เช้าวันนี้ทั้งวันฉันแอบอยู่ในห้องของซูเจินไม่ยอมโผล่หน้าออกไปด้านนอก แต่ก็พอจะได้ยินเสียงของหยู่เยียนทะเลาะโวยวายเถ้าแก่อยู่ด้านนอก ซูเจินบอกว่านี่คือเื่ปกติที่จะได้ยินเสียงหยู่เยียนโวยวายเถ้าแก่เพราะหยู่เยียนเป็คนเอาแต่ใจ แต่เถ้าแก่ก็ยอมให้เพราะหยู่เยียนเป็ตัวทำเงินให้หอนี้
พอตกเย็นฉันต้องออกจากห้องของซูเจินเพราะคืนนี้ซูเจินต้องรับแขก ส่วนฉันถูกพวกผู้หญิงรุมบังคับจับเปลี่ยนเสื้อผ้าเนื้อบางเบาให้ดูยั่วยวน และถูกแยกออกไปอยู่อีกห้องหนึ่งที่อยู่ฝั่งตรงข้ามห้องหัวมุม
่เวลากลางคืนที่นี่คึกคักฉันแอบโผล่หน้าออกมาดูเห็นผู้ชายเดินเข้าเดินออกหอกันหลายคน ด้านล่างมีเสียงหัวเราะเฮฮาและเสียงคนเมาจากการดื่มเหล้า อีกทั้งยังมีการเต้นรำของหญิงงามเพื่อเพิ่มความสนุกสนานเพลิดเพลินให้กับลูกค้าที่เข้ามาเที่ยว
ไม่นานนักเถ้าแก่พาชายสูงวัยคนหนึ่งเข้ามาในห้องที่ฉันอยู่ ชายสูงวัยมองฉันั้แ่หัวจรดเท้าด้วยสายตาหื่นกามเหมือนหมาป่าอยากกินลูกแกะน้อย ชายสูงวัยบอกเถ้าแก่ว่าเขาชอบฉัน และคืนนี้เขาเลือกฉันให้คอยปรนนิบัติ เถ้าแก่เรียกชายสูงวัยว่าท่าน กัง และบอกชายสูงวัยว่าฉันเป็เด็กใหม่ยังเป็สาวบริสุทธิ์อาจจะดื้อไปนิดขอให้ทำอะไรเบาๆมือหน่อย
เถ้าแก่หันไปบอกให้สาวใช้ไปยกเหล้าราคาแพงที่ท่านกังชอบมาให้ จากนั้นเถ้าแก่ก็หันมามองสบตาฉันแล้วส่งสายตาดุคล้ายกำชับทางสายตา และกระซิบสั่งฉันเบาๆว่าว่าห้าม “ขัดขืนท่านกัง!” จากนั้นเถ้าแก่ก็เดินออกไปจากห้อง
ท่านกังเริ่มออกอาการหื่นทันทีเดินเข้ามากอดหอมแล้วพยายามจะถอดเสื้อผ้าฉันออก ฉันพยายามดิ้นและผลักท่านกังจนเขาเซ ท่านกังยังคงเข้ามากอดรัดและพยายามจูบ ฉันผลักเขาออกเต็มแรงอีกครั้งจนเซล้ม ท่านกังโมโหลุกขึ้นมายืนได้เดินปรี่เข้ามาตบหน้าฉันหนึ่งครั้ง ทำให้ฉันเซล้มลงไปนั่งกับพื้นร้องไห้น้ำตาไหล
ท่านกังชี้นิ้วด่าฉันว่า ทำเป็เล่นตัว เขาจ่ายเงินไปแล้วยังไงคืนนี้ฉันต้องนอนกับเขา จากนั้นท่านกังก็เปลี่ยนน้ำเสียงเป็น้ำเสียงอ่อนหวาน แล้วพูดว่าเขาเห็นฉันร้องไห้ยิ่งทำให้เขามีอารมณ์จึงชวนฉันไปนั่งพูดคุยกันบนเตียง ท่านกังเดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาพยุงให้ฉันลุกขึ้น
ฉันเห็นช่องว่างและได้จังหวะเหมาะจึงลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและออกแรงเด้งตัวให้หัวโหม่งกระแทกเข้าใต้คางท่านกังอย่างแรง จนเขาเซล้มลงไปนั่งกับพื้นเืกลบปากเพราะฟันตัวเองกัดถูกปากจนปากแตกเป็แผลเืออก
ท่านกังยังคงนั่งอยู่กับพื้นเพราะมึนจากการถูกโหม่ง ฉันจึงเดินปรี่เข้าไปใช้เท้ากระทืบเขาซ้ำลงไปที่เป้าหว่างขาหนึ่งครั้งจนเขานอนดิ้นร้องโอดโอยเ็ปเอามือกุมเป้าหว่างขา ฉันยืนเอามือลูบแก้มตัวเองที่ถูกท่านกังตบแล้วยืนมองดูเขานอนร้องโอดโอยด้วยความเ็ป แล้วฉันก็พูดกับท่านกังว่า "ข้าเองก็มีอารมณ์เหมือนกัน เรามาต่อกันเลยดีกว่า"
ฉันเดินไปหยิบแจกันที่ตั้งประดับอยู่บนโต๊ะเล็กๆตรงมุมห้องแล้วทุบแจกันให้แตกเป็ชิ้นๆ หยิบเศษแจกันที่แตกเดินไปยืนตรงหน้าท่านกังที่กำลังนอนกุมเป้าหว่างขาด้วยความเ็ปอยู่กับพื้น ฉันคิดจะใช้เศษคมกระเบื้องจากแจกันไปปาดคอท่านกังให้ตายแล้วพูดขึ้นว่า "ไปลงนรกพร้อมกันกับข้าเถอะไอ้แก่ตัณหากลับ!!!"
แต่ทันไดนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรง เถ้าแก่ หย่งหลุน และสาวใช้คนอื่นๆในหอที่รีบกรูกันเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกใกันสุดขีด ท่านกังเมื่อเห็นพวกเขากรูกันเข้ามาในห้องก็รีบร้องขอความช่วยเหลือทันที
ท่านกัง : ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย! นางจะฆ่าข้า โอ๊ยยยย!
เถ้าแก่ : ว้าย! ตายแล้วท่านกัง! เป็ยังไงบ้าง ช่วยกันพาท่านกังไปหาหมอเร็วๆเข้า
หย่งหลุน : มี่จื่ออย่า! ใจเย็นๆวางเศษกระเบื้องลงก่อน!
มี่จื่อ : ไม่! อย่าเข้ามาใกล้ข้า หึ! อยากให้ข้ารับแขกเรอะ เอาศพข้าไปเถอะ ข้าเป็ศพแล้วข้าก็จะนอนเฉยๆให้พวกเ้าย่ำยีศพข้าแทนแล้วกัน!!!
หย่งหลุน : เถ้าแก่! ข้าบอกท่านแล้วไงว่าให้เวลานางหน่อย ท่านใจร้อนเกินไป ดูสิ! เห็นมั้ยท่านไม่ยอมเชื่อข้า
เถ้าแก่ : หนอย! นังเด็กเปรต ร้ายกาจจริงเชียว มาได้แค่สองวันทำให้ข้าต้องสูญเงินไปแล้วเท่าไหร่ ไหนจะเงินค่าที่ต้องจ่ายให้ลุงของเ้า ไหนจะค่ายาค่ารักษาให้หวังหย่ง นี่ก็มาทำร้ายท่านกังอีก คอยดูนะข้าจะให้เ้าชดใช้เงินข้าทุกเหรียญแม้แต่เหรียญเดียวก็ห้ามขาด เอานางไปขังในห้องเล็กข้างล่างไม่ต้องให้กินข้าว ฮึ่ม! น่าโมโหนักเชียว
ฉันเริ่มคลุ้มคลั่งและตัดสินใจจะฆ่าตัวตาย แต่หย่งหลุนพุ่งตัวเข้ามาแย่งเศษแจกันในมือฉันออกแล้วกอดรัดฉันไว้ไม่ให้ดิ้น เขากระซิบบอกฉันว่าเดี๋ยวเขาจะช่วยจ่ายเงินให้ฉันไม่ต้องรับแขก แต่ตอนนี้ให้ฉันใจเย็นๆแล้วลงไปที่ห้องเล็กข้างล่างกับเขาก่อน
ฉันจึงยอมทำตามที่เขาบอกแล้วตามเขาลงไปที่ห้องเล็กด้านล่าง แต่หย่งหลุนกลับพาฉันเข้าใปในห้องนอนของเขาแทนแล้วบอกให้ฉันอยู่ในห้องนี้อย่าออกไปข้างนอก หย่งหลุนบอกฉันว่าอยู่ในห้องเขาอย่าห่วงเขาจะไม่ทำอะไร ฉันจึงปล่อยโฮร้องไห้ออกมา แล้วโวยวายทุบตีเขาด้วยความโมโห
หย่งหลุนดึงฉันเข้าไปกอดแน่นแล้วพูดว่าเขาอยากช่วยทั้งฉันและซูเจินแต่ก็ต้องใช้เงินจำนวนมากเราจึงจะสามารถออกไปมีชีวิตของเราเองได้อย่างปลอดภัย และหากตอนนี้เราจะหนีออกไปได้พวกเราก็จะถูกตามรังควาญจนไม่สามารถมีชีวิตสงบสุขอยู่ดี หย่งหลุนขอให้ฉันอดทนและอย่าคิดฆ่าตัวตายอีก ฉันจึงพูดว่าแค่ฉันฆ่าตัวตายไปคนเดียวอย่าใส่ใจ
หย่งหลุนกลับกอดฉันแน่นขึ้นและบอกว่า เขาถูกชะตากับฉันั้แ่เห็นฉันครั้งแรกที่เจอฉันในห้องเถ้าแก่ เขาเอ็นดูฉันเหมือนเป็น้องสาว และทนดูไม่ได้ที่เห็นหวังหย่งทำร้ายฉันวันนั้น แต่พอเขาเห็นฉันทำให้หวังหย่งกับท่านกังาเ็ได้เขายิ่งถูกชะตา และไม่อยากให้ฉันฆ่าตัวตายหนีปัญหา
ฉันจึงบอกเขาว่าจะยอมทำงานเป็สาวใช้แต่จะไม่ยอมเป็หญิงคณิการับแขกเด็ดขาด หย่งหลุนมองหน้าฉันแล้วพูดว่า ฉันมีใบหน้าแปลกแตกต่างจากคนในเมืองนี้ มันยากมากที่เถ้าแก่จะไม่ให้ฉันรับแขก แต่เขาจะพยายามช่วย พร้อมกับสัญญากับฉันว่า เราจะต้องออกไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสามคนข้างนอกให้ได
มี่จื่อ : ห๊า!? สามคนผัวเมียรึ?!
หย่งหลุน : ไม่ใช่! ข้าไม่ได้คิดกับเ้าแบบนั้น ข้าเห็นเ้าเป็น้องสาว ส่วนซูเจิน...ข้าชอบนางมาก แต่หากซูเจินจะยอมเป็ภรรยาให้ข้า ข้าก็ยินดีและข้าก็ไม่เคยคิดรังเกียจนางเลย แม้ข้าจะปวดใจทุกครั้งที่รู้ว่านางต้องรับแขก แต่ข้าก็เข้าใจว่ามันคือความจำเป็ เอาล่ะ! ข้าพอจะมีเงินอยู่บ้างนิดหน่อยช่วยถ่วงเวลาให้เ้าไม่ต้องรับแขกได้สักสองวัน ข้าจะพยายามพูดกับเถ้าแก่ให้ใจอ่อน เ้าอดทนรอหน่อยนะ
มี่จื่อ : อืม...ขอบคุณที่ช่วยเหลือข้า ส่วนพี่ซูเจินต้องยอมเป็ภรรยาให้ท่านอยู่แล้วล่ะ พี่ซูเจินเป็คนรักของท่านหนิ
หย่งหลุน : ซูเจินยังไม่ใช่คนรักของข้าหรอก ข้าไม่กล้าบอกนางว่าข้าชอบนางมาก ส่วนเ้าน่ะเรียกข้าว่าพี่ชายเถอะ เอาล่ะ! คืนนี้เ้านอนในห้องข้านี่แหละ ส่วนข้าจะไปนอนที่คอกม้า
ฉันแอบซ่อนตัวอยู่ในห้องหย่งหลุน เขาคอยเอาข้าวเอาน้ำมาให้ฉันกิน และ่กลางคืนเขาจ่ายเงินให้เถ้าแก่เป็ค่าวันหยุดงดรับแขกให้ฉันเป็เวลาสองคืน และพยายามขอร้องเถ้าแก่ให้เปลี่ยนงานให้ฉันเป็สาวใช้ทั่วไปในหอ แต่เถ้าแก่ไม่ยินยอมเพราะเถ้าแก่เห็นว่าถ้าฉันรับแขกจะได้เงินมากกว่าเป็สาวใช้
ฉันจึงใช้่เวลากลางวันไปหาซูเจินที่ห้องพักเพื่อปรับทุกข์และเล่าให้ซูเจินฟังว่าหย่งหลุนมักจะให้ฉันเข้าไปแอบซ่อนตัวอยู่ในห้องของเขาเวลากลางคืน เพราะเขาไม่อยากให้ฉันอยู่คนเดียวเขากลัวลูกค้าที่มาเที่ยวมึนเมาและเดินมาแถวห้องพักเล็กที่ประตูไม่ค่อยแข็งแรงฉันจะถูกลูกค้ารังแกเอาได้
ส่วนหย่งหลุนไปนอนที่คอกม้า ซูเจินจับมือฉันไว้แล้วบอกว่า่กลางวันก็ให้ฉันมาหานางที่ห้องพักข้างบนได้ และหากคืนไหนที่นางไม่ได้รับแขกก็ให้ฉันมานอนพักกับนางได้ เพราะนางเองก็เอ็นดูฉันเหมือนฉันเป็น้องสาว ซูเจินบอกว่าจะพยายามช่วยฉันหากนางสามารถช่วยได้
ฉันจึงกล่าวขอบคุณและช่วยนางเก็บกวาดห้องพักและใช้เวลาทั้งวันอยู่พูดคุยกับนางที่นั่น ตกเย็นฉันจึงกลับไปซ่อนตัวในห้องพักของหย่งหลุนตามเดิมเพราะเริ่มมีลูกค้าเข้ามาเที่ยวที่หอนางโลมั้แ่เย็น
วันต่อมาเถ้าแก่ให้คนมาตามฉันไปแต่งตัวเพื่อรับแขกเพราะหมดวันหยุดรับแขกของฉันแล้ว ฉันร้องโวยวายดิ้นไม่ยอมไปจนหย่งหลุนเข้าไปขอร้องเถ้าแก่อีกครั้งแต่เถ้าแก่ไม่ยอมและบอกหย่งหลุนว่ากฏต้องเป็กฏ เมื่อหย่งหลุนจ่ายเงินให้ฉันงดรับแขกเถ้าแก่ก็ยินยอมไม่บังคับ แต่เมื่อครบกำหนดหมดวันหยุดแล้ว ฉันก็ต้องทำงานชดใช้หนี้
ซูเจินจึงจ่ายเงินแทนให้ฉันไม่ต้องรับแขกอีกหนึ่งคืน เถ้าแก่จึงปล่อยฉันไป ฉันร้องห่มร้องไห้เพราะซาบซึ้งในน้ำใจของซูเจิน ก้มหัวลงคำนับกล่าวขอบคุณซูเจินอยู่หลายครั้ง ซูเจินยิ้มและพูดว่าไม่เป็ไร นางบอกให้ฉันกลับไปที่ห้องแล้วอย่าออกมานอกห้อง หย่งหลุนกล่าวขอบคุณซูเจินด้วยสายตาห่วงใยปนเ็ป แล้วพาฉันกลับไปที่ห้องของเขาเหมือนเดิม
ฉันหมกตัวอยู่แต่ในห้องพักของหย่งหลุนจนถึงตอนเช้า จึงรีบวิ่งขึ้นไปหาซูเจินที่ห้องพัก ซูเจินเปิดประตูห้องพักออกมาสภาพดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ที่แขนมีรอยเขียวฟกช้ำ จึงคาดเดาเอาว่าลูกค้าคงกระทำรุนแรงกับซูเจินแน่ๆ
ฉันจึงถามถึงรอยฟกช้ำนั้นเกิดจากอะไร ซึ่งคาดเดาถูกว่าเกิดจากลูกค้ามึนเมาและกระทำรุนแรง แต่ซูเจินก็ยังคงยิ้มแบบเศร้าๆว่าเจอแบบนี้จนชิน แต่นางจะอดทนเพื่อเก็บเงินไถ่ตัวเองให้เป็อิสระ ฉันจึงกล่าวขอโทษซูเจินที่เมื่อคืนที่ต้องจ่ายเงินเพื่อช่วยฉัน
ซูเจินบอกว่าไม่เป็ไรและบอกฉันว่าอย่าคิดมาก นางยังพอมีเงินเหลืออยู่อีกนิดหน่อยจะช่วยจ่ายเงินวันงดรับแขกให้ จากนั้นซูเจินจึงชวนฉันไปนั่งดื่มชาและกินขนมที่ลูกค้าคนหนึ่งซื้อมาฝาก
่บ่ายฉันจึงกลับไปที่ห้องของหย่งหลุนเพื่อให้ซูเจินได้พักผ่อน ก็พบหย่งหลุนกำลังจัดเก็บทำความสะอาดห้องฉันจึงบอกเขาว่าเมื่อคืนซูเจินถูกแขกทุบตี หย่งหลุนถอนหายใจเฮือกหนึ่งด้วยสีหน้าไม่สบายใจ และบอกว่าเขารู้เื่นี้แล้ว
เพราะมีแขกอยู่คนหนึ่งที่ชอบทุบตีผู้หญิงเวลาเมาและมักจะมาที่นี่วันพุธ เขากับซูเจินจะช่วยกันหาเงินมาเป็ค่าวันหยุดรับแขกทุกวันพุธ เพื่อให้ซูเจินหลีกเลี่ยงไม่ต้องรับแขกคนนั้น เพราะแขกคนนั้นชื่นชอบซูเจินที่เป็คนอ่อนหวานและไม่เคยขัดขืนเมื่อถูกเขากระทำรุนแรง
เมื่อได้ยินดังนั้นยิ่งทำให้ฉันรู้สึกผิดที่เป็สาเหตุที่ทำให้ซูเจินต้องรับแขกและต้องยอมทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ นั่นทำให้ฉันถึงกับน้ำตาร่วงเพราะซูเจินยอมเสียสละตัวเองเพื่อให้ฉันไม่ต้องออกไปรับแขก
หย่งหลุน : มี่จื่อ มันไม่ใช่ความผิดของเ้าหรอก อย่าคิดโทษตัวเองเช่นนั้น ซูเจินคงเข้าใจและเห็นใจเ้า ไม่อยากให้เ้าต้องพบเจอเื่ร้ายๆเหมือนนาง
มี่จื่อ : แต่ถึงยังไงข้าคงต้องเจอเื่แบบนั้นอยู่ดี ข้าจะหลบเลี่ยงได้อีกสักกี่วัน เป็ภาระให้คนอื่นเปล่าๆ คืนนี้ข้าจะรับแขก มันจะได้จบๆกันไปสักที!
หย่งหลุน : เ้าคิดจะทำแบบคืนนั้นที่ทำกับท่านกังอีกใช่มั้ย?! ห๊ะ?! อย่าเชียวนะ ข้าเพิ่งจะได้เงินพิเศษจากดูแลม้า ลูกค้าให้ข้ามาเมื่อคืน คืนนี้ข้าจะจ่ายเงินให้เ้าเอง
มี่จื่อ : เก็บเงินไว้จ่ายให้พี่ซูเจินเถอะ อย่าให้ข้าต้องทนอยู่ทรมานตัวเองและทรมานคนอื่นอีกเลย ความอดทนของข้าถึงขีดจำกัดแล้ว
หย่งหลุนดึงฉันเข้าไปกอดลูบศรีษะลูบหลังและพยายามพูดให้ฉันใจเย็นลง เขายืนยันว่าคืนนี้จะจ่ายเงินวันหยุดรับแขกให้ แต่ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรแล้วลุกขึ้นไปช่วยเขาเก็บกวาดห้องพัก จนถึงเวลาค่ำ ฉันตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่ทนอยู่ที่โลกใบนี้อีกต่อไปและปฏิเสธไม่รับวันหยุดรับแขก
แม้หย่งหลุนกับซูเจินจะพยายามพูดและพยายามจะช่วยจ่ายเงินให้ฉันก็ตาม ซึ่งตัวเถ้าแก่เองก็อยากให้ฉันออกไปรับแขกมากกว่าเพราะนางจะได้รับเงินเยอะจากลูกค้าที่มาซื้อตัว ฉันในตอนนี้กำลังอยู่ในอามรมณ์ไม่สนโลกไม่สนชีวิตอีกแล้ว และกำลังเดินตามเถ้าแก่เข้าไปในห้องพักชั้นสองห้องหัวมุม เถ้าแก่ข่มขู่ฉันว่าห้ามทำร้ายแขกอีก เพราะหนี้สินของฉันเพิ่มขึ้นจากครั้งที่แล้วเพราะฉันทำร้ายคนไปสองคน
อีกทั้งพวกเขายังคงอยู่ใน่รักษาตัวซึ่งฉันต้องหาเงินมาชดใช้ในส่วนนี้ด้วย ฉันยืนนิ่งไม่สนใจที่เถ้าแก่พูดและไม่ตอบคำถามใดๆ แต่มองไปรอบๆห้องไม่มีแจกันวางตั้งไว้อีกแล้ว แม้แต่แจกันใส่ดอกไม้อันเล็กๆที่เคยวางอยู่บนโต๊ะพวกเขาก็เอาออกไปด้วย
คงกลัวฉันเอาไปใช้เป็อาวุธทำร้ายแขกอีกเป็แน่ มีแต่เพียงถ้วยสำหรับดื่มเหล้าสองใบที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะสำหรับดื่มเหล้ากับแขกและเชิงเทียนให้แสงสว่าง จากนั้นเถ้าแก่ก็เดินออกไปจากห้อง ฉันจึงนั่งทำใจที่เก้าอี้แล้วคิดว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด หากรับสภาพแบบนี้ไม่ได้ก็ตายไปซะ! ฉันคิดประชดตัวเองในใจ
6K
