรยุ่งเรื่องเจ้านาย  ฉันไม่ไปค่ะ”  “คุณนี่มันเห็นแก่ตัวจริงๆ” เทวินพยายามข่มความโกรธเอาไว้เมื่อรู้ว่านาเดียรู้ทัน   “ขอโทษค่ะ ฉันชอบคุณชีวาในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง แต่วันนี้ความจริงก็ปรากฏแล้ว เขาเป็นลูกชายท่านอภิมหาเศรษฐี ส่วนฉันลูกสาวคนจน เราไม่คู่ควรกัน  ฉันยินดีกับข่าวนี้ค่ะ”

        เทวินเเทบล้มทั้งยืน  สีหน้าของนาเดียเริ่มซีดลงอย่างเห็นได้ชัด  “ตามใจไม่ไปก็ได้ ฉันขอโทษที่บอกข่าวเธอ”  เทวินก้มลงเก็บเก้าอี้เข้าที่  ก้าวยาวมาหยุดที่ตะกร้าของแม็ก  “งั้นฉันไปก่อน พรุ่งนี้เจอกัน” นาเดียเฝ้ายืนมองเทวินหยอกล้อเล่นกับแม็กอย่างใจเย็น  หญิงสาวแปลกใจทำไมเขาไม่รีบออกไปรับเพื่อน  เทวินอุ้มแม็กขึ้น “คุณรออะไรคะ”  นาเดียเอ่ยปากถาม  “ฉันไม่ไปดีกว่า ถ้ามันไม่ยอมกลับ เพราะเธอควรไปตามมันแต่เล่นตัว”  “คุณอย่าเอาฉันมาอ้างซิคะ”  นาเดียเริ่มรู้สึกเป็นกังวลที่เทวินเปลี่ยนใจ “ไม่..ไม่ได้อ้างแต่ฉันไม่ไป” ร่างสูงเพรียวอุ้มเจ้าแม็กกอดรัด  “ฉันจะกลับบ้าน ตอนนี้ดร.เนฮ่ารอฉันอยู่”  เทวินวางแม็กลงในตะกร้า หิ้วตะกร้า เดินตรงไปที่โค้งด้านหน้าของบันได  “คุณเทวิน”   นาเดียคว้าโทรศัพท์มือถือของชีวาชูขึ้น  “ฉันจะไปรับเขาเองก็ได้ แต่คุณต้องไปด้วย”  นาเดียมองกล่องอาหารใบใหญ่ เธอเทอาหารอีกส่วนลงในกล่อง คว้าขวดน้ำและกระเป๋าเป้ที่วางบนเก้าอี้ยาวในห้องนั่งเล่น      เทวินฉีกยิ้มอย่างพอใจ  “เชอะ ทำเป็นปากแข็ง”  นาเดียซับหยดน้ำตาที่ไหลเป็นทาง เร่งฝีเท้ามายืนตรงหน้าของเทวิน  “ที่ฉันยอมไปเพราะ ฉันสงสารคุณแม่ของเขาค่ะ ผู้หญิงเราย่อมเห็นใจกันค่ะ”  เรือยอร์ชคลับใกล้กับท่าเรือมิชิแกน รถยนตร์คันงามจอดที่ด้านหน้าคลับ  เทวินเลื่อนกระจกหน้าต่างลงมองหาเพื่อนเรียนสมัยมัธยม  “ไอ้วายร้าย รอแค่นี้ก็ไม่ได้”     “เฮ้....ฉันอยู่นี่” ใบหน้าของอาร์ทโผล่เข้ามาทำให้ทั้งคู่ตกใจ “ไอ้บ้า ตกใจหมด” นาเดียรีบเปิดประตูรถยนต์ก้าวลงมา “คุณเป็นเพื่อนของเขาทำไมคุณปล่อยให้เขาแล่นเรือออกไปคนเดียวคะ” นาเดียเดินอ้อมรถยนต์ตรงเข้าหาอาร์ทที่ไม่รู้ว่านาเดียเป็นใคร

        เทวินรีบกระโดดออกมาจากรถยนต์ของเขา  ยกมือห้ามนาเดียที่อาจจะปล่อยหมัดเด็ดใส่หน้าของอาร์ท  “เดี๋ยวก่อนนาเดีย ใจเย็นๆ เขาได้ห้ามชีวา แต่ชีวาไม่ฟังเขา”  “เรือยอร์ช มีอักษร SV เเละหมายเลขยี่สิบเก้า”  เรือสปีดโบ๊ทลำเล็กนำมาจอดเทียบท่า “นาเดีย คุณคือผู้โชคดี เรือลำนี้คือลำใหม่ล่าสุดของคลับ” เทวินยื่นกุญแจให้เธอ   นาเดียจ้องลูกกุญแจในมือของเทวิน “ฉัน!!!” เธอชี้นิ้วเข้าตัวเอง “ใช่  ผมขับไม่ได้ในเวลากลางคืน” เทวินบ่ายเบี่ยงเเบบน้ำขุ่นๆ “ในเวลากลางคืนขับไม่ได้แล้วในฉันคนเดียวขับไปตามคุณชีวา”  เทวินพยักหน้าพร้อมกอดคออาร์ทเพื่อนเก่า “เราจะรอที่นี่”  “ทำไมเราไม่ไปด้วยกันค่ะ เขาก็เพื่อนของคุณ” นาเดียเริ่มมีอารมณ์โมโห  ทอดสายตามองออกไปที่ทะเลกว้างใหญ่  “คุณพูดเองนะ ผู้หญิงย่อมเห็นใจกัน ใช่ไหม” เทวินกอดคอเพื่อนเเละกระซิบเบาๆ  “ฉันไม่ไปกับเธอ แม่คุณเป็นนักมวย เกิดฉันตกน้ำเป็นเหยื่อไอ้ฉลาม ไม่กล้าเสี่ยงวะ”  อาร์ทเริ่มเข้าใจเรื่องราว “ปลายคางนายบวมเป่ง ฝีมือเธอเหรอวะ น่ากลัววะ แล้วเธอเป็นใคร”  เทวินยกคิ้วยิ้ม “ว่าที่เมียชีวา” อาร์ทหายใจแรงขึ้น  “ถ้างั้น ให้เธอไปตามมันดีแล้ว”  สองหนุ่มนั่งลงบนพื้นไม้ที่ยื่นออกมาจากท่าเรือ  “ฉันไม่เข้าใจเลย คุณชีวาคบพวกคุณเป็นเพื่อนได้ไง” น้ำเสียงของเธอแหบแห้งเมื่อเธอนึกถึงระยะไกลจาฝั่งถึงเรือยอร์ชที่ล่องในทะเลสุดสายตาในเวลากลางคืน   “ตามใจเธอ นาเดีย..เรามาถึงที่นี่แล้ว ผมจะนั่งรอตรงนี้  คุณเอาอาหารมาด้วยไม่ใช่เหรอ ผมขอได้ไหม”  นาเดียรีบดึงกล่องอาหารและกระเป๋าเป้เข้ามากอดแน่น  “ไม่ค่ะ”    เธอวางกระเป๋าเป้ลงในเรือสปีดโบ๊ทลำเล็กสีเหลืองสว่าง   อาร์ทเริ่มเป็นห่วงนาเดีย  “นายพูดจริงเหรอวะ ที่จะให้เธอไปคนเดียว” เทวินพยักหน้ายกคิ้วสูง  “แม่หนูคนนี้ฤทธิ์เยอะมาก  นายเชื่อไหมชีวารักเธอสุดหัวใจ แต่เธอไม่กล้ายอมรับความรักของมัน”   “แล้วจูลี่หายไปไหนวะ ชีวาควงจูลี่ไม่ใช่เหรอวะ” อาร์ทมองนาเดียก้าวลงในเรือ

        “ตอนนี้คนนี้คือตัวจริงของชีวา” เทวินยืนขึ้นมองนาเดียด้วยความเป็นห่วงเช่นกันกับเพื่อนเก่า  “เราปล่อยเธอไปคนเดียวไม่ได้นะโว้ย”  เทวินเห็นด้วยกับเพื่อน  “เราใช้ลำนั้นตามเธอไปก็ได้”  อาร์ทก้าวออกมายืนมองนาเดีย “โอ้ ออกเรือแล้ว”  นาเดียติดเครื่องยนตร์เพียงกดปุ่มครั้งเดียว หญิงสาวพนมมือขอสวรรค์ “เราเคยขับครั้งเดียวและในตอนกลางวัน  พระเจ้าช่วยหนูด้วย” เรือสปรีดโบ๊ทของนาเดียเเล่นออกในความเร็วระดับกลาง  สายลมเย็นกระทบใบหน้างามที่พยายามมองหาเรือของชีวาท่ามกลางเรือยอร์ชนับร้อยลำที่แล่นออกไปกลางทะเลมิชิแกน  ร่างของเธอเด้ง เรือกำลังเคลื่อนที่บนผิวน้ำทะเล   นาเดียจับพวงมาลัยแน่น  ความกลัวก่อขึ้นในใจเสียงคลื่นใหญ่สลับลมแรงทำให้นาเดียผ่อนความเร็วลง  “ทำไมพวกเศรษฐีบ้าซื้อเรือยอร์ชกันนะเยอะเเยะไปหมด หมายเลขยี่สิบเก้าอยู่ไหน”  เรือของเธอส่ายไปส่ายมาอย่างกับงูเมื่อกระแทบคลื่นแรง หญิงสาวยกมือปิดใบหน้าแล้วรีบคว้าพวงมาลัยไว้  เราจะมาตายที่นี่เหรอไง  คุณชีวา...เพื่อนของคุณบ้าที่สุด” เธอก้มหน้ามองน้ำทะเลที่ซัดเข้ามาในท้องเรือ   “หาเรือของเขาไม่เจอ” นาเดียกระชับเสื้อกันหนาว มวยเส้นผมขึ้น  เร่งความเร็วขึ้นขับเลี้ยวซ้ายขวา มองหมายเลขข้างลำเรือยอร์ชที่จอดเกาะกุมกันประมาณสิบลำ  “มีอะไรน้องสาว” เสียงชายผิวดำชะโงกหน้ามองนาเดียด้วยความสงสัย ส่องแสงไฟใส่หน้าของเธอ   “ขอโทษค่ะ ฉันมาตามหาเรือของคนรู้จักกันค่ะ”