หลินเหยาซื่อทำแป้งโดว์ให้เด็กทั้งสองเล่นและสอนปั้นเป็รูปทรงต่างๆจางหย่ง จางลี ต่างก็ชื่นชอบกันมาก
“ไม่คิดว่าแป้งสาลี่จะเอามาทำแป้งปั้นแบบนี้ได้นะคะ”
“ใช้ดีกว่าดินน้ำมันอีก” หลินเหยาซื่อหัวเราะคิกคักนั่งมองเด็กๆ ปั้นแป้งเป็รูปสัตว์ต่างๆ “ให้เด็กๆเล่นหน้าบ้านสักยี่สิบนาทีแล้วพาเข้าบ้านนะคะ ฉันจะไปทำงานก่อน”
“เ้าค่ะ คุณผู้หญิง”ป้าฮุ่ยชิวนั่งดูเด็กๆ ปั้นดินตอนนี้หลินเหยาซื่อใช้ห้องนั่งเล่นเป็ห้องทำงานตัดเย็บเสื้อผ้าตัวอย่าง จึงไม่อยากให้เด็กๆเข้าไปรบกวนเวลาทำงาน
“ไข่ น้องไก่ไข่แล้วไปเก็บไข่กัน” จางลี่พูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงแม่ไก่ร้องกระต๊ากๆ
“เก็บไข่ๆ”จางหย่งพูดขึ้นและทำท่าจะวิ่งไปที่เล้าไก่ใกล้ๆ
“ใจเย็นๆค่ะคุณหนูคุณชาย” ป้าฮุ่ยชิวหัวเราะออกมาจางลี่เป็ผู้หญิงแต่นิสัยใจกล้าอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กผู้ชายแต่จางหย่งเป็เด็กชายกลับนิสัยอ่อนโยนว่าง่ายราวเด็กผู้หญิง
“เดี๋ยวป้าเก็บเอง คุณๆ รออยู่ตรงนี้อ้อ เล่นลูกบอลนี้ก็ได้ค่ะ” ป้าฮุ่ยชิวส่งลูกบอลให้จางหย่งแล้วเดินไปทางเล้าไก่ ครั้งก่อนให้เด็กๆเก็บไข่เอง ทำไข่แตกคามือ จางหย่งเสียใจจนน้ำตาร่วง คราวนี้นางจึงไปเก็บเอง
จางลี่แย่งลูกบอลให้มือจางหย่งจางหย่งมองมือที่ว่างเปล่าแล้วก็ได้สติ วิ่งไล่แย่งลูกบอลจากจางลี่เด็กสองคนวิ่งเล่นแย่งลูกบอลส่งเสียงหัวเราะสดใส ใครเดินผ่านไปผ่านมาต้องหยุดมองด้วยรอยยิ้มจางหย่งแย่งลูกบอลกลับมาได้ จางลี่แย่งกลับคืนแล้วเด็กหญิงตัวน้อยก็โยนลูกบอลขึ้นก่อนจะใช้ปลายเท้าเตะไปสุดแรงเลียนแบบที่เคยเห็นในโทรทัศน์แต่หนูน้อยเสียหลัก หงายหลังก้นกระแทกพื้น ลูกบอลกระเด็นกระดอนออกนอกรั้ว จางหย่งหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะช่วยพี่สาวหรือลูกบอลก่อนดี
“ไปเก็บลูกบอล” จางลี่รีบสั่งการ“เดี๋ยวถูกคุณแม่ดุเอาอีก”
ทั้งสองสร้างวีกรรมเล่นของเล่นแล้วพังคามือมานับไม่ถ้วน
จางหย่งวิ่งตามลูกบอลที่กลิ้งไปอยู่นอกรั้วบ้านเขาอาศัยรูปร่างเล็กและปราดเปรียวมุดช่องว่างของรั้วหน้าบ้านวิ่งตามลูกบอลไปสายตาของเด็กชายตัวน้อยอยู่ที่ลูกบอลลูกนั้น เขาวิ่งไปตะครุบไว้ได้ทันแต่พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งตรงมาทางเขาแล้ว
รวดเร็วจนเด็กชายตัวน้อยยังไม่ทันกะพริบตาร่างของเขาก็ลอยละลิ่วขึ้นทั้งที่กอดลูกบอลอยู่
เสียงกดแตรรถยนต์หน้าบ้านดังลั่น หยินเหยาซื่อที่กำลังตัดผ้าถึงกับทิ้งกรรไกรแล้ววิ่งออกมาดูทันทีแรกทีเดียวเธอเกือบโล่งอกแต่กลับเห็นเพียงจางลี่นั่งอยู่บนสนามหญ้าหน้าบ้านแต่ไม่เห็นเงาร่างของจางหย่ง ป้าฮุ่ยชิววิ่งหน้าตาตื่นออกมาพร้อมไข่ไก่ในมือก็ใทั้งสองสบตากันแล้วมองไปที่นอกรั้วบ้าน
“หย่งหย่ง!”
หลินเหยาซื่อวิ่งไปที่หน้าบ้านเธอแทบกระชากประตูรั้วให้เปิดทว่าเบื้องหน้ามีชายหนุ่มอุ้มจางหย่งนั่งบนท่อนแขนของเขา ในมือลูกชายยังกอดลูกบอลอยู่ เด็กชายเห็นมารดาก็ยิ้มกว้าง
“แม่ครับ”
“หย่งหย่ง! ทำไมทำแบบนี้!” ทั้งใทั้งโกรธหลินเหยาซื่ออยากจะตีลูกตัวเองนัก ถ้าถูกรถชนขึ้นมา เธอจะทำยังไงแค่คิดหัวใจก็เจ็บ น้ำตาก็รื้นขึ้นมาทันที
“แม่...” จางหย่งเสียงอ่อนลงแค่เห็นตาสวยๆ ของแม่มีน้ำตา ตัวเองก็พาลจะร้องไห้ไปด้วย “ขอโทษครับแม่”
หญิงสาวยื่นมือไปรับ แต่ชายหนุ่มยังกอดเด็กชายไว้คิ้วเรียวงามเลิกขึ้นประหลาดใจเธอเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาดำลึกล้ำคู่นั้นอย่างไร้ความหวาดกลัวพลันรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง เหมือน...เหมือนเคยเจอที่ร้านกาแฟหลายวันก่อน
“ขอบคุณที่ช่วยนะคะแต่ส่งลูกชายฉันคืนมาด้วยค่ะ”
ชายหนุ่มยังคงนั่งงันแต่หลินเหยาซื่อขึงตาใส่
“คุณ!ฟังไม่เข้าใจเหรอ”
“แม่...นี่คุณพ่อไง”
คราวนี้หลินเหยาซื่อเป็ฝ่ายนิ่งไปบ้างเธอพิเคราะห์คนตรงหน้าอีกครั้ง จะว่าไปก็หน้าตาคล้ายๆ กับคนในรูปถ่ายงานแต่งงานอยู่นะแต่คนนี้ดูผิวเข้ม ผอมลง แต่ท่อนแขนเต็มไปด้วยมัดกล้าม
ไม่ละมั้ง คนหน้าคล้ายมีเยอะไป
ชายหนุ่มสูดลมหายใจลึกเด็กชายที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเรียกเขาว่า ‘พ่อ’ ได้เต็มปากเต็มคำ แต่คนที่เป็‘ภรรยา’ กลับทำหน้าเหมือนไม่เคยรู้จักกันต่อให้โกรธเกลียดกันขนาดไหนก็ไม่ใช่ว่าจะทำเป็ไม่รู้จักกันเช่นนี้
ป้าฮุ่ยชิวอุ้มจางลี่ออกมาดูที่หน้าบ้านดวงตานางเบิกกว้างก่อนจะพูดออกมา
“คุณผู้ชาย! คุณผู้ชายกลับมาแล้ว”
ชายหนุ่มคนเดิมจ้องมองเด็กหญิงตัวน้อยที่หน้าตาพิมพ์เดียวกับเด็กชายที่เขาอุ้มอยู่ จางลี่ยื่นมือไปข้างหน้าหลินเหยาซื่อรับลูกสาวมาอุ้มไว้เองแล้วกวาดสายตามองอีกฝ่ายเต็มตาเท่าที่เคยอ่านในไดอารี่ของ ‘หลินเหยาซื่อ’ เ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ากำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ วันที่ตำรวจแจ้งเื่อุบัติเหตุเธอไปดูที่เกิดเหตุและสภาพรถรวมทั้งศพผู้หญิงที่ไม่รู้จักคนนั้น เธอหน้ามืดเป็ลมไปตำรวจจึงพาส่งโรงพยาบาลและทำให้รู้ว่าตอนนั้นเธอตั้งท้องลูกได้สามเดือนแล้วการที่รู้ว่าตั้งครรภ์กลายเป็แรงผลักดันให้เธอพยายามที่จะมีชีวิตอยู่
เขาหายไปกี่ปีกัน
ใบหน้าเด็กฝาแฝดดูอย่างไรก็เห็นโครงหน้าละม้ายคล้ายเขาอยู่หลายส่วน
“ลูก...”
กว่าจะค้นหาเสียงจนพูดออกมาได้ก็ทำเอาชายหนุ่มข่มความรู้สึกบางอย่างลงไปไม่คิดว่า แค่ ‘คืนเดียว’ ที่มีความสัมพันธ์กันและเขาก็เมามากจะทำให้มีเด็กน่าตาน่าเอ็นดูถึงสองคนอย่างนี้
“คุณพ่อ!” จางลี่พูดออกมา “คุณพ่อกลับมาแล้ว”
“เข้าไปในบ้านก่อนเถอะค่ะ”
ป้าฮุ่ยชิวพูดขึ้นนางกลัวว่าคุณผู้หญิงจะโกรธจนไล่คุณผู้ชายออกไป อย่างไรก็เป็สามีภรรยากันคุยกันปรับความเข้าใจกันจะดีกว่า อย่างน้อยก็เห็นแก่หน้าลูกที่เพิ่งจะได้พบพ่อครั้งแรกแต่นี่ก็เพราะคุณนายชอบคุยกับเด็กๆ ให้ดูรูปทุกวันจนพวกเขาจำได้ว่า ‘พ่อ’หน้าตาเป็อย่างไร
หลินเหยาซื่อได้สติก็พยักหน้ารับเป็ฝ่ายเดินนำเขาเข้ามาในบ้านชายหนุ่มคนนั้นยังคงอุ้มจางหย่งอยู่เพราะเด็กชายก็กอดคอเขาไม่ยอมปล่อย
เพียงเดินเข้ามาในบ้านกั๋วคังเหรินพลันรู้สึกได้ััความคุ้นเคยที่ห่างหายไปนานเขาปรายตามองไปยังชั้นผนังห้องด้านหนึ่ง เป็รูปวาดสเก็ตภาพด้วยดินสอเป็รูปครอบครัวสี่คนพ่อแม่และลูกแฝดทั้งสอง ภาพงานแต่งงานยังคงประดับอยู่ที่ผนังห้อง รูปภาพเ่าั้ไม่มีฝุ่นเกาะเลยสักนิดแสดงว่าถูกทำความสะอาดหรือหยิบดูบ่อยๆ นี่คงเป็เหตุผลที่เด็กสองคนที่ไม่เคยเห็นตัวจริงของเขาแต่กลับเรียกเขาว่าพ่อได้เต็มปากเต็มคำ
“คุณหนู คุณชายมาทางนี้ก่อนค่ะ” ป้าฮุ่ยชิวพยักหน้าเรียกเด็กทั้งสองแต่จางหย่งกอดคอชายหนุ่มแน่นไม่ยอมปล่อย จางลี่มองด้วยตาแดงๆ อยากกอดคุณพ่อบ้างหลินเหยาซื่อเกรงว่าเด็กจะร้องไห้ออกมาเลยส่งลูกให้ป้าฮุ่ยชิว
“หย่งหย่งลี่ลี่ อยู่กับคุณป้าก่อนนะคะ คุณ...เอ่อ...คุณพ่อไม่ไปไหนหรอกค่ะเราสัญญากันว่าจะไม่ดื้อและเชื่อฟังแม่ใช่ไหม”
เด็กสองคนมองหน้ากันแล้วพยักหน้ารับจางหย่งยอมปล่อยมือแล้วเดินไปจับมือกับจางลี่ที่ยังมองใบหน้าของผู้ชายที่เหมือนในรูปถ่ายก่อนจะจับมือป้าฮุ่ยชิวไปในครัว
เมื่อไม่มีคนอื่นแล้วหยินเหยาซื่อจึงจ้องมองชายคนหน้าเต็มตา เช่นเดียวกับกั๋วคังเหรินที่กวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้า ไม่เจอกันเกือบสี่ปี ดู...เปลี่ยนไปมาก หรือไม่ก็เพราะทำใจเื่เขาได้แล้วถึงได้ดู‘สวย’ขึ้นขนาดนี้
“คุณ...กั๋วคังเหริน?” หลินเหยาซื่อถามตรงๆ ผู้ชายคนนี้นะหรือ?ที่ ‘หลินเหยาซื่อ’รักสุดจิตสุดใจรักมากขนาดที่เธอผู้มาอาศัยร่างนี้ยังรู้สึกได้ถึงแรงสั่นะเืในอกั้แ่สบตาในวินาทีแรก ร่างนี้ก็แทบอยากโผเข้ากอดยังดีที่เธอหันไปคว้าเอาจางลี่มากอดไว้แทน ไม่งั้นก็คง...
“ไม่เชื่อว่าเป็ผมเหรอ”เขาถาม น้ำเสียงราบเรียบ
“ก็...คุณหายไป…”
“สามปี”
“สามปีกับอีกหกเดือน” เธอพูดขึ้น ที่จำได้ก็เพราะไดอารี่ของ ‘หลินเหยาซื่อ’ ล้วนๆ
“ลูก...สามขวบแล้วสินะ”
“ค่ะจางหย่งกับจางลี่สามขวบแล้ว”
“ชื่อที่ผมเคยตั้งไว้...”
เธอเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเขากำลังจะบอกว่าเขาคือกั๋วคังเหรินตัวจริงใช่ไหม เชอะ! อย่าให้ตอกย้ำ ในไดอารี่ของหลินเหยาซื่อเขียนไว้ว่าเขาเคยหลุดปากพูดออกมา ถ้ามีลูกชายจะให้ชื่อจางหย่ง ลูกสาวชื่อจางลี่แต่เขาไม่ได้บอกสักหน่อยว่าเต็มใจมีลูกกับเธอ
“ใช่...ก่อนที่คุณจะหายตัวไป”
ที่พูดเพราะอยากตอกย้ำไม่ใช่อาลัยอาวรณ์หรอกนะ เอ๊ะ!หรือว่าเขาจะกลับมาขอหย่า! ์! หย่าเลยค่ะ ฉันพร้อมค่ะ!
1K
![โอปป้าสายโหด[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1688654857_68014269.webp)
