ในงานแต่งงานระหว่าง วรกานต์ กับ โอดีน......
“อุ๊ย!.. ขะ ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” อุษาอุทานออกมาด้วยความใ กล่าวขอโทษขอโพยยกใหญ่ พร้อมกับใช้ผ้าเช็ดน้ำ ที่ได้ทำหกรดใส่เสื้อสูทและกางเกงออกให้อย่างเร็วไว
“พอได้แล้วคุณ!!.... ไม่ต้องเช็ดแล้ว ซุ่มซ่ามจริงเลยคุณเนี้ย” ราฟาเอลกล่าวพร้อมกับจับมือเรียวเล็กของอุษาไว้ ไม่ให้เช็ดน้ำออกจากกางเกงต่ำลงไปมากกว่านั้น พลางจ้องมองหน้าหญิงสาว คิ้วขมวดเข้าหากันนิ่งอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณ! คุณก็ซุ่มซ่ามเหมือนกันนั้นแหละ ไม่ยอมดูตาม้าตาเรือ ลุกพรวดพราดขึ้นมาอย่างนี้ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังจะเอาน้ำให้เพื่อนฉันดื่มน่ะ”
อุษาเมื่อได้ยินคำกล่าวหาว่าตัวเธอซุ่มซ่าม เ้าหล่อนก็ของขึ้นทันทีน่ะสิ กล้าที่จะต่อล้อต่อเถียงคนที่กล่าวหานั้น โดยไม่เกรงกลัวเลยสักนิด
“คุณนี้ผิดยังไม่ยอมรับผิดอีกนะ!!” ราฟาเอลหรี่ตามองหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้า อย่างคาดโทษ เพราะไม่เคยมีผู้หญิงคนไหน ที่กล้ามาต่อล้อต่อเถียงต่อปากต่อคำ กับเขามาก่อนเลย
“ฉันผิดฉันก็ขอโทษไปแล้วไง ยังจะเอาอะไรกับฉันอีก ทีคุณผิด คุณยังไม่เห็นขอโทษฉันเลยนะ” อุษากล่าวอย่างไม่คิดจะยอมลงให้ ง่ายๆ เลยสักนิด
“ยัยษา! ใจเย็นๆ พอได้แล้ว เขาเป็มาเฟียนะเธอ”
อรภาดึงแขนเรียวของเพื่อนรั้งไว้ พร้อมกับกระซิบบอกให้เพื่อนสติ ‘มาเฟีย!’ อุษาคิดทวนคำพูดของเพื่อนอยู่ในใจ ก่อนที่จะสลัดมือเรียวเล็กออกจากการเกาะกุมของราฟาเอล ซึ่งชายหนุ่มก็ยอมปล่อยแต่โดยดี แต่ตาก็ยังคงมองจับจ้องมองมายังอุษา อยู่อย่างไม่วางตา
“เอาเป็ว่าฉันขอโทษก็แล้วกัน” ว่าแล้วอุษาก็นั่งลงที่เก้าอี้ ซึ่งใบหน้าก็ยังคงเง้างอ ราวกับม้าหมากรุกก็ไม่ปาน
“เอาน่าอย่างถือสาหาความกันเลยนะ ฉันขอนะ” โอดีนเอ่ยบอกราฟาเอล ให้คลายความร้อนรุ่มในใจ เพราะโอดีนรู้แก่ใจดีกว่านิสัยเพื่อนคนนี้เป็คนใจร้อน
“อืม!” ราฟาเอลทำเสียงไม่สบอารมณ์ในลำคอ แต่ก็ได้ยินยอมแต่โดยดีตามที่เพื่อนขอ นั่งลงที่เก้าอี้อย่างเสียไม่ได้
ซึ่งภายนอกราฟาเอลทำตัวนิ่งเฉยก็จริง แต่ในใจนั้นรุ่มร้อนราวกับไฟกำลังแผดเผาไปทั่ว ซึ่งชายหนุ่มแอบมองหญิงสาวคู่อริ เป็ระยะๆ โดยไม่ให้เธอรู้ตัวเลยแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเลยที่จะกล้ามาต่อล้อต่อเถียง และต่อกรกับเขาอย่างผู้หญิงคนนี้มาก่อนเลย ให้ตายเถอะ! และแถมสาวเ้าเวลามองมายังเขา ก็ไม่มีแม้แต่สายตาแห่งความหลงใหลให้เลยสักนิดเดียว มีแต่อาการเย่อหยิ่ง เชิดใส่ให้ได้เห็น เหมือนว่าเ้าหล่อนไม่แคร์ และไม่คิดจะสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
“นั้นน่ะมาเฟียเลยนะเธอ อย่าไปต่อล่อต่อเถียงกับเขาเลย เดี๋ยวจะไม่ได้กลับเมืองไทยเอาได้นะ” อรภากล่าวเตือนสติเพื่อนอย่างหวั่นๆ ใจ และเป็ห่วงเพื่อนไปในคราวเดียวกัน
“มาเฟียแล้วทำไมล่ะ ไม่เห็นจะต้องกลัวเลย ก็ฉันขอโทษไปแล้วนี่ เขาไม่รับคำขอโทษเอง เขาก็ผิดเหมือนกันที่ลุกขึ้นไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างนั้นน่ะ จะมาโทษฉันคนเดียวได้ที่ไหนกันล่ะ ต้องโทษเขาด้วยสิถึงจะถูก”
อุษามองหน้าเพื่อนพร้อมกับกล่าว อย่างไม่คิดจะยอมลงให้กับคู่อริผู้นั้น แต่ในใจก็คิดหวั่นกับคำพูดของเพื่อนอยู่ไม่ใช่น้อย แต่ทำใจดีสู้เสือไปอย่างงั้นแหละ
“เอาน่าๆ ก็แล้วๆ กันไปแล้วกันนะ อย่าลืมว่าวันนี้เป็วันแต่งงานของเพื่อนเรานะ” กุสุมาร้องบอกอุษา เพื่อให้ได้คิด ก่อนที่จะมีเื่อะไรเกิดขึ้นมามากกว่านี้
“เออน่า! ฉันไม่ทำให้เื่ราวใหญ่โตหรอกน่า หากเขาไม่มาหาเื่น่ะนะ” อุษาตอบกลับกุสุมา พร้อมกับเหลือบมองไปยังตัวต้นเหตุ ที่ทำให้เธอเริ่มจะไม่ชอบขี้หน้าเข้าให้แล้ว ก็ทั้งขี้เก็ก หลงตัวเอง หยิ่งยโสก็ปานนั้นน่ะ
“โอเค! ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว จะได้ปลอดภัย อย่าไปคิดริอาจเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงเลย เดียวมันจะหักเอาได้” อรภากล่าวล้อๆ เพื่อนยิ้มๆ
“ฉันก็ไม่ได้อยากจะมีเื่หรอกนะ แต่เขามาหาเื่ฉันก่อนนี้ ช่วยไม่ได้” อุษายักไหล่อย่างไม่คิดจะยี่หระ และไม่สนใจใครหน้าไหนเลยแม้แต่น้อย
๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒๑๒
สวัสดีค่ะ ไรท์ขอฝากเื่นี้ไว้ให้อ่านอีกเื่นะคะ หวังว่าจะชื่นชอบกันนะคะ แต่หากไม่ชอบก็ปล่อยผ่านได้ ไม่เป็ไร ไม่ว่ากันค่ะ และไรท์ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่าน และช่วยสนับสนุนไรท์ให้มีกำลังใจในการเขียนนิยายต่อไปค่ะ ^_^
1K
