ตอนที่ 5 — มือจากใต้น้ำ
เสียงน้ำใต้สะพานดัง “ฉับ... ฉับ...” เหมือนใครกวนน้ำอยู่ในความมืด
จิตรายืนนิ่ง ขณะที่วรุฒขยับกล้องวิดีโอในมือจนสั่น — แต่เมฆากลับยืนกอดอก มองผืนน้ำอย่างนักเรียนมองโจทย์เลขที่ยังไม่แก้
“ถ้ามือมันจะโผล่มาจริง ๆ พี่ขอให้โผล่ฝั่งซ้าย”
“ทำไมล่ะพี่?”
“กล้องนายอยู่ทางนั้น แสงจะไม่ย้อนมาก”
วรุฒเบิกตา “พี่เมฆา... พี่นี่ใจได้จริง ๆ นะครับ ตอนนี้ผมจะเป็ลม พี่กลับห่วงเื่แสงย้อน!”
“ถ้าเป็ลมอย่าล้มลงน้ำก็แล้วกัน” เมฆาพูดนิ่ง ๆ “ผมไม่อยากต้องลากศพขึ้นมาอีกร่าง”
จิตราหันมามองทั้งคู่ “อย่าพูดอย่างนั้นสิ... ฟังแล้วมันหนาวหลัง”
“อากาศ 29 องศา” เมฆาตอบเรียบ “หนาวหลังเป็ปฏิกิริยาเคมีจากอะดรีนาลีนกับกล้ามเนื้อหดตัว”
“ขอบคุณค่ะ ดร.กูเกิล” วรุฒบ่นแต่ยังกำกล้องแน่น “แต่ผมว่าอะดรีนาลีนของผมจะพาให้ขี้แตกก่อน”
เมฆาใช้ไฟฉายส่องตรงกลางสะพาน แสงสะท้อนกับน้ำเป็วงกลม
จังหวะนั้นเอง... พื้นน้ำเริ่มปั่นป่วน — ฟองอากาศลอยขึ้นทีละฟอง เหมือนใครกำลังพยายามหายใจอยู่ใต้น้ำ
“เฮ้... พี่เมฆา...”
“อย่าเรียกเสียงดัง” เมฆาก้มลงใกล้ผิวน้ำ
“ทำไมครับ กลัวผีใเหรอ?”
“ไม่... กลัวคลื่นเสียงจะรบกวนรูปแบบการเคลื่อนไหวของกระแสน้ำ”
“....พี่นี่โรแมนติกกับความน่ากลัวจริง ๆ” วรุฒพึมพำเบา ๆ
ทันใดนั้น — มือเล็ก ๆ ซีดขาวเหมือนกระดาษก็โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ!
เล็บแตก รอยข่วนเต็มหลังมือ เหมือนพยายามปีนขึ้นมาหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ
จิตรากรีดร้องเบา ๆ
วรุฒถอยหลังชนราวไม้จนกล้องแทบหล่น
แต่เมฆา... ยื่นมือออกไปเฉย ๆ
“พี่!!” ทั้งสองคนร้องพร้อมกัน
เมฆาไม่ตอบ เขามองมือซีดนั้นอย่างเงียบ ๆ
“แรงสั่นเล็กน้อย... อุณหภูมิต่ำกว่าระดับน้ำราวสององศา” เขาพึมพำเบา ๆ
“ไม่ใช่มือคน...”
“แล้วอะไรล่ะพี่!?”
“พลังงานรูปแบบหนึ่งที่มีมวลจำกัด แต่ยังคงแรงััไว้ได้...”
เมฆาขยับมือจับเบา ๆ — แต่ทันใดนั้น เสียง “แกร๊บ!” ดังขึ้น มือนั้นคว้าข้อมือเขาไว้แน่นจนเห็นรอยนิ้วชัด
จิตรากรีดร้องอีกครั้ง “ปล่อยนะเมฆา!”
แต่เมฆากลับนิ่ง สีหน้าเรียบเหมือนคนเจอปรากฏการณ์ที่รอคอยมานาน
เขาพูดช้า ๆ “อยากให้ฉันช่วย... ใช่ไหม”
น้ำรอบ ๆ มือเริ่มสั่นระริก มีเสียงเด็กกระซิบเบา ๆ
“อย่าปล่อยมือฉัน...”
แสงไฟฉายส่องสะท้อนให้เห็นรอยขีดเขียนบนไม้สะพานอีกครั้ง — ตัวอักษรเหมือนเดิม
เพียงแต่คราวนี้ มีประโยคเพิ่มขึ้นใต้เดิมว่า
“...เหมือนคราวนั้นอีกเลย”
วรุฒหน้าเหยเก “โอ้ย... พี่เมฆา... ถ้านี่เป็ผีจริง ผมขอพักงานสามวันโดยไม่รับเงินครับ”
“อนุมัติ” เมฆาตอบเรียบ “แต่ตอนนี้ช่วยผมถือเครื่องวัดสนามแม่เหล็กก่อน”
“จะวัดอะไรอีกครับ!?”
“ความเข้มของแรงอาลัย”
วรุฒอ้าปาก — แล้วปิดปากแน่น เพราะจู่ ๆ เสียงหัวเราะเด็กผู้หญิงดังขึ้นรอบสะพาน... แต่ไม่มีใครอยู่
เมฆามองไปรอบ ๆ ดวงตาเขาสะท้อนแสงไฟในมือ
“เขาไม่ใช่ปีศาจ... เขาคือความทรงจำที่ถูกบังคับให้จมอยู่ใต้น้ำมานานเกินไป”
จิตราเสียงสั่น “แล้วเราจะช่วยเขาได้ยังไง...”
เมฆาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า
“เราต้องหาคนที่ ‘ปล่อยมือ’ เขาในวันนั้นให้เจอ — เพราะถ้ายังไม่รู้ว่าใครเป็คนทำ... มือที่โผล่มาอาจจะไม่ใช่มือเดียวที่กำลังรอ”
ตอนต่อไป — “เด็กที่ไม่มีชื่อ”
หลักฐานใหม่ในทะเบียนบ้านนำไปสู่ครอบครัวที่ไม่มีใครยอมพูดถึง — และชื่อหนึ่งที่ถูกขีดฆ่า อาจไม่ใช่แค่หมึกแดงธรรมดา...
29K
