มายา : ศึก 3 ธิดามาร
ณ ที่แห่งหนึ่งในกรุงเทพ 2039
หญิงสาวหนึ่งมีอาการสั่นพูดอะไรแปลกๆ เทียนสีขาว มีสายสิน ข้าวสารอยู่รอบๆ เหมือนกำแพงเป็วงกลม
มายากำลังทำพิธีไล่ผีเธอท่องคาถาสวดมนต์ภาษาบาลี
หญิงสาวกรีดร้องแล้วพุ่งเข้าหามายา แต่เหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกันไว้
ผู้ชายที่เป็แฟนของหญิงสาว “หมอ รักษาแฟนผมที”
มายา “หุบปากไป กูกำลังทำอยู่นี้ไง”
มายาเตะเบาๆ ที่หน้าผากหญิงสาวเบาๆ ร่างิญญาของผีปอบที่เข้าสิงเธอกระเดนออกจากร่าง
หญิงสาวสลบไป วิญญานผีปอบพยายามพุ่งเข้าหาร่างหญิงสาวอีกครั้งแต่เมื่อเข้าใกล้ก็ติดกำแพงที่มองไม่เห็น
ิญญาผีบอปมองไปที่มายาที่กำลังยืนขึ้น “หมอผีงั้นเหรอ หน่อยแหนะแก ฉันจะฆ่าแก”
มายา “เหรอ กลัวตายแหละ”
ผู้ชายที่เป็แฟนของหญิงสาว งงว่ามายาพูดกับใคร “อะไรเหรอครับ”
ิญญาผีบอปหันไปมองผู้ชายแล้วพุ่งเข้าหาหวังจะสิงร่าง
มายา “ระวังมันจะสิงแกแล้ว”
ผู้ชายคนนั้นใ “อะไร อะไรเหรอ ผมต้องทำไง”
มายาเรียกควายธนูพุ่งเข้าชนิญญาผีปอบ ร่างของมันกระเดนกริ่งไป มายาเดินไปกดมันลงแล้งท่องคาถา ิญญาผีปอบค่อยๆ กลายเป็แสงสำขาวแล้วสลายหายไป
มายา “ไปสู่สุคติ”
หญิงสาวค่อยๆ ตื่นมาจากการสลบ “นี้ฉันอยู่ที่ไหน”
ชายหนุ่มเข้าไปกอดหญิงสาว “เธอหายดีแล้ว”
หญิงสาว “ทำไมรู้สึกอยากจะอ้วกจัง ในปากฉันก็มีแต่กลิ่นคาว”
มายา “งานฉันเสร็จแล้ว ทีนี้ก็จ่ายเงินมาด้วย”
ชายหนุ่ม “เอ่อ ได้สิครับ ผมโอนจ่ายได้ไหม พอดีไม่มีเงินสดเลย”
มายาเปิดคิวอาร์โค้ดในโทรศัพท์ให้สแกน “เอานี้”
หญิงสาว “เดี๋ยวก่อนที่รัก ที่นี้ที่ไหนแล้วคุณจ่ายค่าอะไรให้ผู้หญิงคนนั้น”
ชายหนุ่ม “ก็ค่าไล่ผีให้เธอไง ก่อนหน้านี้เธอโดนผีเข้าเอาแต่กินเนื้อไก่กับเครื่องในดิบแล้วก็ทำตัวแปลกๆ อย่างกับยายแก่ ฉันเลยพาเธอมาหาหมอผี”
หญิงสาว “ไม่ต้องเลยผู้หญิงคนนี้อาจเป็นักต้มตุ๋นก็ได้”
ชายหนุ่ม “แต่เขาไล่ผีให้เธอจริงๆ นะ”
หญิงสาว “ฉันไม่เห็นจำอะไรได้เลย”
ชายหนุ่ม “ก็เธอโดนเขาสิงนิ”
หญิงสาว “แล้วไหนละผีปอบ นายเห็นไหม ห้องนี้มีแต่ฉัน นาย และเธอ”
ชายหนุ่ม “ฉันก็ไม่เห็นผีอะไรหรอก แต่อาการเธอกลับมาปกติจริงๆ นะ ต่างจากก่อนหน้านี้เลย”
หญิงสาว “นายมีหลักฐานไหม ผู้หญิงคนนี้อาจวางแผนมอมยาฉันั้แ่แรก”
มายา “โห้ย น่ารำคาญ ไม่ต้องจ่ายก็ได้ ฉันไม่้าให้ใครมาเชื่อฉันหรอก จะไปไหนก็ไป”
ชายหนุ่ม “คุณไม่คิดเงินเหรอครับ”
มายา “ปกตินี้ก็ไม่ใช่งานหลักฉันอยู่แล้ว ฉันเป็หมอผีแค่ตอนมีคนมาขอให้ช่วย”
หญิงสาว “งานหลักนางก็คือนักต้มตุ๋น ไม่สิดูจากการแต่งน่าจะเป็โสเภณี”
ชายหนุ่ม “เดี๋ยวเถอะ เธอพูดแรงไปแล้วนะ”
มายา “ก็เคยเป็นะโสเภณี แต่ฉันเลิกแล้วตอนนี้เป็แค่ทนายความ ถ้าเธอไม่อยากโดนฉันแจ้งความฐานิ่ประมาทก็รีบไซหัวไป”
หญิงสาวเดินออกไป “ชิไปก็ได้”
ชายหนุ่มตามแฟนสาวไปแต่ก็หันมาแล้วเอ้ย “ขอบคุณมากนะครับ”
มายาถอนหายใจ “หื้ม คนเขาอุส่าช่วยยังจะมากล่าวหาว่าเป็นักต้มตุ๋นอีก เลิกทำงานเสริมเป็หมอผีดีไหมนะ ยังดีที่แฟนหนุ่มมันพูดดี ไม่งั้นฉันคงเสกหนังควายเข้าท้องแล้ว”
มายาถอดเสื้อผ้าจนหมด บนร่างเธอทำไปด้วยรอยยันต์ เธอเดินเข้าห้องน้ำไปเปิดฟักบัวอาบน้ำให้น้ำผ่านร่ายกายที่เซ็กซี่และรอยสักยันต์ที่งดงามและมีพลัง
วันต่อมา
ห้องพิจารณาคดี มายาที่เป็ทนายเข้าไปในศาลว่าความให้ลูกความของเธอ
ผู้พิพากษาเรียกฝ่ายจำเลยขึ้นเบิกความ
มายาลุกขึ้นในชุดทนายเรียบหรู เดินไปที่แท่นเบิกความ พร้อมเสียงกระทบส้นสูงจังหวะ สีหน้าเธอเยือกเย็น สงบ สายตาคมกริบ
มายาพูดช้าๆ “ท่านผู้พิพากษา จำเลยในคดีนี้ ไม่ได้ปฏิเสธว่าเธอทำผิด แต่ขอให้ท่านตั้งคำถามกลับว่า ในเมืองที่คนใช้เงินซื้อตำแหน่ง คนซื้อชื่อเสียง คนซื้อคน ใครกันแน่ที่ผิดมากกว่ากัน”
เสียงกระซิบเริ่มดังทั่วห้องพิจารณา
มายา “จำเลยคนนี้แค่ปกป้องลูกสาววัย 12 ของตัวเองจากคนมีเงิน เธอไม่ได้มีอาวุธ มีแค่หัวใจของแม่ และความโกรธของผู้หญิงที่ถูกรังแกซ้ำซาก”
มายาหยุด แล้วหันไปมองแม่จำเลยที่น้ำตาคลออยู่ท้ายห้อง “ถ้าความยุติธรรมคือของคนรวย แล้วคำว่า ศาล จะต่างอะไรกับเวทีปะา”
เสียงในศาลเงียบสนิท
ผู้พิพากษาหยุดนิ่ง แล้วยิ้มบางๆ “คำพูดของทนายหญิง ถือเป็ข้อให้ศาลพิจารณา”
ใน่เย็นหลังเลิกงานมายาเดินดูดน้ำโกโก้
มายา “หวานจัง กินบ่อยมีหวังอ้วนแน่เลย”
ระหว่างเดินผ่านซอกตึกมายาเห็นชายในชุดสูทคนหนึ่งกำลังโดนชายสองคนรุมซ้อม
มายาวางแก้วโกโก้ลงบนเพื่อนแล้วเดินไปหาชายสองคนที่กำลังรุมซ้อมคนในชุดสูท
มายา “หนุ่มๆ ทำอะไรกัน”
ชายทั้งสองหันมา ชายร่างใหญ่มองมายาด้วยสายตาหื่นกาม “หื่มหุ่นเด็ดมาก”
ชายผมทอง “พอดีพวกเรากำลังทักทายเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมานานอยู่”
มายา “เพื่อนกันหรอกเหรอ วิธีทักทายแปลกดีนะ เขาดูเป็คนมีการมีงาน ส่วนพวกนายเหมือนจิ๊กโก๋”
ชายผมทอง “ไอหมอนั้นเป็เพื่อนพวกเราั้แ่สมัยเรียนแล้ว เราก็ขอเงินขอขนมจากมันั้แ่เมื่อก่อนแล้ว”
ชายร่างใหญ่ “ว่าแต่น้องสาวอย่าไปสนใจไอติ๋มในชุดสูทนั้นเถอะ ไปเที่ยวกับพวกพี่หน่อยไหม”
มายา “เที่ยวเหรอ ก็น่าสนใจดี แต่พวกนายมีเงินเลี้ยงฉันเหรอ เห็นยังไถเงินจากเพื่อนอยู่เลย”
ชายผมทอง “กระทืบมันอีกสักสองสามที ก็น่าจะได้สองสามพันมาเลี้ยงเธอแล้ว หลังเที่ยวเสร็จพวกเราจะพาเธอไปสนุกจนเธอลืมไม่ลงเลย รับลองไม่เสียใจ แต่เสียน้ำแน่นอน”
มายา “รู้ไหมฉันแจ้งความเอาผิดพวกนายได้ข้อหาทำร้ายร่างกาย ข่มขู่ แถมยังคุกคามทางเพศฉันด้วย”
ชายผมทอง “อะไรของเธอ”
ชายร่างใหญ่จับไหล่มายา “จัดเลยดีไหม ลากไปแถวหลังตึกไม่มีใครเห็นหรอก”
มายา “นี้จะข่มขืนแล้วฆ่าฉันงั้นเหรอ แบบนี้โทษปะาได้เลยนะ”
ชายในชุดสูทที่นอนาเ็อยู่บนพื้น “อย่าทำอะไรเธอนะไอพวกเลว”
ชายผมทองแตะหน้าชายในชุดสูท “เงียบๆ ไปเลย ขืนแกไปบอกใครฉันจะฆ่าแกด้วย แต่ถ้าอยู่เงียบๆ ฉันจะไม่ฆ่าแก เพราะแกยังเป็ตัวทำเงินให้พวกเราอยู่”
มายา “หื้ม วันวันฉันเ้าแต่เื่บ้าอะไรนะ โดนพวกแกข่มขืนแล้วฆ่าให้ตายๆ ไปก็ดี แต่ฉันยังมียายแก่ที่ต้องส่งเงินเลี้ยงดูให้อยู่นะสิ”
ชายร่างใหญ่มือสองข้างจับไหล่มายา “งั้นแสดงว่าจะไม่ขัดขืนสินะ”
มายา “ก็ไม่ได้พูดแบบนั้นนะ”
จู่ๆ ตะขาบหลายสิบตัวยั้วเยี้ยไต่ขึ้นมือชายร่างใหญ่ทั้งสองข้างที่จับไหล่มายาอยู่
ชายร่างใหญ่สะบัดมือด้วยความใ “เห้ยมาจากไหน”
ชายผมทองเองก็ใ “เป็อะไรของแกวะ”
มายากำมือขวาแล้วยกไปด้านหน้าเธอแบมือออกฝูงต่อต่อ แตน ผึ้ง ออกมาไล่ต่อยชายผมทองและชายร่างใหญ่ พวกเขาตื่นใวิ่งไป
ชายในชุดสูททึ่งกับพลังของมายา “เธอมีเวทย์มนต์เหรอ”
มายามองไปที่ชายในชุดสูทแล้วหันหลังกลับไป “ฉันไปละ”
มายาดูไปที่แก้วโกโก้ที่ล้มเพราะชายผมทองเกิดเผลอวิ่งแตะระหว่างหนี
มายา “ซวยจริงๆ เลย”
มายาถอนหายใจแล้วเดินต่อไป
ชายในชุดสูทลุกขึ้นแล้ววิ่งตามายามา เขาวิ่งไปยืนหน้ามายา
ชายในชุดสูท “เอ่อ ขอบคุณมากครับที่ช่วยผม”
มายา “เออ ช่างมันเถอะ”
ชายในชุดสูทหน้าแดง “เอ่อไม่ทราบว่าเธอชื่ออะไรเหรอ”
มายา “ถ้าจะตอบแทนอะไรไม่ต้องเลยนะ”
ชายในชุดสูท “เอ่อคือผมอยากทราบชื่อคุณจริงๆ นะครับ”
มายา “ถ้าจะจีบฉันขอบอกไว้ก่อนเลยนะ ว่าหนุ่มติ๋มอย่างนายไม่ใช่สเปคฉันเลย”
ชายในชุดสูท “อะ เอ่อ...”
มายา “เลิกพูดเอ่อที่ได้ไหม มันฟังดูเหมือนนายไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลย”
ชายในชุดสูท “เอ่อ ขอโทษครับ”
มายา “ก็บอกว่าเลิกพูดเอ่อไง ชิ”
มายาด่านผ่านชายคนนั้นไป เธอหันกลับมาเห็นชายคนนั้นก้มหน้าก้มตาเดินไป
มายาหันหลังกลับไปแล้วไปเตะไหล่ชายคนนั้น “เดี๋ยวก่อน”
ชายในชุดสูท “เอ่อ ครับ”
มายา “ก็บอกว่าอย่าพูดเอ่อไง เออช่างมัน ฉันชื่อมายานะ นายละ”
ชายในชุดสูท “ผม ผะ ผมชื่อ ตะวัน ครับ”
มายา “ชื่อดูฟังสว่างดีนิ ตรงข้ามกับชีวิตฉัน ว่าแต่จะไปไหนเหรอ”
ตะวัน “ก็ว่าจะกลับห้องไปดูหนังหรือเล่นเกม”
มายา “แสดงว่าว่างนิ เมื่อกี้ไอผู้ชายผมทองมันวิ่งแตะน้ำโกโก้ของฉันหกหมดเลย นายไปซื้อใหม่เป็เพื่อนฉันหน่อยไหม”
ตะวันหน้าแดง “ดะได้ครับ”
มายาเดินนำและตะวันเดินตาม
มายา “มาเดินข้างๆ ฉันนี้ เดินตามอย่างกับลูกตามแม่อยู่ได้ ให้ตายสิไอพวกติ๋มนี้มันน่าหงุดหงิดชะมัด”
ตะวันมาเดินเกรงๆ ข้างๆ มายา “ขอโทษครับ”
มายา “ฉันแค่ชวนมาเดินเป็เพื่อนเพราะเห็นนายดูน่าสงสารหรอกนะ อย่าคิดว่าฉันมีใจให้เชียว”
ตะวัน “ครับ”
มาถึงร้านน้ำมายาสั่งโกโก้แก้วนึง เธอไม่ทันจ่ายเงินตะวันก็ตัดหน้าจ่ายให้ก่อน
มายา “นี้นายจ่ายให้ฉันเหรอ”
ตะวัน “แค่อยากขอบคุณที่ช่วยผมจากเพื่อนแย่ๆ พวกนั้นไว้ครับ”
มายาไปนั่งโต๊ะเล็กๆ ข้างร้านน้ำ “มานั่งนี้สิ”
ตะวัน “ครับ”
มายา “แล้วนายไม่สั่งน้ำอะไรมาดื่มเหรอ”
ตะวัน “ไม่ครับ พอดีผมไม่ชอบของหวาน”
มายา “แปลกจังนึกว่าพวกติ๋มจะชอบอะไรหวานๆ ซะอีก”
ตะวัน “ก็กินบ้างนานๆ ทีครับ ว่าแต่คุณเป็แม่มดเหรอ”
มายา “ป่าว ฉันเป็ทนาย”
ตะวัน “เอ๋ เป็ทนายที่ใช้เวทย์มนต์ได้ สุดยอดไปเลย”
มายา “เวทย์มนต์ คุณไสย พอดีสมัยเด็กๆ ฉันโตมากับยายที่เล่นคุณไสยนะ”
ตะวัน “โห้ คุณคือแม่มดสินะ ไม่สิหรือจอมเวทย์ ต้องเป็สาวน้อยเวทย์มนต์ต่างหาก”
มายาเมื่อได้ยินคำว่าสาวน้อยเวทย์มนต์ก็สำลักน้ำ “สาวน้อยเวทย์มนต์ไปเอาคำนั้นมาจากไหนวะ ในการ์ตูนเหรอ มันน่ารักเกินไปสำหรับฉัน”
ตะวัน “ก็มันฟังดูดีออก”
มายา “ฉันไม่ได้น่ารักอย่างที่นายคิดหรอก แต่จะเรียกอะไรก็เชิญ จอมเวทย์ ผู้ใช้คุณไสย แม่มด แต่ห้ามเรียกสาวน้อยเวทย์มนต์”
ตะวัน “งั้นผมเรียกสาวน้อยเวทย์มนต์”
มายาทุบโต๊ะ “อย่ามาทำตีสนิทกับฉันนะ ที่ฉันยอมมาคุยด้วยเพียงเพราะสงสารเท่านั้น รู้ไหมฉันโคตรเกลียดผู้ชายเลย โดยเฉพาะไอติ๋มอย่างนาย ตอนนี้ในหัวคงมีแต่จะตีสนิทฉันยังไง คงวางแผนที่จะพาฉันไปห้องแล้วจะใช้ร่างกายฉันสำเร็จความใคร่”
ตะวัน “ไม่น๊า ผมไม่ได้คิดอย่างนั้นเลย ก็จริงที่ผมพยายามที่สนิทคุณ แต่ผมชอบและหลงรักคุณจริงๆ ไม่ได้หวังเอาร่างกายคุณเลย ผมชอบคุณที่คุณเป็คนนี้แล้วช่วยผมไว้ ถึงคุณจะปากร้ายไปสักหน่อยเถอะ แต่ผมเห็นความอ่อนโยนในตัวคุณ”
มายา “ฉันเนี้ยนะอ่อนโยน ฉันไม่เหมือนผู้หญิงในการ์ตูนที่นายดูมาหรอกนะ”
ตะวัน “ก็ที่คุณชวนผมมาซื้อน้ำเป็เพื่อน แล้วยังชวนผมมานั่งคุยอยู่ตรงนี้ไง เพราะตอนนั้นคุณเห็นผมเสียใช่ไหมละ”
มายาหน้าแดงแล้วลุกขึ้น “ก็แค่สงสารนะ ฉันไปก่อนละ”
ตะวัน “มาแลกไลน์กันหน่อยไหม”
มายา “ไม่ละ ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบพวกติ๋มอย่างนาย”
ตะวัน “โถ่ใจร้ายจัง แล้วเราจะได้เจอกันอีกไหม”
มายา “ไม่มีทาง ฉันสาบานเลยถ้ารอบหน้านายเห็นหน้าฉันอีก ฉันจะยอมคบกับนายเลย ซึ่งไม่มีทาง”
มายาเดินออกไป เธอหน้าแดงคิดในใจ ไอหมอนี้เขาชอบเราเต็มๆ เลย ไม่ๆ ผู้ชายมันก็เหมือนๆ กันหมด หวังแต่จะเอาร่างกายฉัน แต่เขาบอกว่าที่เราอ่อนโยนมาหน้าตาเฉย ทั้งที่เราปากร้ายใส่ขนาดนั้น เขาดูพูดจริงด้วย เขาไม่ได้หวังร่างกายจากฉันอย่างเดียว เขาอยากได้หัวใจฉันด้วย ไม่ๆ เราจะหลงรักไอติ๋มแบบเขาไม่ได้ นั้นไม่ใช่สเปคฉัน ไม่นะฉันเผลอชอบเขาแล้ว ขืนยังอยู่ต่อเก็บอาการไม่อยู่แน่ ฉันมันผู้หญิงสกปรกไม่เหมาะกับคนซื่อๆ แบบนายหรอก
มายาเดินมาถึงห้องพักแล้วถอนหายใจ “ให้ตายสิ ฉันพูดแบบนั้นไปหวังว่าเขาจะตัดใจจากฉันไปนะ”
วันต่อมา มายาเดินทางไปที่บ้านนอกต่างจังหวัด เธอเดินไปที่บ้านไม้หลังหนึ่ง เธอเข้าไปเห็นหญิงแก่คนหนึ่งกำลังนั่งสมาธิอยู่ใต้ถุนบ้าน
มายา “ยายทำไรอยู่”
ยายไม่ตอบอะไร
มายาเดินเข้าไปในบ้านแล้ววางถุงของฝากอยู่บนโต๊ะ
เธอหันหลังกลับไปเห็นคุณยายอยู่ระยะประชิด
มายาสะดุ้งใ “อุ้ย ยายใหมดเลย”
ยาย “ใอะไร ทำอย่างกับเห็นผี”
มายา “ก็ยายหนี้แหละ จู่ๆ ก็โผล่มา”
ยาย “แค่มาส่องดูคอไอหลานดื้อ ว่ามีรอยช้ำผู้ชายที่ผู้ชายสร้างไว้ไหม”
มายา “หนูซื้อกล้วยทอดที่ยายชอบมาฝากด้วยนะ”
ยาย “เหรอ ก็ดี”
มายา “เงินที่ให้ครั้งก่อนละหมดยัง”
ยาย “จะไปหมดได้ไง ฉันใช่แค่จ่ายค่าน้ำค่าไฟกับค่ากินไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ”
มายา “โถ่ยายไม่ต้องประหยัดขนาดนั้นก็ได้ อยากได้อะไรก็ซื้อไปเถอะ”
ยาย “เงินสกปรกฉันใช้ไม่ลงหรอก”
มายา “เงินสกปรกอะไรของยาย หนูอุส่าทำงานหามานะ ทำไมยายเอาแต่พูดไม่ดีใส่หนู”
ยาย “ก็ั้แ่แกดื้อปล่อยให้ตัณหาครอบงำเป็โสเภณีแหกขาให้ผู้ชายปล่อยน้ำกามใส่เพื่อแลกกับเงิน”
มายา “ตอนนั้นหนูทำไปเพื่อหาเงินให้คุณยายนะ”
ยาย “คิดว่าฉันโง่เหรอ แกก็แค่ร่านแล้วก็ใช้ความร่านหาเงิน ผู้ชายกี่ร้อยคนแล้วละที่ปล่อยน้ำกามเข้าตัวแก หรือพันคน”
มายา “เออใช่ยาย ตอนนั้นหนูมันร่าน แต่หนูก็ส่งตัวเองเรียนจนจบแล้วแลกขายตัวแล้วด้วย ตอนนี้ยายก็รู้นิว่าหนูเป็ทนายความแล้ว หนูไม่ขายตัวแล้ว หนูเลิกร่านแล้ว”
ยาย “เพราะจิ๋มพังหมดแล้วนะสิเลยเลิก”
มายา “เลิกเพราะอยากเลิกเองต่างหาก”
ยายหัวเราะ “แค่หยอกเล่นน๊า คิดถึงหลานเลยหาเื่ทะเลาะกันหน่อย”
มายา “ก็เป็แบบนี้ทุกทีนั้นแหละ”
ยาย “ว่าแต่งานเป็งานบ้าง่นี้”
มายา “ก็เป็ทนายให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ฐานะยากจน ถูกตั้งข้อหา ทำร้ายร่างกายโดยเจตนา หลังใช้มีดทำครัว แทงนักธุรกิจใหญ่หนึ่งแผล นักธุรกิจรายนั้น พยายามลวนลามลูกสาววัย 12 ปี ของเธอ ไม่มีหลักฐานชัดเจน เพราะกล้องวงจรปิดเสียอย่างน่าประหลาด”
ยาย “แล้วเงินดีไหม”
มายา “ก็ได้มานิดหน่อยเอง ฐานะลูกความยากจนนิ บางทีหนูต้องรับงานเสริมไล่ผี”
ยาย “ชอบช่วยคนอื่นแบบนี้ระวังจะลำบากเองเอา”
มายา “ก็ยายสอนหนูมาแบบนี้นิ”
ยาย “แต่ฉันไม่เคยสอนให้แกไปขายตัวนะ”
มายา “โถ่ยายเมื่อไหล่จะเลิกแซวหนูเื่นี้สักที”
ยาย “จนกว่าแกจะหาผู้ชายที่รักแกจริงๆ ได้ละมั่ง แต่ไม่มีวันหรอก ผู้หญิงบาปราคะอย่างแกคงต้องโดนลงโทษให้ขึ้นคาน”
มายา “ยายก็ปากร้ายตลอดเลย”
ยามเย็น มายาไปช่วยยายเก็บผักหลังบ้าน
ยาย “ทำให้มันเร็วๆ หน่อยสิ ให้เร็วเหมือนตอนก่อนไปหาผู้ชายไง”
มายา “ก็เร็วอยู่นี้ไงยาย”
ยาย “เก็บผักแค่นี้ยังทำไม่ได้ ไม่มีผู้ชายดีๆ คนไหนเอาทำเมียหรอก”
มายา “จะบอกอะไรให้นะยาย ผู้ชายต่างหากที่อยากจับหนูไปทำเมีย หนูไม่ต้องพยายามหาด้วยซ้ำ”
ยาย “คงมีแต่พวกสวะที่อยากเอาจิ๋มแกแค่นั้นแหละ พวกดีๆ ไม่ชอบคนอย่างแกหรอก”
มายา “หน่อยแหนะยาย เออจริงสิ ยายเมื่อวานหนูเจอผู้ชายดีๆ คนหนึ่ง เขาดูซื่อๆ ติ๋มๆ ดูมีการมีงานด้วย”
ยาย “ชอบเขาเหรอ คนแบบนั้นไม่ชอบแกหรอก”
มายา “ยายเลิกแซะหนูสักนาทีได้ไหม”
ยาย “อืม ทำไมละผู้ชายคนนั้น หล่อจนแกน้ำเดินเหรอ”
มายา “เขาบอกว่าชอบหนูนะ”
ยาย “แกคิดไปเองหนูป่าว แต่ให้เขาชอบแกจริงถ้าเขารู้ว่าแกเคยขายตัวผ่านผู้ชายมาไม่รู้ตั้งเท่าไหร่เขาคงช็อคแล้วทิ้งแกไป”
มายา “โถ่ยาย ให้หนูพูดว่าชอบเขาก่อนไม่ได้เหรอ”
ยาย “แกชอบเขาเหรอ แถวเขาบอกว่าชอบแกด้วย”
มายา “เขาบอกว่าชอบและหลงรักในตัวหนู เขาบอกว่าเห็นความอ่อนโยนในตัวหนู”
ยาย “อืม ยายขอพูดจริงจังเลยนะ ถ้ามั่นใจว่าเขาเป็คนดีจริงๆ คนที่จะทำให้หลานมีความสุขได้ หลานก็คบๆ กับเขาไปเถอะ แต่หลานต้องอย่าลืมว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้ด้วย และถ้ารักเขาจริงก็ต้องบอกเขาด้วย ส่วนเขาจะยอมรับได้ไหมมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเขา”
มายา “ยายคิดว่าเขาจะยอมรับอดีตของหนูได้ไหม”
ยาย “ยายจะไปรู้ได้ไง แต่ขอพนันว่ายอมรับไม่ได้”
มายา “โถ่ยายไม่เข้าข้างหลานเลย”
ยาย “ฟ้าจะมืดแล้ว ไปหุงข้าวไป เดี๋ยววันนี้ยายทำผัดผักบุ้งให้กิน”
มายา “คร้า”
ยาย “ล้างมือด้วยนะ ไม่รู้ก่อนหน้านี้แกไปจับจู๋ใครมาหรือป่าว”
มายา “ก็บอกว่าเลิกไปนานแล้วยาย เลิกแซะสักนาทีเถอะ”
เมื่อฟ้ามืดมายานั่งคิดข้าวกับผัดผักบุ้งฝีมือคุณยาย
ยายนั่งสมาธิอยู่ใต้ถุนเธอเห็นนิมิตอะไรบางอย่างที่อันตรายมากๆ ยายร่างกายสั่นกลัวแล้วส่งเสียงแปลกๆ
มายาได้ยินเสียงจึงรีบไปหาคุณยายจนคุณยายหลุดจากนิมิต
มายา “ยายเป็อะไร”
ยาย “พวกมันกำลังมา พวกมันกำลังจะข้ามมาโลกนี้”
มายา “อะไรยาย อะไรจะข้ามมาโลกนี้”
ยาย “หายนะ”
มายา “ยายตั้งสติก่อน”
ยายใจเย็นลงหายใจเข้าลึกๆ “หื้ม แกรู้ใช่ไหมว่าฉันมีพลังที่มองเห็นสิ่งเลวร้ายที่จะเกิดขึ้นกับคนที่ฉันนึกถึง”
มายา “แล้วยายนึกถึงใคร”
ยาย “แกไง”
มายา “หนูเหรอ”
ยาย “ใช่”
มายา “จะผีร้ายหรืออะไรหน้าไหนก็เข้ามาเถอะ หนูไม่กลัวหรอก”
ยาย “ไม่ มันไม่ใช่ผีร้ายหรือหมอผีอะไรทั้งนั้น แต่มันคือเทวดา ไม่ผิดแน่ที่ยายเห็น มันคือ 3 ธิดามาร นางตัณหา นางอรดี นางราคา”
มายา “นั้นมันแค่ตำนานนะยาย”
ยาย “ก็เองก็ใช้คุณไสยได้ แล้วยังคิดว่าเื่พวกนี้มันแค่ตำนานอีกเหรอ”
มายา “จ้าๆ ยาย แต่ยายเคยบอกหนูเองไม่ใช่เหรอ ว่าเทวดาหรือปีศาจถูกแยกออกจากโลกมนุษย์ไปนานแล้ว และพวกนั้นก็มายังโลกมนุษย์ไม่ได้ถ้าไม่มีสัญญาหรือเงื่อนไขอะไรกับมนุษย์”
ยาย “แล้วก็บอกแกด้วยไม่ใช่เหรอ ว่าวันที่เกิดสุริยุปราคาและวันที่จันทรุปราคา ประตูเชื่อมทุกโลกจะเปิดออก”
มายา “จริงด้วย หนูเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง ในตอนที่ร่วมมือกับ PALMER46 และ PEETORDER สู้กับกร”
ยาย “อืม แกเล่าให้ยายฟังแล้ว”
มายา “แล้วพวกมันจะมาโลกมนุษย์ทำไมเหรอยาย”
ยาย “ยายก็ไม่รู้หรอก แต่มีชะตากรรมที่แกกับ 3 ธิดามารจะได้เจอกัน จำไว้นะห้ามสู้ หนีให้เร็วที่สุดเลย นั้นคือบุตรของพญามารเลย มนุษย์ที่ไม่ถึงขั้นบรรลุไม่มีทางสู้ได้แน่นอน”
มายา “จ้าๆ เข้าใจแล้วยาย หนูจะหนีสุดชีวิตเลย ไปนอนกันเถอะ หนูเริ่มง่วงแล้ว”
วันต่อมา
มายากลับกรุงเทพ
มายากำลังเดินไปทำงานตอนเช้าแล้วเห็นตะวันกำลังเดินอยู่ มายาเลยเดินเข้าไปทัก “นายติ๋ม”
ตะวันหน้าแดง “อะเอ่อ สวัสดีครับ”
มายา “สวัสดีอะไรของนาย ทางการเกินไปแล้ว”
ตะวัน “คะ คุณเป็ฝ่ายเข้ามาหาผมเองเลยเหรอครับ”
มายา “ก็ใช่นะสิทำไมเหรอ หรือก่อนหน้านี้เลยเห็นฉันแล้วไม่เข้ามาทักทายฉันเหรอ นายติ๋ม”
ตะวัน “ใช่ครับ และผมชื่อตะวันนะครับ ไม่ใช่นายติ๋ม”
มายา “จะเรียกนายติ๋มอะจะทำไม”
ตะวัน “คุณเข้ามาหาผมเองแสดงว่าคุณเต็มใจด้วยตัวเองใช่ไหมครับ ผมที่ไม่เข้าไปทักทายคุณก่อนเพราะผมไม่อยากจะทำเป็เหมือนเป็การบังคับคุณครับ”
มายา “พูดบ้าอะไรของนาย นายเสพยาไหมเนี้ย”
ตะวัน “ผมไม่เสพยาครับ”
มายา “งั้นเหรอ ก็ดี”
ตะวัน “ครั้งล่าสุดที่เราคุยกันคุณบอกว่า คุณสาบานถ้ารอบหน้าผมเห็นหน้าคุณอีก คะ คุณจะยอมคบกับผม”
มายาหน้าแดงจี๊ด “ฉันพูดแบบนั้นเหรอ”
ตะวัน “ครับ”
มายา คิดในใจ จริงด้วยตอนนั้นเราพูดไป หมอนี้ดูปลอดภัยจนทำให้เราสบายจนลืมคิดอะไรไปเลย
มายา “อะแหม แล้วนายอยากจะคบกับฉันจริงๆ เหรอ”
ตะวันหน้าแดง “จะจริงครับ”
มายา “ไว้หลังเลิกงานเรามาเจอกันที่ร้านน้ำเมื่อวันก่อนนะ ฉันจะไปรอที่นั้น”
ตะวัน “ครับ”
หลังจากเลิกงานตะวันมารอตามนัดที่ร้านน้ำ
มายายังคงลังแล เธอไม่ได้จุดที่นัดหมายไม่ใช่เพราะเธอเขินอาย แต่เธอนั้นกลัว กลัวที่จะบอกความจริงกับตะวัน กลัวที่เมื่อบอกความจริงอดีตของเธอไปแล้วเขาจะรับไม่ได้
มายาไปนั่งคนเดียวที่สวนสาธารณะครุ่นคิดจนฟ้ามืด
มายา “ฉันดันไม่ไปตามนัดซะได้ หมอนั้นคงจะเกลียดฉันแล้วสินะ”
มายาเดินออกไปเดินทางกลับไปที่ห้องระหว่างทางก็ผ่านร้านน้ำร้านนั้น เธอเดินก้มหน้าไปโดยไม่ได้ดูอะไร
ทันใดนั้นมีมือมาจับที่แขนเธอ
ตะวัน “มาช้ามากเลยนะ”
มายาหันไปดู “นี้นาย รอฉันจนดึกขนาดนี้เลยเหรอ”
ตะวันยื่นแก้วน้ำโกโก้ให้มายา “เอานี้น้ำโกโก้ที่คุณชอบ รู้สึกเหมือนจะได้เจอคุณเวลานี้เลยซื้อไว้ให้ก่อน มาตามที่รู้สึกด้วย สงสัยคงเป็โชคชะตาละมัง”
มายา “เอ๋ อืมขอบคุณนะ”
ตะวัน “มาดึกขนาดนี้สงสัยงานจะเยอะสินะครับ คุณดูเหนื่อยมาก ให้ผมเดิมไปส่งห้องไหม”
มายา “อะ อืม”
มายาเดินดูดน้ำโกโก้ไปพร้อมเดินข้างๆ ตะวัน
ตะวัน “คือว่า ตอนนี้เราคบกันแล้วจริงๆ ใช่ไหมครับ”
มายา “อืม แต่ถ้านายไม่ชอบฉันก็ไม่เป็ไรหรอกนะ”
ตะวัน “ชอบครับ ผมชอบคุณ คุณมายาทั้งเก่งทั้งเท่ ตอนนั้นที่ช่วยผมไว้ผมโคตรประทับใจเลย แต่มันก็น่าอายจังที่ให้ผู้หญิงช่วย”
มายา “นายคิดว่าฉันเท่เหรอ”
ตะวัน “ครับเท่มากเลย เป็สาวน้อยเวทมนตร์ที่เท่มาก”
มายาหน้าแดง “เหรอ ห้องฉันอยู่ตรงนี้แหละ ขอบคุณนะที่เดินมาส่ง”
ตะวัน “ครับ ไม่เป็ไร เดินมาส่งคนรักมันก็ปกตินั้นแหละครับ”
มายา “คนรักเหรอ”
ตะวัน “งั้นผมกลับก่อนนะ คืนนี้ฝันดีนะครับ”
มายา “เดี๋ยวก่อน นายไม่อยากนอนค้างคืนกับฉันเหรอ”
ตะวัน “ได้เหรอครับ อยากสิครับ”
มายา “ตามมาสิ”
มายาพาตะวันเดินเข้าห้องไป
มายา “ห้องฉันไม่หรูหราอะไรหรอกนะ พอดีการเงินไม่ค่อยดีเลย”
ตะวัน “ก็ไม่ได้แย่นะครับ”
มายา “นายกินอะไรมาหรืองยังละ ถ้ารอฉันตรงนั้นทั้งวันแสดงว่ายังไม่ได้กินอะไรเลยนะสิ”
ตะวัน “ครับก็เริ่มหิวนิดหน่อย”
มายา “ในตู้เย็นมีวัตถุดิบทำอาหารอยู่ ฉันก็อยากจะทำให้นายกินนั้นแหละนะ แต่ฉันไม่ค่อยมีฝีมือทำอาหารนะสิ”
ตะวัน “แล้วคุณมายาหิวไหมเหรอครับ”
มายา “หิวสิ หิวไส้จะขาดแล้ว”
ตะวัน “งั้นผมขอยืมวัตถุดิบกับกระทะทำอาหารหน่อยนะครับ”
มายา “ได้สิ นายทำอาหารเป็ด้วยเหรอ”
ตะวัน “คอยดูเถอะครับ”
ในห้องเล็กๆ ตะวันตั้งดานเฉียงหั่นหมูเป็ชิ้นพอดีคำ สับกระเทียม เปิดเตาไฟฟ้าตั้งกระทะไฟฟ้าแล้วใส่น้ำมันพืชลงไป พอร้อนใส่หมูลงไปผัดก่อน พอหมูเริ่มสุกก็ใส่กระเทียมลงไปผัดจนหอม ใส่ไข่ลงไปยีพอสุก ใส่ข้าวลงไปคลุกเคล้าพอเข้ากัน ปรุงรสด้วยซอสปรุงรส ซีอิ๊วขาว ใส่ต้นหอมผัดพอเข้ากัน ปิดไฟ ตักใส่จาน โรยพริกไทย จัดเสิร์ฟ 2 จานกับต้นหอม มะนาว และพริกน้ำปลา
มายา “ว้าว หอมดูน่ากินมากเลย”
ตะวัน “ลองทานดูสิครับ”
มายาตักเข้าไป “หืม อร่อยมาก อร่อยสุดๆ นึกถึงฝีมือคุณยายเลย”
ตะวัน “ดีใจจังที่คุณชอบ”
ทั้งสองกินด้วยกันจนอิ่ม
มายานอนกางแขนบนพื้น “อยากกินแบบนี้ทุกวันเลย”
มายาถอดเสื้อออก
ตะวันหน้าแดงแล้วหันหน้าหลบไปทางอื่น
มายา “เอ๋ ไม่เป็ไรหรอกด้านในฉันใส่เสื้อไว้อีกชั้น ว่าแต่นายเนี้ยสุภาพบุรุษจังเลยนะ ทำเอาฉันหลงรักเข้าแล้วสิ”
ตะวันหน้าแดง “คุณหลงรักผมจริงๆ เหรอ”
มายาคลานไปยั่วลูบแขนตะวัน “จริงสิ ตอนนี้ฉันโป๊อยู่นะ หันมาดูสิ”
ตะวันหน้าแดง “มันจะดีเหรอครับ”
มายา “เราคบเป็แฟนกันแล้วนะ ไม่เห็นเป็ไรเลย ถ้านายอยากดูฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ”
ตะวันกลืนน้ำลายแล้วหันไปดูมายาเธอไม่โป๊แค่ถอดเสื้อสูทออกเท่านั้น
มายาหัวเราะ “อะ เสียใจด้วย”
ตะวันหน้าแดง “โถ่ อย่าแกล้งกันสิครับ”
มายาหัวเราะ “อย่างน้อยฉันก็ได้รู้ว่านายยังมีความหื่นอยู่”
ตะวันยิ้ม “คุณมายาตอนยิ้มและหัวเราะเนี้ย น่ารักสุดๆ ไปเลยครับ”
มายาหน้าแดง “จริงเหรอ”
ตะวันยิ้ม “จริงครับ โคตรน่ารักเลย”
มายาหน้าแดงปิดหน้าตัวเอง คิดในใจ ว้าย ใจเราเต้นรัวๆ เลย ก็จริงว่าเราเคยโดนชมว่าน่ารักบ่อย แต่ครั้งนี้มันรู้สึกอบอุ่นยังไงก็ไม่รู้
มายายืนขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าออกเหลือแต่ชุดชั้นใน ตะวันหลบหน้าหันไปทางอื่น
มายา “หันมาดูสิ นายไม่ต้องหลบหน้าหรอก”
ตะวัน “ขออนุญาตินะครับ”
ตะวันหันมามองเขาเห็นรอยสักยัตน์บนตัวมายาที่มีอยู่แทบทั้งตัว “สวยจังเลยนะครับ”
มายา “ตะวันฉันนะรู้สึกชอบและรักนายจริงๆ นะ และฉันอยากจะบอกเื่สำคัญกับนาย”
ตะวัน “ครับ”
มายา “นายนะ จะยังรักฉันไหม ถ้าเกิดฉันเป็ผู้หญิงสกปรกที่มีอดีต ฉันนะเคยทำงานเป็โสเภณี ฉันนะเคยผ่านผู้ชายมานับไม่ถ้วน ฉันมันเป็พวกผู้หญิงชั้นต่ำ แต่ตอนนี้ฉันเลิกหมกแล้วนะ ถ้าเกิดนายยอมรับได้ ฉันสัญญาว่าจะไม่รักใครนอกจากนาย แต่ผู้ชายดีๆ อย่างนาย คงจะยอมรับผู้หญิงสกปรกอย่างฉันไม่ได้สินะ”
ตะวันช็อคไปครู่หนึ่ง
มายาน้ำตาไหล “ขอโทษนะที่ฉันบอกช้าไป นายคงจะเสียใจมากเลยสินะ ฉันขอโทษ ฉันนะรักนายจริงๆ นะ และฉันก็ไม่อยากให้นายเสียใจภายหลัง ถ้านายจะทิ้งฉัน ฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ เพราะผู้หญิงสกปรกอย่างฉันมันไม่สมควรได้รับความรักอยู่แล้ว”
ตะวัน “สมควรสิ คุณสมควรได้รับความรัก อดีตก็คืออดีต อดีตคุณจะผ่านอะไรมาก็ช่างมัน แต่ตอนนี้คุณอยู่ตรงนี้ ผมคือปัจจุบันที่คุณเลือก ผมรักคุณ”
มายาเดินเข้าไปจูบตะวัน “ขอบคุณนะ ฉันสัญญาว่าจะรักนายตลอดไป”
มายาและตะวันลงนอนเตียงเดียวกัน ทั้งคู่นอนจับมือกันจนหลับไป
เช้าวันไหม
ตะวันตื่นแต่เช้ามาทำอาหารให้มายากินข้าวไข่ดาวและหมูทอด
มายาใส่เพียงชุดชั้นในกับเสื้อยืดตัวเดียว “หอมจังเลย”
ตะวัน “พอดีผมพึ่งตื่นคิดว่าคุณมายาต้องออกไปทำงานั้แ่เช้า เลยทำเมนูที่ใช้เวลาทำน้อยไปก่อนนะครับ”
มายา “ขอบคุณนะ วันนี้ฉันไม่ได้ไปทำงานหรอกนะ วันนี้ฉันหยุด”
ตะวัน “วันนี้ผมเองก็หยุดเหมือนกันครับ”
มายา “งั้นหลังกินข้าวเสร็จเราไปเที่ยวกันไหม”
ตะวัน “ครับ”
มายา “เมื่อคืนแปลกดีนะ นายนอนจับมือฉันไม่คิดจะทำอะไรฉัน หรือว่าฉันทำให้นายมีอารมณ์ไม่ได้เหรอ”
ตะวัน “ป่าวนะครับ แต่ผมคิดว่าค่อยเป็ค่อยไปดีกว่า ตอนนี้คุณอาจยังไม่อยากให้ผมทำแบบนั้น”
มายา “ถ้านายอยากฉันก็ไม่ว่าหรอกนะ ตอนนี้ตัวใจทั้งกายและใจเป็ของนายแล้ว”
ตะวันหน้าแดง “กลืนน้ำลาย”
มายา “แหม่ๆ อาการออกเลยนะ จริงสิ วันนี้พาฉันไปห้องนายบ้างนะ”
ตะวัน “ได้ครับ”
หลังจากทานมื้อเช้ากันเสร็จทั้งคู่เดินทางไปเที่ยวห้าง เที่ยวสวนสัตว์ เที่ยวสวนสนุกด้วยกัน
จบวันหยุดด้วยตะวันพาไปยังคอนโดหรูของเขา
มายา “ว้าว นี้ที่พักนายเหรอ หรูสุดๆ ไปเลย”
ตะวัน “คืนนี้มานอนให้ผมก็ได้นะ”
มายา “ได้เหรอ เอาสิ”
เห็นของตกแต่งหน้าตาแปลกๆ
มายา “นี้อะไรเหรอ”
ตะวัน “ของที่ผมซื้อตอนไปเที่ยวต่างประเทศมานะ วันหยุดหน้าผมว่าจะไปเที่ยวอินเดียด้วย”
มายา “ไปต่างประเทศเหรอ ฉันไม่เคยไปเที่ยวไกลขนาดนั้นเลย”
ตะวัน “งั้นไปกับผมไหม”
มายา “อยากไปนะ แต่ฉันไม่มีเงินขนาดนั้นหรอก ไหนจะค่าเดินทาง ค่าอาหาร แล้วก็ค่าที่พักอีก”
ตะวัน “ไม่ใช่ปัญหาเลย แค่พาคนที่รักไปเที่ยวผมทำได้อยู่แล้ว”
มายา “จะพาฉันไปด้วยเหรอ”
ตะวัน “ครับ ผมจะดูแลคุณเอง”
มายาเข้าไปกอดตะวัน “แฟนฉันน่ารักที่สุดเลย”
หลังจากนั้นตะวันไปนอนบนเตียง ส่วนมายาอาบน้ำในห้องน้ำ มายาเดินออกมาในผ้าขนหนูสีขาวแล้วเดินไปหน้าเตียง
มายา “นิ นายใจดีกับฉันมากเลย ฉันอยากจะตอบแทนนายบ้างนะ แต่ฉันก็คิดไม่ออกเลยว่าจะตอบแทนยังไงดี นอกจากใช้ร่างกายฉัน”
ตะวัน “อะ เอ่อ จริงเหรอครับ ไม่ใช่สิ เอ่อ คุณไม่ต้องฝืนใจก็ได้นะครับ”
มายาหน้าแดง “ไม่ ฉันไม่ได้ฝืนใจเลย ฉันไม่รู้ว่านาย้าทำแบบนั้นกับฉันไหม แต่ฉันอยากทำแบบนั้นกับนาย”
ตะวัน “ทำครับ ผมเองก็้าคุณ”
มายาถอดผ้าขนหนูออกแล้วเข้าไปจูบเล้าโลมกับตะวัน
หลังจากเสร็จกิจ
มายานอนกอดแขนตะวันอย่างมีความสุข
ตะวัน “คุณมายาสุดยอดไปเลย”
มายา “เตียงนุ่มดีนะ ครั้งแรกเลยที่ฉันทำแล้วมีความสุขขนาดนี้ นี้สินะความรัก อยากอยู่กับนายแบบนี้ตลอดไปเลย”
ตะวัน “ผมเองก็อยากอยู่กับคุณแบบนี้ตลอดไป”
มายา “นิ คือว่านายเคยคิดอยากมีครอบครัวบ้างไหม โถ่ ฉันถามอะไรเนี้ย เราพึ่งคบกันไม่กี่วันแท้ๆ”
ตะวัน “ผมอยากแต่งงานกับคุณมายาครับ”
มายา “ห๊ะ”
ตะวัน “เอ่อ เมื่อกี้คุณถามว่าอยากมีครอบครัวผมเลยนึกว่าจะเป็เื่แต่งงาน ขอโทษครับที่คิดไปเอง”
มายา “แต่งค่ะ”
ตะวัน “จะจริงเหรอ”
มายา “ไว้หลังกลับจากเที่ยวอินเดีย เรามาแต่งงานกันนะ”
ตะวัน “ครับ”
มายา “งื้อ ฉันดีใจมากเลย นายนะ ลองเรียกฉันว่าที่รักสิ”
ตะวัน “ครับที่รัก”
มายา “อ้าย”
ตะวันหัวเราะ “คุณมายาเนี้ยน่ารักจังเลยนะครับ”
มายา “คุณมายาอะไร เรียกฉันว่าที่รักสิ หรือไม่ก็เรียกว่าเธอก็ได้มันฟังดูเราสนิทกันดี”
ตะวันจูบหน้าผากมายา “ฝันดีนะครับที่รักของผม”
มายา “คะค่ะ”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ใช้เวลาทำอะไรหลายๆ อย่างด้วยกันเป็เวลา 3 เดือน กิน นอน สนุก หัวเราะด้วยกัน ในบางวันหยุดมายาพาตะวันไปหาคุณยายที่ต่างจังหวัด คุณยายแฉทุกเื่น่าอายของมายาให้ตะวันฟังจนหมด
ยาย “นิยัยมายา ตอนอายุ 14 ยังนอนฉี่ใส่ที่นอนอยู่เลย”
ตะวันหัวเราะ “จริงเหรอครับ”
มายา “พอแล้วนะยาย จะแฉอีกเยอะไหม”
ตะวัน “คุณยายเล่ามาอีกสิครับ ผมชอบฟัง”
มายา “เดี๋ยวสินาย”
ยาย “มีสิ ไหนจะเื่ที่มายาฉี่แตกกลางโรงเรียนอีก”
มายา “ไม่น๊ายายพอแล้ว”
เสียงหัวเราะในความเขินอายของมายาดำเนินไป
เมื่อถึงวันหยุดยาวทั้งคู่ไปเที่ยวอินเดียด้วยกัน มายาแต่งชุดหรูที่ตะวันซื้อให้
มายา “ชุดนี้ฉันดูเซ็กซี่ไหม”
ตะวัน “ดูน่ารักเหมือนแม่ของลูกในอนาคตเลย”
มายา “ฉันถามว่าดูเซ็กซี่ไหมต่างหาก ไม่ใช่น่ารักไอต้าว”
ตะวัน “เหมือนวันนี้จะมีสุริยุปราคาด้วยนิ ไม่รู้จะไปทันได้ดูไหม”
มายาในิดหน่อย “สุริยุปราคาเหรอ”
ตะวัน “ใช่ ทำไมเหรอเธอดูในะ”
มายา “ป่าวนิ ไม่มีอะไร”
ทั้งคู่ขึ้นเครื่องบินไปลงสนามบินที่อินเดีย
ณ ป่าแห่งหนึ่งในอินเดีย โบราณสถานเก่าแก่ข้างๆ มีหมู่บ้านเล็กๆ อยู่
สุริยุปราคาเริ่มเกิดขึ้นชาวบ้านทุกคนต่างหันมองสุริยุปราคา โบราณสถานมีแสงสีแดงส่องออกมา
หญิงสาวในชุดประดับโบราณนุ่งน้อยห่มน้อยเดินออกมา 3 นาง หุ่นพวกนางนั้นดีอย่างกับนางแบบ ผิวเนียนสวยอย่างกับดารา ใบหน้าโฉมงามอย่างกับนางฟ้า
สุริยุปราคาหายไป
หญิงสาวในชุดโบราณคนหนึ่งเดินไปจูบชาวบ้านผู้ชายคนหนึ่ง
ชาวบ้านชาย “เดี๋ยวสิ อะไรวะ”
หญิงสาวในชุดโบราณอีกคน “ราคา พึ่งมาถึงก็เล่นเลยเหรอ”
นางราคา “ก็มันอดใจไม่ไหวนิ”
ภรรยาของชาวบ้านคนนั้นเดินมาจะตบนางราคา “แกเป็ใครวะจู่ๆ ก็มาจูบสามีฉัน”
จู่ๆ สามีก็มาจับภรรยาเขาไม่ให้ตบนางราคา
ภรรยาของชาวบ้าน “แกจะทำอะไรนะ”
นางราคา “เขาเป็ของฉันแล้วไง”
ภรรยาของชาวบ้าน “อะไรของแกหา นี้ผัวฉันนะ แกเป็ใครห๊ะ”
นางราคา “อรดีบอกนางนี้หน่อยสิ”
นางอรดี “เห็นต้องบอกให้เสียเวลาเลยนิ”
นางตัณหา “ก็ราคานางชอบเล่นกับเหยื่อนิ พอเห็นอารมณ์การตอบสนองแล้วราคาชอบ”
นางราคา “ฉันจะบอกเองก็ได้ พวกเรานะคือสิ่งที่พวกแกเรียกว่าเทวดาไง ส่วนพวกแกน่าจะรู้จักพวกเราในชื่อ 3 ธิดามาร”
ภรรยาของชาวบ้าน “เพ้อเจ้อ แกชู้สามีฉันใช่ไหม”
นางราคา “ก็แล้วต่อจะคิด”
นางราคาปลดเสื้อผ้าแล้วเต้นระบำ ชาวบ้านผู้ชายที่เห็นต่างถูกมนต์สะกด ผู้ชายทั้งหมู่บ้านเริ่มออกมาเดินเข้าหานางราคา ผู้หญิงทุกคนต่างงงว่าเกิดอะไรขึ้น
นางราคา “หนุ่มๆ ถ้าอยากได้ฉันละก็ ต้องทำตามคำสั่งฉันนะ ที่นี้ข่มขืนนางนั้นซะ”
ภรรยาของชาวบ้านถูกจับฉีกเสื้อผ้าแล้วข่มขืน “ไม่ ไม่ ไม่นะ”
นางตัณหา “แบบนี้ฉันชอบจังเลย”
นางตัณหาปล่อยออร่าเวทมนตร์ไปทั่วหมู่บ้าน ผู้หญิงในหมู่บ้านที่กำลังตื่นใ จู่ๆ ก็เริ่มถอดเสื้อผ้าออกจนหมด แล้วก็มั่วเซ็กกัน ไม่ใช่สามีตัวเอง ไม่ใช่ภรรยาตัวเอง ทุกคนต่างถูกมนตร์สะกดให้มีเซ็กมั่วกันหมด
นางราคา “แบบนี้ตื่นเต้นจังเลย”
นางตัณหา “ดีมาก เป็ภาพที่งดงามมาก”
นางอรดีชาร์จพลังมืดแล้วยิงลำแสงสีดำออกไปเกิดการะเิครั้งใหญ่ ทุกคนในหมู่บ้านตายหมด “น่าเบื่อ”
นางราคา “โถ่”
นางตัณหา “ไม่นะงานศิลปะ”
นางอรดี “อย่าลืมสิเรามาที่นี้เพื่อตามหาศิลาแห่งชะตาเพื่อคืนชีพท่านพ่อนะ”
นางราคา “สนุกระหว่างหาไปด้วยก็ได้นิ”
นางตัณหา “ยังไม่ทันถึงจุดสุดยอดเลย”
ณ สนามบินอินเดีย
มายาจู่ๆ ก็ขนลุกสะดุ้ง
ตะวัน “ที่รักเป็อะไรเหรอ”
มายา “ป่าว แค่ตื่นเต้นไปหน่อยนะ”
มายา คิดในใจ รู้สึกถึงพลังอะไรแปลกๆ
มายาและตะวันเอาของไปไว้ที่โรมแรมหรูที่จองไว้ แล้วออกเดินทางไปเที่ยวทั่วอินเดีย ทั้งคู่มีความสุขมาก
ระหว่างเดินตลอดมายาเจอของชิ้นหนึ่งที่ดูเหมือนหนึ่งส่วนสามของวงกลม เธอรู้สึกแปลกๆ กับมัน
ตะวัน “ฉันว่าพวกนี้เป็ของที่ถูกขโมยมาจากโบราณสถานแน่เลย”
มายาหยิบชิ้นที่ดูเหมือนหนึ่งส่วนสามของวงกลม
ในสายตาทุกคนมันแค่ของโบราณธรรมดา แต่มายาเห็นพลังงานสีทองที่ไหลออกจากมัน
ตะวันจ่ายเงินให้เ้าของร้าน “เอาชิ้นนั้นครับ”
มายา “เอ๋ นี้ซื้อเลยเหรอ”
ตะวัน “ก็เห็นเธอดูอยากได้มันนิ”
มายา “ฉันแค่ดูเองนะ”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปเรื่อยจนฟ้ามืด ทั้งคู่เดินไปในสถานที่ที่มืดและไม่มีผู้คน
ตะวัน “แย่แล้วเราหลงทาง”
มายา “ไม่ต้องกลัวน่ามีฉันอยู่ทั้งคน”
นางอรดีลอยตัวอยู่เหนือมายาและตะวัน “อยู่นี้เองสินะ ให้ตายสิ นางราคากับนางตัณหามั่วแต่เล่นบ้าอะไรกันอยู่ไม่รู้”
ตะวัน “ผะผี”
มายาขนลุกจนตัวสั่นๆ ขาอ่อนลงไปนั่ง “ไม่ ไม่ใช่”
นางอรดี “ว่าใครเป็ผีหา อย่าเอาฉันไปรวมกับพวกิญญาชั้นต่ำ ฉันคืออรดี เป็เทวดา หนึ่งในสามธิดามาร บุตรของพญามารนั้นเอง”
มายา “ท่านมีธุระอะไรกับพวกเรา”
นางอรดี “ไอสิ่งที่อยู่กับตัวแกนะ ส่งมาให้ฉัน”
มายาหยิบของที่หน้าตาเหมือนหนึ่งส่วนสามของวงกลมที่พึ่งซื้อมาให้ “อะ เอาไปสิ”
ตะวัน “เห้ย เดี๋ยวสินั้นฉันซื้อให้มายานะ”
มายาหันไปมองตะวัน “ไม่นะตะวัน เงียบไปก่อน”
มายาหันกลับมามองนางอรดี “ท่านเอาไปเถอะ ได้โปรดให้อภัยแฟนฉันด้วย”
มายาคิดในใจ พลังงานมืดที่ผาออกมาจากนางนี้มันเยอะหรือเกิน อันตราย อันตรายมากๆ
นางอรดี “ก็ดี ง่ายดี เธอรู้ไหมว่านี้คืออะไร”
มายา “มะ ไม่รู้คะ”
นางอรดี “นี้นะคือ 1 ใน 3 ชิ้นส่วน ศิลาแห่งชะตา ชิ้นนี้มีชื่อว่าศิลาชะตาแห่งปัจจุบัน อีกสองชิ้นก็คืออดีตกับอนาคต รู้ไหมว่าถ้ารวมครบ 3 ชิ้น มันจะเปลี่ยนเป็พลังที่สามารถเปลี่ยนแปลงความเป็จริงได้ พวกเรา 3 ธิดามารกำลังรวบรวมเพื่อคืนชีพให้ท่านพ่ออยู่”
มายา “พญามาร”
นางอรดี “ใช่ เหมือนมนุษย์จะเรียกพ่อพวกเราว่าพญามาร พอคืนชีพเสร็จพ่อฉันคงจะฆ่ามนุษย์ไปสัก 90% เพื่อฉลอง ชิ้นต่อไป ศิลาชะตาแห่งอดีต เหมือนว่าจะอยู่แถวเมืองที่ชื่อกรุงเทพสินะ”
มายา “เดี๋ยวก่อนสิ พอไปถึงกรุงเทพพวกเธอจะไปเอาแค่ศิลานั้นใช่ไหม”
นางอรดี “ไม่รู้สิ ราคากับตัณหาคงเล่นสนุกกันอีกนั้นแหละ แล้วฉันก็ต้องเก็บกวาดอีก คงมีคนตายสักครึ่งเมือง หลังจากพ่อฉันคืนชีพฉันจะบอกพ่อไม่ให้ฆ่าเธอก็ได้นะ เห็นว่าให้ความร่วมมือดี”
มายา “เป็เกียรติมากค่ะ แต่ตอนนั้นได้โปรดไว้ชีวิตแฟนของฉันและคุณยายของฉันอีกคนได้ไหมค่ะ”
นางอรดี “3 คนเหรอ ได้ละมั่ง”
ตะวัน “เห้ยเดี๋ยวสิ นี้พูดอะไรกันนะ พ่อของเธอจะทำอะไรนะ ฉันได้ยินไม่ผิดใช่ไหม พวกเธอกำลังจะใช้หินนั้นทำสิ่งชั่วร้าย ฉันไม่ยอมหรอก”
นางอรดี “เหรอ”
มายา “ตะวันเงียบเลยนะ”
ตะวัน “พวกที่ไม่เห็นค่าชีวิตคนอื่นนั้นชั้นต่ำที่สุด”
นางอรดีชาร์จงานสำดำที่ปลายนิ้ว “พูดไม่เข้าหูงั้นก็ตายซะ”
มายากดมือนางอรดีลงพื้นพลังถูกปล่อยไปลงพื้นะเิ ตะวันกระเดนจยสลบไป มายาได้แผลเล็กน้อย
มายา “ตอนแรกไม่อยากสู้หรอกนะ แต่ถ้าจะฆ่าแฟนฉันก็ต้องผ่านศพฉันไปก่อน”
ร่างของมายาแผ่ออร่าพลังงานมืดสีดำออกมา
นางอรดี “พลังของปีศาจเหรอ แกเป็มนุษย์หรือปีศาจกันแน่”
มายา “มนุษย์อยู่แล้วสิ”
นางอรดี “ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเอาพลังปีศาจมาจากไหน แต่คิดว่าจะสู้เมวดาอย่าฉันได้เหรอ”
มายาเสกจากออกจากมือทั้งสองข้างต่อแตนเข้าบินหานางอรดี นางอรดีตะหวัดมือทีเดียวหายหมด
นางอรดีปล่อยพลังงานสีดำใส่มายา มายาะโหลบแล้วใช้เงาเธอจับขานางอรดีไว้
นางอรดี “ขยับไม่ได้ พลังแรงจริงๆ”
มายาเสกควายธนูพุ่งชนนางนางอรดี นางอรดีปล่อยพลังงานสีดำใส่จนควายธนูหายไปก่อนถึงตัว
นางอรดี “พวกสัตว์อัญเชิญทำอะไรฉันไม่ได้หรอก”
มายาโผล่มายืนข้างๆ นางอรดีแล้วแย่งศิลาไปจากมือ
มายา “ขอคืนนะ และลาก่อน”
มายาวิ่งออกแล้วปล่อยพลังงานสีดำแบบเดียวกับนางอรดีใส่นางอรดีเกิดการะเิระควันจำนวนมาก
นางอรดี “ใช้พลังแบบฉันได้ด้วย เป็แค่มนุษย์แท้ๆ”
เมื่อควันหายมายาและตะวันได้หายไปแล้ว
นางอรดี “ชิ หนีไปแล้วเหรอ มนุษย์ที่มีพลังของปีศาจ”
มายาอุ้มตะวันกลับมาที่โรงแรม
มายา “น่ากลัวจริงๆ เราเอาชนะพลังระดับนั้นไม่ได้แน่”
ตะวันตื่น “นี้เรามาอยู่โรงแรมั้แ่เมื่อไหร่ เมื่อกี้ะเินิ มายาเธอไม่เป็อะไรใช่ไหม”
มายา “ไม่เป็อะไร ไม่มีหรอกะเิ เธอแค่ลื่นล้มแล้วหลับไปนะ”
ตะวัน “เหรอ น่าอายจัง”
มายา คิดในใจ ถ้าเรายังอยู่ตรงนี้มันต้องตามมาแน่ จะส่งศิลาให้พวกมันก็ไม่ได้ถ้าพญามารคืนชีพจะแย่ยิ่งกว่า เราต้องล่อพวกมันออกมาแล้วจัดการไปทีละตัว
มายา “ฉันขอออกไปด้านนอกแปปเดียวนะ เดี๋ยวมา”
ตะวัน “ให้ผมไปด้วยไหม”
มายา “ไม่ ไม่ต้อง พอดีเป็ธุระส่วนตัวของผู้หญิงนะ”
ตะวัน “ธุระอะไรเหรอ”
มายา “เออใช่ ฉันจะไปร้านนวดนะ แปปเดียวเดี๋ยวกลับ”
ตะวัน “นวดเหรอ”
มายา “นายคงไม่อยากไปนั่งรอน่าเบื่อหน้าร้านใช่ไหม”
ตะวัน “โอเครผมรอที่ห้องก็ได้”
มายา “ฉันไปก่อนน๊า”
มายาเดินออกไปห่างจากโรงแรมแล้วนั่งในสวนสาธารณะ จนเธอััอะไรบางอย่างได้
มายา “มาได้สักที”
นางตัณหา “เธอเองเหรอที่อรดีพูดถึง”
มายา “ไม่ใช่ตัวเดิมนิ”
นางตัณหา “พอดีอรดีกำลังหัวร้อนแล้วทะเลาะกับราคาอยู่ ฉันเลยออกมาตามหาศิลาก่อน อุ้ยตาย เธอมีพลังของปีศาจในตัวด้วยนิ”
มายา คิดในใจ ยัยนี้พลังเยอะไม่ต่างจากตัวเมื่อกี้เลย
มายาใช่เงาจับเขานางตัณหาโดยไม่รู้ตัวแล้วเสกควายธนูสามตัวพุ่งเข้าใส่นางตัณหาซ้ายขวาหน้าหลัง นางตัณหาโดนโจมตีเต็มๆ แต่ไม่เป็อะไรเลย
นางตัณหา “ตายจริง โจมตีไม่ได้ตั้งตัวเลย”
มายา “ไม่เป็อะไรเลย”
นางตัณหา “งั้นฉันเริ่มบาง เอ๋ ทำไมขาขยับไม่เคยได้ อ่อ เงาเธอนี้เอง”
นางตัณหาเร่งพลังแล้วเดินออกจากเงาของมายาได้อย่างสบาย นางตัณหาปล่อยพลังงานสีดำออกจากมือทั้งสอง มายาหลบแล้วปล่อยพลังงานสีดำสวน
นางตัณหาบินขึ้นฟ้าหลบแล้วปล่อยพลังลงมาเป็ฝน
มายาสร้างโล่พลังป้องกัน “ขี้โกงนิ”
นางตัณหาชาร์จพลังเป็ลูกวงกลามขนาดใหญ่
มายา “ยัยนี้จะะเิเมืองทั้งเมืองเลยเหรอ”
นางตัณหาปล่อยพลังไป มายาใช้พลังทั้งหมดปล่อยพลังงานสีดำเอาจากมือทั้งยิงดันลูกบอลพลังนั้นออกไป มายาต้องใช้พลังเยอะมากเพื่อที่ดันออกไปให้ได้
มายา “อา~~~~~~~~~~~~”
จนดันมันเปลี่ยนทิศลอยขึ้นฟ้าไป
นางตัณหาโผล่ข้างๆ มายาโดยที่ไม่รู้ตัว “ทำได้ดีนิ”
นางตัณหาจูบมายาอย่างดูดดื่ม หลังจากจูบเสร็จมายาตัวอ่อนลงไปนั่งคุกเข่า นางตัณหามนต์สะกดใช้ไม่ได้ผลเหรอ
นางตัณหาหยิบศิลาไปจากมายาในขณะที่จิตของมายากำลังต่อต้านมนต์สะกด
นางตัณหาได้ศิลาแล้วบินหายไป
มายารู้สึกร้อนเนื้อร้อนตัว “ทำไมเรารู้สึกอยากมีเซ็กจัง ไม่ ไม่ ไม่ใช่ตอนนี้ เรากำลังถูกมนต์สะกด ไม่ มันแฉะหมดแล้ว ไม่ไหวแล้ว ในหัวโล่งจังเลย อา อา อ้า”
เสียงตะวันดังขึ้นในหัวมายา มายา มายา ที่รัก ที่รัก ได้สติสักที
มายาได้สติเห็นตะวันกำลังกอดอยู่
ตะวัน “ที่รักเป็อะไร ทำไมตามตัวถึงมีแผล”
มายา “เธอน่าจะอยู่ที่โรงแรมนิ”
ตะวัน “ก็แค่เหงาเลยออกมาตามหาเธอ พอได้ยินเสียงแปลกๆ ก็ตามมาจนเจอเธอ”
มายากอดตะวัน “ขอบคุณนะ ถ้าไม่ได้ในช่วยไว้ฉันคงโดนพวกมันควบคุมแน่”
มายาค้นตัวเอง “แย่ละสิ มันเอาศิลาไปแล้ว”
ตะวัน “ไอพวกแม่มดพวกนั้นใช่ไหม ผมไม่ได้ล้มหัวฟาดไปจริง ผมจำได้หมดแล้ว”
มายา “ไม่ใช่แม่มด นั้นมันเทวดา”
ตะวัน “ไม่ใช่หรอก เทวดาไม่น่าวางแผนอะไรเลวร้ายแบบนั้น”
มายา “บน์นะมีทั้งเทวดาที่ดีและไม่ดี พวกที่ไม่ดีนะคือเทวดามาร คุณยายเคยบอกฉันไว้แบบนี้นะ ฉันต้องตามไปจัดการพวกมันก่อนที่พวกมันจะมุ่งหน้าไปกรุงเทพ”
ตะวัน “ให้ผมเป็ด้วยสิ”
มายา “ไม่ได้นะมันอันตราย”
ตะวัน “แต่ถ้าคุณมายาโดนแบบเมื่อกี้อีกแล้วไม่มีผม ใครจะดึงสติให้คุณละ”
มายา “โถ่เ้าตะวันน้อย นายนิเป็ห่วงฉันจริงๆ เลยนะ ได้สิ แต่ตอนฉันต่อสู้ให้ซ่อนตัวไว้นะ”
ตะวัน “ครับ”
มายาเดินตามพลังเงินมหาศาลที่แผ่ออกมาจากพวกมัน เดินออกไปไกลนอกเมืองหมู่บ้านที่พังทลาย รถตำรวจที่ไฟไหม้ กับตำรวจที่ถูกสะกดให้เล่นกับร่างกายนางราคาอยู่
มายาและตะวันแอบดูอยู่ข้างซากบ้าน
นางตัณหา “ราคาแบ่งมาให้ฉันสักคนสิ”
นางราคา “ได้สิ”
นางอรดี “นิจะเอาแต่เล่นกันไปถึงไหน เราออกเดินทางต่อกันได้แล้ว”
นางราคา “ขออีกสัก 10 น้ำกำลังดี”
นางอรดี “เสียเวลา”
นางตัณหา “ฉันเป็คนเอาศิลามได้นะ พอสนุกแปปเดียวจะเป็ไรไป”
นางราคา “โอ้ยเสียวจัง เบาๆ มือหน่อยสิจะ”
มายาที่แอบดูอยู่ “ไม่ไหวแน่ 3 ตัวเลย แค่ตัวเดียวก็ไม่รู้จะชนะได้ไหม”
ตะวัน “ไม่ต้องฝืนก็ได้นะ”
มายา “โถ่ ทำไงดี”
จู่ๆ สติมายาหลุดไปในความมืดอันว่างเปล่า
มายา “อะไรนะ พลังแบบนี้ อัสโมดัสเหรอ”
อัสโมดัส “อย่าลืมสิ เ้ามีสัญญาพลังกับข้าอยู่ แค่เ้ายอมถวายตัวเป็เมียข้า เ้าก็จะได้รับพลังมหาศาล”
มายา “พลัง ถ้าได้พลังนั้น ฉันจะชนะพวกนั้นได้สบายเลย แต่ไม่เอาหรอก ข้านะมีคนรักแล้ว ต่อให้ตายข้าก็จะรักแค่เขาคนเดียว ข้าไม่ใช่เมียเ้า”
อัสโมดัส “ก็คิดไว้แล้วว่าต้องตอบแบบนั้น ที่ข้าติดต่อมาเพราะข้าอยากให้เ้าส่ง 3 ธิดามาร มาให้ข้า ข้าอยากได้พวกนางมาครอง”
มายา “ฉันต้องทำยังไง”
อัสโมดัส “แค่เ้ายอมรับการเป็เมียข้าแค่ชั่วคราว เมื่อเ้าส่งพวกมันลงนรกมาหาข้า ข้าจะให้เ้าเลิกสถานการณ์เป็เมียข้า แบบนี้เป็ไงละ”
มายา “ฟังดูดีนะ แต่ฉันไม่ไว้ใจเ้าหรอก ปีศาจอย่างเ้าต้องเล่นไม่ซื่อกับฉันแน่ ลาก่อน ฉันไม่สนใจหรอก”
อัสโมดัส “ตามใจ แต่ข้าจะรอการตอบรับเสมอ ข้าคอยเฝ้ามองเ้าอยู่ตลอดเวลา”
มายาสติกลับมาเห็นตะวันกำลังโดนนางราคาจูบ
มายายิงพลังใส่งานสีดำดันตัวนางราคากระเดนไป
ราคา “อุ้ยตาย”
ตะวันที่ขาดสติเดินไปลูบคลำมายาแล้วเลียหน้ามายา
มายา “ตะวันนี้ไม่ใช่เวลานะ”
มายาตบหน้าตะวันไปหนึ่งที “ตั้งสติหน่อย”
ตะวันสติกลับมา “อุย ขอโทษครับ”
นางราคา “ถอนพลังของข้าได้งั้นเหรอ พลังของรักแท้สินะ”
มายา “ตะวันไปหาที่หลบ ไปไกลๆ เลย”
นางราคาลุงขึ้นแล้วลอยตัวขึ้นฟ้า นางตัณหา และนางอรดีก็ลอยมาล้อมมายา
นางราคา “นางนี้เหรอที่พวกเธอพูดถึง”
นางตัณหา “ใช่ นางนี้แหละ”
นางอรดี “ฆ่ามันให้จบๆ เถอะ”
มายาหลับตาแล้ววางมือลงบนพื้นดิน “จงออกมา”
พญานาครูปแบบิญญาโผล่ออกมาบินรอบๆ ตัวมายา มายาจับแล้วขี่หลังบินขึ้นไป
3 ธิดามารชาร์จพลังแล้วยิงใส่มายาที่ขี่ิญญาพญานาค
พญานาคหลบได้หมดแล้วอ้าปากชาร์จพลังยิงลำแสงสีทองใส่นางอรดีจนกระเดนไป
นางราคา และนางตัณหา ยิงพลังรัวๆ การเกิดะเิที่รุนแรงต่อเนื่อง พญานาคพาบินหลบได้หมดแล้วพุ่งไปรัดนางตัณหา มายาชาร์จพลังมืดแล้วยิงหัดใส่นางตัณหาจนล่วงลงไป
นางราคาพุ่งมาจับคอมายา ตะขาบวิ่งพุ่งออกไปตามมือนางราคา
นางราคา “อ้าย น่าเกลียด”
พญานาคหมุนตัวใช้หางตบนางราคาตกลงพื้นไป
มายา “ยังไม่จบ”
3 ธิดามาลุงขึ้นยืนพร้อมกันด้วยความโกรธ ออร่าพลังมืดแผ่ออกมามหาศาล
นางราคา “ตอนแรกเห็นเป็แค่มนุษย์เลยประมาทไปหน่อย พวกเรา เอาจริงได้แล้ว”
3 ธิดามารเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วมาโผล่ข้างๆ มายา ชาร์จพลังพร้อมกันแล้วยิงใส่มายา
พญานาคใช้ตัวห่อหุ้มมายา เกิดการะเิที่รุนแรงร่างมายาตกลงจากฟ้าลงบนใต้ไม้กลิ้นไปลงบนฟาง
มายา “เกือบตายไปแล้ว”
มายารีบลุกขึ้นแล้ว 3 ธิดามารลงมายืนบนพื้น
มายา “จงพุ่งชน”
ิญญาฝูงควายธนูหลายสิบตัวพุ่งเข้าหา 3 ธิดามาร ควายธนูชนทุกอย่างที่ขวางหน้าทำลายทุกอย่าง
เมื่อิญญาฝูงควายธนูเข้าใกล้ 3 ธิดามาร พวกเธอชาร์จพลังแล้วยิงเป็ลำแสงรูดไปทีเดียงิญญาฝูงควายธนูหายทั้งฝูง
มายา “ตะบองพลำ”
ิญญาตะขาบขนาดั์โผล่มากจากดินแล้วกัดกินเข้าไปที่ 3 ธิดามาร พวกเธอปล่อยคลื่นพลังแผ่ออกมาเป็วงกลมทำลายตะบอกพลำหายไป
มายา “ไม่จริง”
นางอรดี “หมดมุกแล้วเหรอ”
นางตัณหา “ฆ่ามันเลนเถอะ”
นางราคาบีบคอมายาแล้วบินลอยขึ้นสูง “ตายซะ”
มายาถูกปล่อยตัวลงมากระแทกกับพื้นตายไปทันที
นางอรดี “จบสักที”
ตะวันที่แอบดูอยู่ช็อค “ไม่ ไม่ ไม่นะ ไม่เอาแบบนี้ ไม่เอาแบบนี้”
จู่ๆ ตะวันหลุดเขาไปในความมืดอันว่างเปล่า
“มนุษย์เอ้ย อย่าเสียใจไปเลย”
ตะวัน “เสียงใคร เสียงใครนะ”
“ข้าคือบางสิ่ง ข้าคือความหวัง ข้อคือสิ่งที่มอบโอกาสให้เ้า”
อัสโมดัส “พูดๆ ไปเถอะเ้าเบลเซบับ”
เบลเซบับ “อะไรเล่า จะขัดทำไมวะ อะแหม มนุษย์เ้าอยากช่วยคนรักของเ้าไหม”
ตะวัน “อยากฉันอยาก”
เบลเซบับ “ได้สิ แต่ทุกสิ่งล้วนมีราคา ชีวิตแลกชีวิต เ้าต้องตายแลกกับนางคืนชีพ เ้ายอมไหม เอาเลยคิดได้เต็มที่เลย ชีวิตใครใครก็รัก จะคิดนานแค่ไหนก็ตามสบาย”
ตะวัน “ฉันยอมรับ”
เบลเซบับ “หืม ไม่คิดจะรักชีวิตตัวเองหน่อยเหรอ”
ตะวัน “ถ้ามีชีวิตอยู่ต่อโดยไม่มีมายา ฉันขอตายดีกว่า และต่อให้ต้องตายเพื่อช่วยเธอ ฉันก็จะทำ”
เบลเซบับ “ตามนั้น”
มายาตื่นได้สติขึ้นมาจากการคืนชีพ เธอมองไปที่ร่างของตะวันที่นอนนิ่งไม่ขยับ เธอมองไปที่ 3 ธิดามารที่กำลังหัวเราะกันอยู่
มายาเธอโกรธจัดๆ คิดว่า 3 ธิดามารเป็คนฆ่าตะวัน
มายา “อัสโมดัสฉันขอเจรจา”
มายาหลุดไปในความมืดอันว่างเปล่า
อัสโมดัส “ตามที่ตกลงกันไว้ ส่งสามธิดามารให้ข้า แลกกับเ้าได้สถานะเมียของข้าชั่วคราว แต่อย่าเผลอฆ่าไปละ ไม่สั้นเ้าได้เป็เมียข้าถาวรแน่”
มายา “เออ รีบๆ เอาพลังมา ฉันทนไม่ไหวแล้ว”
อัสโมดัสยิ้ม “รับไป”
กลับมาที่โลก
มายาเริ่มกลายร่างจากมนุษย์กลายร่างเป็ปีศาจซัคคิวบัสตัวสีเทามีลวดรายเต็มตัว ปีค้างคาวสีดำกางออกกว้าง
3 ธิดามารหันมาเห็นในิดหน่อย แต่ก็หัวเราะ "ยังไม่ตายเหรอ กลายร่างเป็ปีศาจด้วย แต่ก็แค่กลายเป็ปีศาจชั้นต่ำ จะเอาอะไรมาสู้เทวดาอย่างเรา"
มายา "ปีศาจชั้นต่ำเหรออย่าเอาฉันไปเหมารวมกับพวกแก บัดนี้ข้อคือเ้าหญิงแห่งนรก ราชินีแห่งราคะ"
อัสโมดัส "พูดได้ดีนิเมียข้า"
มายา "มันแค่ชั่วคราวนะ ไอปีศาจทุเรศ"
มายาพุ่งไปโผล่ด้านหลังนางราคาแล้วตบลงพื้นไป แล้วอัดพลังใส่นางอรดีกับนางตัณหาไป
นางราคาพยายามลุกขึ้นมา “เร็วและพลังมหาศาลมาก”
นางอรดี “พลังเยอะไปแล้ว”
มายา "เข้ามาสิพวกชั้นต่ำ ถ้าไม่ฉันเข้าไปเองนะ"
มายาพุ่งเข้าไปใช้พลังอัดนางนางอรดีและนางตัณหาลงพื้นเกิดการะเิที่รุนแรง
นางราคาเข้ามาต่อยมายาจนกระเดนแล้วช่วยนางอรดีกับนางตัณหา
3 ธิดามารทั้งสามเริ่มแบ่งพลังจนถึงจุดสูงสุด ท้องฟ้าเริ่มมืดฟ้าผ่าทั่วทุกพื้นที่ พลังงานมืดมหาศาลแผ่ใหญ่มหึมา
มายาลุงขึ้นแล้วเดินไปอย่างสวยงามไม่เกรงกลัว มายาแบ่งพลังออร่ามืดของของทั้งสองฝ่ายปะทะกันพายุหมุนแล้วก่อนตัวหลายลูก
ทั้งมายาและสามธิดามารคือภัยพิบัตที่ทำลายโลกนี้ได้เลย
ทั้งสองฝ่ายเริ่มปล่อยพลังปะทะกัน ะเิสีดำะเิออกเป็ระยะ กับลำแสงสีดำที่ทำลายทุกอย่างรอบๆ
มายานึกได้เลยสร้างโล่ให้ร่างของตะวันแล้วสู้ต่อ ทุกอย่างรอบๆ เริ่มถูกทำลาย มายาเลยบินลอยขึ้นฟ้าไป 3 ธิดามารก็บินตามไป
มายาลอยขึ้นสูงเหนือเมฆไปเหนือพายุที่กำลังบ้าคลั่ง
นางราคา “คิดจะหนีไปไหน”
มายา “ใครหนี ฉันแค่หาที่กว้างๆ ที่จะไม่ให้ฉันเผลอทำลายโลกนี้”
ปล่อยพลพลังงานกลมๆ สีดำหลายพันลูกรอบตัว
มายา “รับไป”
ลูกพลังงานสีดำเริ่มพุ่งเข้าชนร่าง 3 ธิดามา ไม่มีที่ว่างให้หลบหรือหนี ลูกพลังงานเ่าั้เหมือนลูกเหล็กนับพันที่เข้าบดขยี้ร่างของ 3 ธิดามาร
3 ธิดามารเริ่มาเ็เสียกับแผลตามตัวจำนวนมาก พวกเธอกรี๊ดปล่อยคลื่นพลังทำเลยลูกบอลพวกนั้น
นางราคามองหามายา “ไหนมันหายไปไหนแล้ว ฉันจะฆ่ามัน”
มายาอยู่ใต้ตีนพวกเธอ มายาปล่อยพลังลำแสงสีดำขนาดมหึมาใส่ 3 ธิดามารไป “ตัดสินละ”
มายาปล่อยตัวลงมาบนพื้นกอดร่างของตะวัน “ขอโทษละที่ฉันปกป้องนายไม่ได้”
ร่างของ 3 ธิดามารลอยลงตกจากฟ้าลงมากระทบพื้น
มายาปล่อยร่างของตะวันลงนอนเบาๆ แล้วเดินไปดู 3 ธิดามาร
พวกนางพยายามขยับแต่ก็ไม่ไหว พวกนางาเ็เกิดจะสู้ไหวแล้ว
นางอรดี “เป็แค่มนุษย์แท้ๆ”
นางตัณหา “มันเป็มนุษย์หรือปีศาจกันแน่”
นางราคา “แกมันทำสัญญากับปีศาจ ไอสารเลว”
มายา “พยายามใช้พลังน้อยๆ เพื่อให้พวกแกไม่ตายเลยนะ และอีกอย่างใครกันแน่ที่เลว”
นางราคา “ไปตายซะ”
มายา “ไว้จะลองคิดดู ก่อนอื่นก็ส่งพวกแกไปลงนรกให้เ้าอัสโมดัสก่อน แกน่าจะชอบมันนะ”
นางราคา “อัสโมดัส บาปแห่งราคะ เ้าชายนรก หนึ่งในปีศาจมหาบาป 7 ประการ เ้านั้นเหรอ ไม่ ไม่เอา อย่าส่งพวกเราไปหามันเลย”
มายา “เสียใจด้วย ถ้าฉันไม่ส่งไปฉันก็ต้องเป็เมียมัน ฉันเอาหรอก และอีกอย่างพวกแกบังอาจฆ่าคนรักของฉัน”
มายาเปิดประตูมิตินรกสีม่วงใต้พื้นของทั้ง 3 ธิดามาร หนวดของอัสโมดัสโผล่ออกมาดึงร่างพวกนางทั้ง 3 ลงไป พวกนางกรีดร้องด้วยความกลัว
นางราคา “ไม่ไม่ ไม่เอา”
ประตูมิติปิดลงสถานะของมายากับอัสโมดัสถูกถอน มายากลับเข้าสู่ร่างมนุษย์ในสภาพเปลือย เธอเดินไปหยิบเศษเสื้อผ้า
มายาร้องไห้ “ตะวัน ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน”
เสียงกระซิบจากอัสโมดัสดังขึ้น “ชนะแล้วนะ ฉันจะดูแล 3 นางนั้นให้อย่างดีเลย”
มายา “ไปให้พ้นเลย ฉันไม่อยากได้ยินเสียงแก”
อัสโมดัส “ผู้ชายคนนั้นเขาขอให้เบลเซบับคืนชีพให้เธอ แลกกับชีวิตของเขา”
มายาน้ำตาไหลหนัก “งั้นเหรอ พวกแกเองก็เฝ้าดูฉันมาตลอดเลยสินะ พวกแกทำให้เขาตาย ทำไมไม่ช่วยเขาละ ทำสัญญากับฉันสิ เอาชีวิตฉันไปแล้วคืนชีพให้เขา”
อัสโมดัส “ไม่ ปีศาจนะ ไม่ใช่พระเ้าให้เธอขอพร แล้วทำไปเพื่อความสนุกเท่านั้น”
มายา “ไอพวกเลว ไอพวกสารเลว”
อัสโมดัส “เบลเซบับมักจะมีวิธีแกล้วมนุษย์ให้เ็ปเสมอ แต่ถ้าให้เขาตายมันก็ได้อยู่ แต่ถ้าให้เขาอยู่โดยที่ลืมเธอ เธอจะเ็ปยิ่งกว่า ใช่เขายังไม่ตาย แต่เบลเซบับลบความทรงจำของเขาเกี่ยวกับเธอทั้งหมด”
มายา “จริงเหรอ เขายังไม่ตายเหรอ”
อัสโมดัส “ดูสิเธอจะทำอะไรต่อ จะเข้าไปจีบเขาใหม่เหรอ แน่นอนเธอมีชะตาที่ต้องเจอกับการต่อสู้ เธอจะทำให้เขาตกอยู่ในอันตรายไหม และที่ฉันชอบเธอมันเป็ผู้หญิงสกปรก”
มายามองไปที่ร่างตะวันที่สลบอยู่ “ขอให้นายโชคดีนะ ตะวัน นายไปเจอผู้หญิงดีๆ ที่ไม่สกปรกแบบฉันดีกว่า ลาก่อนนะ ฉันรักนายนะ ตลอดไป”
ตะวันนั้นลืมทุกอย่างเกี่ยวกับมายา อย่างกับมายาไม่เคยเข้ามาในชีวิตเขา
มายานั้นยังคงรักตะวัน แต่เธอเลือกที่จะปล่อยให้ตะวันไปเจอผู้หญิงดีๆ และไม่ต้องมาเสี่ยงอันตรายกับเธอ กับโชคชะตาที่มักไม่ใจดีกับเธอ
3 เดือนต่อมา กรุงเทพ
มายาในชุดสูททนายกำลังเดินก้มหน้าก้มตาซึมเศร้าอยู่ จากนั้นเสียงหัวเราะที่คุ้นเคยก็ดังขึ้น เธอเงยหน้ามอง ตะวันกำลังเดินมากับแฟนสาวคนใหม่
มายาก้มหน้าเดินผ่านไปด้วยความรู้สึกบีบหัวใจ
จู่ๆ ตะวันก็หยุดเดินแล้วหันหลังมองมายา
ตะวัน “อะ เอ่อ คือ คุณครับ พวกเราเคยรู้จักกันไหมครับ”
มายาหันไปมองตะวันแล้วยิ้มทั้งน้ำตา “ไม่นะคะ คุณน่าจะจำผิดค่ะ”
544
