สายลมยามเช้าพัดผ่านเรือนเก่าอันทรุดโทรมของหลัวเฟิงอย่างแ่เบา
แสงอาทิตย์อ่อนจางส่องผ่านช่องไม้แตกผุ เกิดเป็เงาเลือนรางบนพื้นห้อง กลิ่นสมุนไพรขมฝาดยังคงลอยคละคลุ้งอยู่ภายในเรือน
หลัวเฟิงนั่งเงียบอยู่ข้างเตียงของบิดา
ใบหน้าของเขายังคงมีรอยช้ำจากหมัดของหลัวหู่เมื่อคืนก่อน มุมปากแตกเล็กน้อย แต่เขากลับไม่สนใจาแเ่าั้เลยแม้แต่น้อย
เพราะสิ่งที่หนักอึ้งกว่าอาการาเ็ทางกาย...
คือความอัปยศที่กัดกินอยู่ภายในใจ
เขาก้มมองฝ่ามือตนเองช้าๆ
ฝ่ามือที่หยาบกร้านจากการทำงานหนัก
ฝ่ามือที่ไร้พลัง
ฝ่ามือที่ไม่อาจปกป้องสิ่งใดได้
หลัวเฟิงหลับตาลงช้าๆ
ภาพเหตุการณ์เมื่อวานยังชัดเจนราวเพิ่งเกิดขึ้น
เสียงหัวเราะเยาะ
สายตาดูแคลน
ใบหน้าของหลัวหู่
รวมถึงเมล็ดพืชแห้งเหี่ยวที่ลอยอยู่กลางลานพิธี
“ขยะ...”
เขาพึมพำเสียงแ่
ทันใดนั้น เสียงไอเบาๆ ดังขึ้นจากเตียงด้านหลัง
“เฟิงเอ๋อร์”
หลัวเฟิงรีบลืมตา ก่อนหันกลับไป
หลัวหยุนไห่กำลังมองเขาอยู่เงียบๆ
แม้ใบหน้าจะซีดเซียว แต่ดวงตาของผู้เป็บิดายังคงสงบนิ่งดุจเดิม
“เมื่อคืนเ้ามิได้นอนเลยหรือ”
หลัวเฟิงส่ายหน้าเบาๆ
“ข้าไม่ง่วง”
หลัวหยุนไห่ถอนหายใจ
“เ้ากำลังคิดเื่ิญญายุทธ์?”
หลัวเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าช้าๆ
ภายในเรือนพลันเงียบงัน
ได้ยินเพียงเสียงสายลมลอดผ่านช่องไม้เก่า
หลัวหยุนไห่มองบุตรชายอยู่พักใหญ่ ก่อนกล่าวขึ้นช้าๆ
“เฟิงเอ๋อร์...”
“เ้ารู้หรือไม่ ว่าเหตุใดผู้คนในโลกนี้จึงหวาดกลัวการเป็คนอ่อนแอ”
หลัวเฟิงเงยหน้าขึ้น
หลัวหยุนไห่หัวเราะแ่เบา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
“เพราะเมื่ออ่อนแอ แม้แต่ศักดิ์ศรีของตนเองก็ยังรักษาไว้ไม่ได้”
คำพูดนั้นทำให้หัวใจหลัวเฟิงสั่นะเื
เขาก้มหน้าลงอีกครั้ง
ใช่...
เมื่อคืนนี้ เขาได้ัักับสิ่งนั้นอย่างชัดเจน
ต่อให้ถูกเหยียดหยามเพียงใด ต่อให้ถูกเหยียบย่ำเพียงใด เขาก็ทำได้เพียงอดทน
เพราะเขาอ่อนแอเกินไป
ทันใดนั้น—
เสียงฝีเท้าจำนวนมากพลันดังขึ้นจากด้านนอก
หลัวเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อย
ปกติเรือนของเขาแทบไม่มีผู้ใดมาเยือน
แต่วันนี้กลับมีเสียงคนมากมายผิดปกติ
ยังไม่ทันที่เขาจะลุกขึ้น ประตูเรือนก็ถูกเปิดออกอย่างแรง
ปัง!
ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินเข้ามา
เขาสวมชุดสีเทาเข้ม ใบหน้าเคร่งขรึม
หลัวเฟิงจำได้ทันที
“ผู้าุโรอง”
ผู้าุโรองกวาดตามองรอบห้องอย่างเ็า ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
“หลัวเฟิง”
“ออกไปที่ห้องโถงใหญ่”
“มีแขกสำคัญมาพบเ้า”
หลัวเฟิงชะงักเล็กน้อย
แขกสำคัญ?
เขามิทันได้ถามต่อ เพราะผู้าุโรองหันหลังเดินออกไปแล้ว
บรรยากาศภายในเรือนพลันหนักอึ้งขึ้นมาอย่างประหลาด
หลัวหยุนไห่นิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสีหน้าของเขาจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ราวกับนึกบางสิ่งขึ้นได้
“หรือว่า...”
เสียงของเขาเบามาก
หลัวเฟิงขมวดคิ้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลัวหยุนไห่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจยาว
“เ้าจำสัญญาหมั้นหมายของเ้าได้หรือไม่”
หลัวเฟิงชะงักทันที
แน่นอนว่าเขาจำได้
เมื่อหลายปีก่อน ตอนที่หลัวหยุนไห่ยังเป็อัจฉริยะของเมืองชิงซาน ตระกูลมู่หรงเคยเสนอการเชื่อมสัมพันธ์ผ่านการหมั้นหมาย
คู่หมั้นของเขาคือ
“มู่หรงเสวี่ย”
อัจฉริยะหญิงอันดับหนึ่งแห่งเมืองชิงหยุน
หลัวเฟิงเคยพบอีกฝ่ายเพียงไม่กี่ครั้ง
หญิงสาวผู้นั้นงดงามราวบุปผาเยือกแข็ง สูงส่งเกินเอื้อม แม้ยังอายุน้อยแต่กลับมีพร์โดดเด่นอย่างยิ่ง
ตอนนั้น หลายคนกล่าวว่าเขาโชคดี
แต่หลังจากหลัวหยุนไห่ตกต่ำ สถานะของหลัวเฟิงก็ค่อยๆ กลายเป็เื่น่าหัวเราะในสายตาผู้คน
หลัวหยุนไห่หลับตาลงช้าๆ
“ดูเหมือน... พวกเขาจะมาถอนหมั้น”
แม้จะคาดเดาไว้แล้ว แต่หัวใจของหลัวเฟิงก็ยังสั่นไหวเล็กน้อย
เขาเงียบงันอยู่พักใหญ่
ก่อนพยักหน้าเบาๆ
“ข้าเข้าใจแล้ว”
หลัวหยุนไห่มองบุตรชายด้วยแววตาซับซ้อน
“หากเ้ารู้สึกโกรธ ก็จงจำมันไว้”
“แต่ห้ามปล่อยให้ความโกรธทำลายตัวเ้าเอง”
หลัวเฟิงยิ้มบางๆ
รอยยิ้มนั้นกลับเต็มไปด้วยความขมขื่น
“ท่านพ่อ ข้าไม่โกรธ”
“คนอ่อนแอ... ไม่มีสิทธิ์โกรธอยู่แล้ว”
กล่าวจบ เขาก็หันหลังเดินออกจากเรือนช้าๆ
...
ระหว่างทางไปห้องโถงใหญ่ ผู้คนมากมายต่างหันมองเขาไม่หยุด
สายตาเ่าั้เต็มไปด้วยความสมเพช
เยาะเย้ย
และรอดูความอัปยศครั้งใหม่
“ได้ยินว่าตระกูลมู่หรงมาถอนหมั้น”
“ฮ่าๆ สมควรแล้ว”
“คุณหนูมู่หรงจะไปแต่งกับขยะได้อย่างไร?”
เสียงกระซิบดังตามหลังไม่ขาดสาย
แต่หลัวเฟิงยังคงเดินต่อไปอย่างเงียบงัน
เขาพยายามทำให้หัวใจสงบนิ่ง
ทว่าในอกกลับหนักอึ้งราวถูกหินก้อนใหญ่กดทับ
ไม่นาน ห้องโถงใหญ่ของตระกูลหลัวก็ปรากฏต่อสายตา
วันนี้บริเวณนั้นเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าปกติ
รถม้าหรูหราหลายคันจอดเรียงอยู่ด้านหน้า ธงสีน้ำเงินปักลายเมฆขาวพลิ้วไหวตามแรงลม
ตระกูลมู่หรง
เพียงเห็นสัญลักษณ์นั้น ผู้คนโดยรอบต่างเผยสีหน้าเกรงใจ
เพราะตระกูลมู่หรงแข็งแกร่งกว่าตระกูลหลัวมาก
อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์กับสำนักระดับสูงหลายแห่ง
หลัวเฟิงสูดลมหายใจลึก ก่อนก้าวเข้าไปในห้องโถง
ทันทีที่เขาเดินเข้าไป สายตานับสิบคู่พลันหันมามองพร้อมกัน
บรรยากาศเงียบลงในทันที
ตรงกลางห้องโถง หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังนั่งอย่างสง่างาม
นางสวมอาภรณ์สีขาวสะอาดดุจหิมะแรกแห่งฤดูหนาว เส้นผมดำยาวสลวยประดับปิ่นหยกสีฟ้า
ใบหน้างดงามไร้ที่ติ
ดวงตาคู่นั้นเย็นเยียบดุจธารน้ำแข็ง
มู่หรงเสวี่ย
เพียงนั่งอยู่เฉยๆ กลับให้ความรู้สึกราวดวงจันทร์บนฟากฟ้า สูงส่งเกินเอื้อมถึง
หลัวเฟิงหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย
แม้เขาเคยพบอีกฝ่ายมาก่อน แต่ครั้งนี้กลับรู้สึกถึงระยะห่างอย่างชัดเจน
ราวกับพวกเขาอยู่กันคนละโลก
ผู้าุโใหญ่หลัวเจิ้นกระแอมเบาๆ
“หลัวเฟิง เ้ามาแล้ว”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความรำคาญ
มู่หรงเสวี่ยเงยหน้าขึ้นช้าๆ
ดวงตาคู่งดงามสบเข้ากับหลัวเฟิง
ภายในนั้นไม่มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย
มีเพียงความสงบนิ่งและห่างเหิน
บรรยากาศเงียบงันอยู่พักหนึ่ง
ก่อนที่นางจะกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
“หลัวเฟิง”
“วันนี้ข้ามาที่นี่เพื่อยุติสัญญาหมั้นหมายระหว่างเรา”
แม้ทุกคนจะรู้อยู่แล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดนี้จริงๆ ห้องโถงก็ยังเงียบลงไปชั่วขณะ
หลัวเฟิงยืนนิ่ง
มือทั้งสองข้างค่อยๆ กำแน่นขึ้น
เขาพยายามควบคุมลมหายใจไม่ให้สั่น
“เหตุใด”
เสียงของเขาแหบเล็กน้อย
มู่หรงเสวี่ยมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา
“เพราะเส้นทางของเราแตกต่างกันเกินไป”
“อีกไม่นาน ข้าจะเข้าสำนักเมฆาคราม”
“ส่วนเ้า...”
นางหยุดเล็กน้อย
สายตามองผ่านเขาราวกับมองสิ่งไร้ค่า
“เ้ามีเพียงิญญายุทธ์ไร้ค่า”
ทุกคำพูดราวคมมีดเย็นเยียบ
คนรอบด้านเริ่มเผยรอยยิ้มเยาะเย้ย
หลัวเฟิงเงียบงัน
เขารู้ดีว่านางพูดความจริง
ในโลกแห่งนี้ ความแข็งแกร่งคือทุกสิ่ง
คนอย่างเขา ไม่มีคุณสมบัติยืนเคียงข้างอัจฉริยะเช่นนาง
แต่แม้จะเข้าใจ...
หัวใจกลับยังรู้สึกเ็ป
มู่หรงเสวี่ยหยิบป้ายหยกสีขาวออกมาวางบนโต๊ะเบาๆ
ป้ายหยกนั้นคือสัญลักษณ์หมั้นหมายในอดีต
“นับจากวันนี้ สัญญาระหว่างเราถือว่าสิ้นสุด”
น้ำเสียงของนางยังคงสงบนิ่ง
ราวกับกำลังพูดเื่เล็กน้อยไร้ความสำคัญ
หลัวเฟิงจ้องป้ายหยกนั้นนิ่ง
ภายในห้องเงียบจนน่ากดดัน
ทุกคนกำลังรอดูปฏิกิริยาของเขา
บางคนรอเสียงวิงวอน
บางคนรอการแตกสลาย
แต่หลัวเฟิงกลับค่อยๆ เงยหน้าขึ้น
“ดี”
เพียงคำเดียว
กลับทำให้หลายคนชะงัก
แม้แต่มู่หรงเสวี่ยยังขมวดคิ้วเล็กน้อย
หลัวเฟิงสูดลมหายใจลึก
ก่อนกล่าวต่อช้าๆ
“ในเมื่อเ้าคิดเช่นนั้น ข้าก็จะไม่รั้งเ้าไว้”
เสียงของเขาสงบนิ่งกว่าที่ผู้คนคาดคิด
แต่ยิ่งเป็เช่นนั้น บรรยากาศกลับยิ่งอึดอัด
หลัวเจิ้นแค่นหัวเราะ
“อย่างน้อยเ้าก็ยังรู้ฐานะตนเอง”
เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นรอบห้อง หลัวเฟิงไม่สนใจ
สายตาของเขายังคงจับจ้องมู่หรงเสวี่ย
ก่อนกล่าวขึ้นอีกครั้ง
“แต่วันหนึ่ง...”
เสียงของเขาไม่ดังนัก
ทว่ากลับชัดเจนจนทุกคนได้ยิน
“เ้าจะเสียใจกับการตัดสินใจวันนี้”
ทันทีที่สิ้นคำ ห้องโถงพลันเงียบกริบ
ก่อนเสียงหัวเราะจะะเิขึ้นสนั่น
“ฮ่าๆๆ!”
“ขยะอย่างเ้ายังกล้าพูดเช่นนี้?”
“เพ้อฝัน!”
“เขาคิดว่าตนเป็ใคร?”
แม้แต่คนจากตระกูลมู่หรงยังส่ายหน้าเยาะเย้ย
มู่หรงเสวี่ยมองเขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนกล่าวเรียบๆ
“ข้าหวังว่าเ้าจะทำได้จริง”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้โกรธ
แต่เต็มไปด้วยความห่างเหิน
ราวกับไม่คิดว่าคำพูดของเขาจะมีความเป็ไปได้แม้แต่น้อย
จากนั้น นางก็ลุกขึ้นช้าๆ
ชายชราด้านหลังรีบเปิดทางให้นางเดินออกไป
ขณะที่นางเดินผ่านหลัวเฟิง กลิ่นหอมอ่อนจางพลันลอยเข้ามา
แต่ความหอมเย็นนั้นกลับทำให้หัวใจเขาหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม
เพราะเขารู้ดี ั้แ่วินาทีนี้เป็ต้นไป
คนทั้งเมืองชิงซานจะหัวเราะเยาะเขามากกว่าเดิม
หลัวเฟิงยืนนิ่งอยู่กลางห้องโถง
ท่ามกลางเสียงหัวเราะและสายตาดูแคลน
เงาของเขาถูกแสงอาทิตย์ยามสายทอดยาวบนพื้นหินเย็นเยียบ
โดดเดี่ยว
อ่อนแอ
และไร้ค่าในสายตาผู้คน
แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นว่า—
ภายในดวงตาของเด็กหนุ่มผู้นี้
กำลังมีบางสิ่งค่อยๆ เปลี่ยนแปลง
ความอัปยศในวันนี้
สายตาดูถูกเหล่านี้
เสียงหัวเราะทั้งหมด
กำลังถูกจารึกลงลึกในหัวใจทีละน้อย
ราวเปลวเพลิงที่กำลังรอวันลุกโชน...
11K
