ภายในหมู่บ้าน เขียวขจี หากมินับบรรดาพี่สาวหน้าตางดงามทั้งหลายที่เว่ยเซี่ยชอบมาแอบดูพวกนางอาบน้ำ ก็ยังสหายรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาอีกหลายคน ไม่ว่าจะเป็ชาย หรือหญิง ทุกคนล้วนเป็ลูกหลานของคนในหมู่บ้านแห่งนี้ทั้งนั้น ในบรรดาเด็กเหล่านี้จะมีอยู่หนึ่งคนที่เว่ยเซี่ยสนิทที่สุด นามของนางคือ มินเอ๋อ
มินเอ๋อ อายุสิบสามขวบปี อ่อนกว่าเว่ยเซี่ยเพียงไม่กี่เดือน แม้นางจะดูเยาว์วัย แต่ใบหน้างามสะคราญสดใสไร้ที่ติ ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็สันงดงาม ริมฝีปากสีชมพูน่ารักน่าทะนุถนอม ผิวกายที่ขาวผุดผ่องแทบเย้ยหิมะให้อาย เรือนร่างงดงามสมส่วนกลมกลึง ส่วนเว้าส่วนโค้ง สอดรับกันอย่างไม่มีที่ติ ราวกับว่านางเป็สาวแรกรุ่นอายุสิบแปดสิบเก้าแล้วเลยทีเดียว
วัยเด็กเว่ยเซี่ย ก็เล่นสนุกกับนาง และสหายคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านด้วยมิได้คิดอะไร หากแต่วันเวลาผันผ่านจนพวกเขาใกล้จะเติบใหญ่กลายเป็หนุ่ม สาว ความรู้สึกนึกคิดจะเปลี่ยนไปตามธรรมชาติ
มินเอ๋อ เองอาจจะมิได้รู้สึกอันใดกับเว่ยเซี่ยที่โตมาด้วยกัน ผิดกับมันที่สนใจเื่เพศตรงข้าม และความรู้สึกของชาย หญิงมาแต่ไหนแต่ไร ความรู้สึกของเว่ยเซี่ยที่มีต่อมินเอ๋อจึงก้าวล้ำไปไกลเกินกว่าสหายเรียบร้อย แต่ทว่า เว่ยเซี่ยก็มิใช่เพียงผู้เดียวที่สนใจในตัวของ มินเอ๋อ ยังมีชายหนุ่มอีกมากมายสนใจนางอยู่ไม่น้อยเช่นกัน และมีข่าวลือหนาหูว่า มีเศรษฐีจากเมืองหลวง ส่งคนมาหาเจรจากับบิดามารดาของนาง แต่มิอาจทราบแน่ชัดว่าเศรษฐีคนนั้นอยากได้ มินเอ๋อ ไปเป็อนุภรรยา ของตน หรือจะมาสู่ขอ มินเอ๋อไปเป็สะใภ้ให้บุตรชายกันแน่ บิดามารดาของมินเอ๋อยังมิได้ตกปากรับคำ เนื่องจากมองว่า มินเอ๋อ อายุยังน้อย พวกเขาขอเวลาให้มินเอ๋อ เติบใหญ่กว่านี้อีกสักสองถึงสามปี ซึ่งมหาเศรษฐีก็ตกลง
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้มินเอ๋อ เศร้าใจเป็อย่างมากที่ถูกบิดามารดาจับคลุมถุงชน กับคนที่นางไม่ได้มีใจรักใคร่ชอบพอ แต่มินเอ๋อก็ต้องจำใจยอมรับเพราะฐานะครอบครัวของนางค่อนข้างจะลำบาก การยกบุตรสาวให้ไปเป็สะใภ้ ของเศรษฐีผู้มั่งคั่งยอมเป็ผลดีกว่า หลังข่าวนี้แพร่กระจายออกไปทำให้หนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่ที่ทราบเื่ต่างพากันผิดหวัง และเสียดายไปตาม ๆ กัน โดยเฉพาะกับ เว่ยเซี่ย มันเองก็ใอยู่ไม่น้อย แต่จะให้ทำเช่นไรได้ ในเมื่อเป็เื่ที่ผู้ใหญ่ตัดสินใจไปแล้ว สิ่งที่ทำได้เพียงอย่างเดียวคือการ ทำตัวให้เป็ปรกติ กับแอบมอง หญิงสาวที่เป็เพื่อนในวัยเด็ก และ คนที่มันแอบชอบอยู่ห่าง ๆ เช่นในยามนี้…
ยามที่เว่ยเซี่ยกำลังนั่งคุดคู้ อยู่หลังพุ่มไม้ พุ่มเดิม พุ่มเดียวกันกับที่มันใช้แอบดูพี่สาว ๆ มาแก้ผ้าเล่นน้ำอยู่บ่อย ๆ พุ่มเดียวกันกับที่มันเกือบจะได้เห็นฟางเหนียงมารดาแสนสวยของมัน ปลดอาภรณ์ออกจากร่างเพื่อลงเล่นน้ำตก และใช้พวกท่านทั้งหลายคิดถูก ยามนี้มันก็กำลังจะทำแบบเดิม หากแต่ตรงริมน้ำมิได้มีพี่สาว ทั้งหลาย มิได้มี ฟางเหนียงมารดา จะมีก็เพียงแต่ มินเอ๋อ หญิงสาวที่มันหมายปองกำลังนั่งเอาเท้าแช่น้ำเล่นเพียงลำพัง
อันที่จริงเว่ยเซี่ยก็มิได้มั่นใจสักเท่าไหร่ว่า มินเอ๋อ จะถอดเสื้อผ้า แล้วลงไปเล่นน้ำหรือไม่ มันแค่พบนางโดยบังเอิญ ในขณะที่กำลังเดินเล่นอยู่ในหมู่บ้าน ประจวบเหมาะกับทิศทางที่ มินเอ๋อเดิน เป็ทางมาน้ำตกพอดิบพอดี ความคิดลามกกักขฬะ จึงพลันบังเกิดขึ้นในหัวของเว่ยเซี่ยทันที มันไม่รอช้ารีบใช้ เยื้องย่างไร้ตัวตน สะกดรอยตามนางมาติด ๆ ก่อนจะมาหลบซ่อนตัวอยู่ในทำเลโปรดในความเป็จริงก็มีไม่บ่อยนักที่ เว่ยเซี่ยจะมาแอบดูมินเอ๋ออาบน้ำ เนื่องจากนางไม่ชื่นชอบการอาบน้ำในที่โล่งแจ้งแบบนี้สักเท่าไหร่ หากจะมา ก็จะมาด้วยกันกับ เด็กสาวที่เป็สหายของนางเสียมากกว่า หนนี้จึงดูแปลกยิ่งนัก
“น่าประหลาดจริง ๆ เหตุใดครั้งนี้มินเอ๋อจึงมาน้ำตกเพียงผู้เดียว แล้วเจียวจู กับ ถิงเทียน หายไปไหน โดยปรกติทั้งสามคนไปไหนไปกันตลอด ข้าแทบไม่เคยเห็นพวกนางแยกจากกัน” เว่ยเซี่ย มุ่นคิ้วเอียงคอมองมินเอ๋อด้วยความฉงนสงสัย แต่แล้วเขาก็เลิกคิดเื่นั้นไป เพราะสมองกลับมาหมกมุ่นกับ สิ่งที่มินเอ๋อจะทำ หรือไม่ทำต่อ
มันตั้งใจว่าหากถึงอีก ครึ่งชั่วยาม แล้วมินเอ๋อ ยังไม่มีทีท่าว่าจะถอดอาภรณ์เปลื้องผ้าลงเล่นน้ำตกมันก็จะจากไป เว่ยเซี่ยนั่งรอต่อไปอีกหลายนาที และเริ่มถอดใจแล้ว บางทีนางอาจจะมิได้ตั้งใจมาเล่นน้ำก็เป็ได้ นางคงแค่อยากจะมานั่งเล่นตามลำพังเพื่อคิดทบทวนอะไรบางอย่าง ข้าควรออกไปหานางเพื่อสนทนา ถามไถ่ถึงสาเหตุดีไหมนะ เว่ยเซี่ยครุ่นคิดอยู่ในใจ และในตอนนั้นเอง
ดูเหมือน มินเอ๋อ จะเริ่มขยับร่าง นางทำท่าทางจะหันมาหาใครสักคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้านางพลันดูมีรอยยิ้มสว่างสดใสขึ้นมาทันตา เว่ยเซี่ยรู้แจ้งทันทีว่าแท้จริงแล้ว มินเอ๋อมารอใครบางคนอยู่นั้นเอง ว่ามันเป็ผู้ใดกัน? ถึงทำให้ใบหน้านางดูเปี่ยมสุขได้ถึงเพียงนี้ ไม่น่าจะใช่ เจียวจู และ ถิงเทียนเพื่อนรักของนาง รึว่าจะเป็ชายหนุ่มในหมู่บ้าน ซึ่งก็ไม่น่าเป็ไปได้ ข้าแน่ใจว่านางมิได้ชอบพอผู้ใด หรือมีใจให้กับชายคนไหนเป็พิเศษ เว่ยเซี่ยคิดเช่นนั้นก็เป็เพราะว่านางกับตัวมันสนิทกันไม่ต่างจาก เพื่อนสาวข้างกายทั้งสอง เช่นนั้นแล้วผู้ใดกันล่ะที่กำลังจะเดินออกมา
เว่ยเซี่ย มุ่นคิ้วเพ่งตามองด้วยความอยากรู้เป็ที่สุด และในไม่ช้าคำตอบที่มันอยากรู้ก็ได้เฉลยขึ้น ดวงตาของเว่ยเซี่ยเบิกโพลง อ้าปากค้าง มันแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่า บุคคลลึกลับ ที่ทำให้มินเอ๋อแปรเปลี่ยนจากซึมเศร้า อมทุกข์จะพลัน กลายเป็เบิกบานได้ในชั่วพริบตา จะเป็คนคนนี้.. “นี่ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม ทำไมถึงเป็ท่านไปได้..” เว่ยเซี่ยกำหมัดแน่นพร้อมกับหัวใจที่แหลกสลาย แต่เขาก็ไม่ได้หนีไปไหน เพราะอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ การที่ชายหญิงลักลอบเจอกันเพียงลำพังสองต่อสองย่อมมิใช่เื่ดีแน่ ๆ เผลอ ๆ อาจจะเลยเถิดถึงขั้นเสียวซ่านก็เป็ได้…
จบบทที่ 4
บทต่อไป บทรักอันแสนเร้าร้อนที่น้ำใสลาย
1K
