ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ณัชชา เป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่เรียบง่ายและงมงายเมื่อเทียบกับชีวิตก่อนหน้านี้ ตอนนั้นเธอขี้อายและอดกลั้นและไม่เคยเห็นโลกภายนอก เธอคิดว่าครอบครัวนี้เป็นรากเหง้าของเธอ ถ้าครอบครัวนี้ไม่ต้องการเธอ เธอจะไปที่ไหนแต่ตอนนี้เธอมีเงินฝากเล็กน้อยและอาศัยอยู่ในหอพัก ไม่ได้ใช้จ่ายมากมาย แม้ว่าเธอจะเรียนจบและไม่ได้อยู่ในหอพัก ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับเธอที่จะออกไปเช่าบ้านณัชชาตบไหล่ของเธอ ด้วยแววตาที่มุ่งมั่น ณัชชากำลังจะจากไป ในอีกด้านวรรณามีสีหน้ากังวล ในขณะนั้นเธอรู้สึกสังหรณ์ใจในคำพูดของณัชชาว่า เธอทำได้และเธอจะไม่มีวันกลับมาอีกตลอดชีวิต"แม่บอกว่าไม่มีอะไร, ลูกไม่ค่อยกลับมาค้างคืนที่บ้าน ไปพักผ่อนก่อนเถอะ" วรรณาหยุดเธอที่ประตู และปล่อยให้ณัชชาอยู่ต่อ ณัชชาเดินกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อน ณัฐพลเห็นว่าแม่ของเขาไม่ได้สั่งสอนณัชชาและเขาก็รู้สึกไม่พอใจ เขาดึงแม่ไปที่มุมและสงสัยว่า "แม่, ทำไมแม่ไม่ด่ามัน"ในช่วงหลายปีที่ผ่านมาณัชชาเป็นคนที่ด้อยที่สุดในครอบครัว ณัฐพลเชื่อโดยไม่รู้ตัวว่า ณัชชาควรโดนกลั่นแกล้งจากพวกเขาทันใดนั้นแม่ของเขาก็ปฏิบัติกับเธอเป็นอย่างดีและ ณัฐพลก็ไม่สบายใจวรรณาตบไหล่ลูกชายแล้วอธิบายว่า "นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเราวางแผนไว้หรือ?"“วางแผน?” ณัฐพลขมวดคิ้ว วรรณายิ้มและสัมผัสลูกชายของเธอ คิดว่าเขาเป็นเด็ก ถ้าเธอไม่ได้เลี้ยงดูณัชชามาอย่างดี เธอก็อยากจะสูญเสียมันไป แม่เสียเงินเสียทองไปตั้งเท่าไหร่แล้วกว่ามันจะโตขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ การลงทุนของพวกเราจะสูญเปล่าหากปล่อยให้มันจากไปโดยง่ายวรรณายิ้มด้วยสีหน้า "เมื่อเร็ว ๆ นี้มีคนรวยเข้ามาขอเป็นแฟนกับเธอ บางทีเราอาจต้องพึ่งพาเธอในอนาคต""เกี่ยวอะไรกับฉัน?" ณัฐพลกระซิบ อย่างไม่เข้าใจวรรณาจิ้มนิ้วของเธอที่หน้าผากของณัพลและยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ "เจ้าโง่, เจ้าเป็นน้องชายของเธอ ถ้าเธอแต่งงานกับคนรวย เจ้าก็จะสบายไปด้วย"วรรณาเห็นมานานแล้วว่าสามีของเธอเป็นคนเกียจคร้าน และขี้เมาแทบทุกวันและมันยากกว่าการคาดหวังว่าเขาจะมีเงินเพื่อซื้อบ้านใหม่และมีชีวิตที่สุขสบายขึ้น และที่สำคัญเพื่อเป็นสินสอดให้กับลูกชายของเธอ แต่ณัชชานั้นแตกต่างออกไป ตอนเป็นเด็กมีเด็กชายตัวเล็ก ๆ หลายคนชอบเดินตามเธอ ณัชชาตอนนี้โตขึ้นและสวยงามมากขึ้น คนรู้จักหลายคนถามเธอว่า ณัชชาทำไมถึงสวยงามมากขนาดนี้วรรณาตัดสินใจแล้ว พวกเขาวางแผนที่จะขายเธอให้คนรวย และขอให้ณัชชาตามหาชายหนุ่มที่ร่ำรวย ในไม่ช้าพวกเขาก็จะซื้อบ้านใหม่และมีชีวิตที่สุขสบายโดยไม่ต้องทำงาน ณัชชานอนอยู่ในห้องตลอดบ่ายและตอนกลางคืนแม่บอกให้เธอออกมาทานอาหารเย็นวรรณาหยิบเนื้อทอดให้เธอได้ไม่กี่ชิ้นและคิ้วของณัชชาก็กระตุกขึ้น โดยคิดว่าดวงอาทิตย์จะออกมาจากทิศตะวันตกเธอกินเนื้อทอดช้าๆจิตใจของวรรณาไม่ได้อยู่ที่อาหาร เธอกินตามความต้องการเล็กน้อยและดวงตาของเธอก็สบกับใบหน้าของณัชชา“ณัชชาเมื่อไหร่จะพาแฟนหนุ่มกลับบ้านมาโชว์ให้เราดู” หัวใจของวรรณาอยู่ในร่างกายของณัฐพล และเธอไม่ได้กังวลเกี่ยวกับลูกสาวที่ไม่เกี่ยวข้องคนนี้เลยวรรณายังคงฟังคนในชุมชนเล่าว่าณัชชามีแฟนแล้ว ตอนแรกเธอต้องการไล่ณัชชาออกไป เธอมักจะต้องการหาเวลาที่จะเลิกราและลงจอดโดยเร็ว แต่เมื่อเธอได้ยินว่าอีกฝ่ายส่งณัชชากลับมาในรถสปอร์ตระดับไฮเอนด์ วรรณาก็หุบปากทันทีแฟน? ณัชชาไม่ตอบสนองก่อน เธอเคี้ยวข้าวขาวสองก้อนและพูดอย่างไม่แยแสว่า "เลิกกันแล้ว"“เป็นอะไรไปพี่สาว สมองป่วยเหรอ” ณัฐพลกระโดดขึ้นและประท้วง เขาถูกแม่ล้างสมอง ณัฐพลอยู่ในช่วงวัยรุ่น เขาชอบเล่นเกมออนไลน์ ตอนนี้โทรศัพท์ของเขาไม่ถูกอัพเกรดเป็นเวลานาน เขาต้องการเครื่องที่ใหม่ขึ้น หากณัชชาแต่งงานกับคนรวย เขาก็จะได้สิ่งที่เขาต้องการทันที และแม่ของเขาบอกว่าเราจะซื้อบ้านใหม่และย้ายออกไปจากชุมชนเก่าแก่แห่งนี้"ณัชชาเลิกกับคนรวยแล้ว เขาทิ้งฉันไปแล้ว" ณัชชากล่าวอย่างไม่สนใจวรรณาก็กังวลใบหน้าบูดบึ้งและช้อนในมือของเธอหายไป "เป็นความคิดที่ดี ถ้าคุณอยากเลิกกันก็เลิก แต่ถ้ามีอะไรก็คุยกับแม่ได้"ณัชชาหยุดช้อนของเธอและมองไปที่ผู้หญิงที่เป็นห่วงเธอ อยู่ตรงหน้าเธอ เธอคิดว่าสิ่งที่เธอได้ยินอาจะมีอะไรผิดพลาดเธอยังจำได้ว่าแม่ณาในช่วงชีวิตที่แล้วรู้ว่ามาวิน คือใครและเธอต้องการเก็บเธอไว้ที่เตียงของมาวินทันทีแน่นอนณัชชาไม่สามารถปล่อยให้แม่ณารู้สึกมีความสุขเหมือนในชีวิตของเธอได้ เธอยิ้ม "ไม่มีอะไร เขาเจอคนใหม่สวยกว่า และทิ้งฉันไป" ณัชชาโยนหม้อให้ มาวิน เพื่อรับ"เข้าใจแล้ว" วรรณาไม่สามารถปกปิดความผิดหวังของเธอได้ เธอเข้าใจว่าเศรษฐีชอบของใหม่และทิ้งของเก่าไม่ต้องพูดถึงณัชชา แม้แต่ดาราดัง, หรือคนรวย ก็ถูกทิ้งหลังจากเล่นจนเบื่อแล้วแม่ณาแทบไม่ได้เยาะเย้ยณัชชา กลับปลอบโยน “ณัชชาเสียใจไปเลย เดี๋ยวแม่จะแนะนำคนใหม่ให้”ณัชชาเกลียดบรรยากาศที่บ้านและหาเหตุผลที่จะกลับไปโรงเรียนในวันรุ่งขึ้น แม่ณาคิดว่าณัชชาเป็นคนนอกและมันรบกวนการดูแลที่บ้าน เธอจึงแลกเปลี่ยนคำพูดและส่งณัชชาออกไปเมื่อณัชชามาถึงหอพักเธอก็เห็นรถ BMW คันหนึ่งจอดอยู่ริมถนน เธอเหลือบมองอย่างไม่เป็นทางการและแค่อยากจะขึ้นบันได แต่คนที่มาจากข้างในก็หยุดเธอไว้“ชัยวัตร, ทำไมคุณถึงมาที่นี่อีก?”ชัยวัตรไม่มีทางมาหาณัชชาได้บ่อยๆ หากไม่ใช่คำสั่งของพ่อเลี้ยง ตั้งแต่ณัชชาและพ่อเลี้ยงเลิกกัน เขาไม่รู้เลยว่ากี่วันแล้วที่เขาไม่ได้นอนหลับฝันดี ในหลายวันนี้, เขารู้สึกหายใจไม่ออกและแน่นหน้าอก ฉันสงสัยว่าวันหนึ่งฉันจะล้มลงเพื่อให้เขามีชีวิตที่แข็งแรง ชัยวัตรรู้สึกว่าจำเป็นต้องคุยกับณัชชาให้ได้"คุณณัชชาเราสามารถหาที่นั่งเพื่อคุยกันหน่อยได้ไหม?"มีร้านกาแฟมากมายใกล้ๆมหาวิทยาลัย สภาพแวดล้อมดีๆมีมากมายณัชชาพบสถานที่ข้างหน้าต่างสำหรับชัยวัตรแล้ว ณัชชารู้สึกตลกเท่านั้น ไม่ใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่า ชัยวัตรเป็นสุนัขที่มาวินเลี้ยงดู เมื่อมาวินชอบเธอ ชัยวัตรก็คล้ายกับปั๊กและเสนอความขยันหมั่นเพียรให้เธอทุกวัน แต่เมื่อมาวินเบื่อเธอ ชัยวัตรยังกล้าวางสายโทรศัพท์ของเธอ“ช่วงนี้ฉันยุ่งมาก” ณัชชาไม่ได้เปิดเผยความลับและไม่อดทนชัยวัตร รู้สึกอายมาก “คุณณัชชากลับมาคืนดีกับพ่อเลี้ยงได้ไหม”ชัยวัตรไม่สามารถทนได้อีกต่อไป เป็นครั้งแรกที่เขาตั้งใจและเขาหวังว่าณัชชาจะกลับไปคืนดีกับพ่อเลี้ยง มิฉะนั้นชีวิตของเขาจะไม่ปลอดภัยณัชชากระตุกนิ้วยาวสีชมพูและสเน่ห์ “ทำไมฉันต้องกลับไป?”“กับพ่อเลี้ยง คุณต้องการอะไร?” ชัยวัตรไม่เข้าใจเรื่องนี้ดีมากทำไม ณัชชาถึงทิ้งพ่อเลี้ยงของพวกเขา มีผู้หญิงมากมายที่ต้องการปีนขึ้นไปบนเตียงของพ่อเลี้ยง แต่ณัชชาไม่ได้เดินตามเส้นทางเดิม "ตัวอย่างเช่น." ณัชชาลดเปลือกตาลงและดวงตาของเขาก็ตกลงไปที่ถ้วยชัยวัตรได้ยินความสนใจของณัชชา และฟังอย่างรวดเร็ว “คุณอยากทำงาน พ่อเลี้ยงให้คุณได้นะ”ชัยวัตรยังคงสับสนกับความคิดนี้ ทำไมณัชชาต้องการทำงาน สำหรับพนักงานออฟฟิศที่ดิ้นรนหาเงิน? ในช่วงเวลานี้เธอไม่จำเป็นต้องทำงานแค่เธอพูดว่าอยากได้อะไร ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะมาอยู่ตรงหน้าและไม่ต้องลำบากทำงาน เธอมีเครื่องกดเงินสดมือถือของพ่อเลี้ยง อยากได้อะไร แบบไหน? ณัชชาหรี่ตาของเธอเล็กน้อยและมองไปที่ใบหน้าของณัฐพล เธอหัวเราะเยาะ "ดูเหมือนว่าคุณ จะรู้ทุกเรื่อง"มาวิน รับสายหมายเลขของณัชชา เขานั่งอยู่บนโซฟาริมฝีปากของเขาไม่สามารถช่วยเพิ่มขึ้นได้เขาคิดว่าไม่มีผู้ชายคนไหนที่ดีกว่าเขาในเวลานี้ ณัชชาได้รับการเลี้ยงดูจากเขามาหลายวันและจู่ ๆ ก็บินออกจากกรงทองที่เขาสร้างขึ้นและตอนนี้เธอต้องไม่สามารถปรับตัวเข้ากับชีวิตภายนอกได้ ทันทีที่เขาคิดว่าณัชชาจะกลับมา อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นเขาเป็นผู้มีอิทธิพลในเมืองเชียงใหม่ อีกทั้งยังมีหุ้นส่วนทางธุรกิจหลายแห่ง ไม่ใช่เรื่องยากหากณัชชาต้องการที่จะทำงานจริงๆ แต่มาวินต้องการเก็บณัชชาไว้ใกล้ตัวเขาเท่านั้น หากณัชชาต้องการทำงานเขาคิดว่าการอยู่กับเขาคือการทำงานและเขาก็ตอบแทนสิ่งที่เธออยากได้ เพื่อทำให้เธอพอใจ“ณัชชา” มาวิน รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยเมื่อนึกถึงชื่ออีกครั้งเสียงของเขาลดลงอย่างไม่คาดคิดเขาคิดถึงผู้หญิงคนนั้นมานานและเริ่มดุโทรศัพท์"มาวิน คุณป่วยหรือเปล่า ที่คิดว่าฉันจะอยู่กับคุณ""ชัยวัตร, คุณรู้คำตอบของฉัน" ณัชชาวางสายโทรศัพท์และยิ้มโดยไม่คำนึงถึงปฏิกิริยาของอีกฝ่ายชัยวัตรแข็งตัวอย่างสมบูรณ์ เขาลุกขึ้นยืนถือกระเป๋าเอกสารและจากไปเขาถูกเตะโดยลาที่หัวของเขาและเขาพบว่าณัชชาผู้หญิงที่บ้าคลั่งณัชชาเพิ่งแก้ปัญหาของชัยวัตร และผลก็คือเธอได้พบกับคนที่น่ารังเกียจอย่างมาวินตั้งแต่รู้ว่าณัชชาและมาวินเลิกกันชยพลก็รู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง เขาสังเกตเห็นหลายครั้งที่มาวินไม่ได้อยู่กับณัชชา ก่อนที่ความกล้าของเขาจะเพิ่มขึ้นชยพลชอบณัชชามานานแล้วและตั้งแต่มาวินพาเธอมาเป็นครั้งแรกและเขาก็เริ่มสนใจ อย่างไรก็ตามแม้ว่าเขาจะคิดอีกครั้งเขาก็ไม่กล้าแตะต้องผู้หญิงของมาวิน ดังนั้นเขาจึงซ่อนความคิดนี้ไว้ทันทีที่ณัชชาเป็นโสด ความคิดของเขาก็ตื่นขึ้นอีกครั้งณัชชากำลังเดินกลับไปและชยพลก็โยนบุหรี่ **** แล้วลงจากรถ"ปล่อยฉัน!" ณัชชาตวาดเสียงชยพลจับมือของเธอ เม้มปากและใบหน้าของเขาดูยิ้มแย้มแจ่มใสเช่นเดียวกับท่าทางของลูกชายเศรษฐี เขาเอื้อมมือออกไปและหยุดณัชชาขวางทางเดียวแม้ว่าณัชชาจะรู้สึกหดหู่ใจและหลังจากคุยกับชัยวัตร แล้วเธอก็ยังมาเจอชยพลอีก“ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับพ่อเลี้ยงแล้ว” ณัชชาอธิบายอย่างเย็นชา เธอคิดว่าชยพล ต้องการมาเจรจาเรื่องระหว่างเธอกับมาวิน ชยพลขี้เกียจและก้มตัวเข้าหาณัชชาอย่างคลุมเครือ "แน่นอน ฉันรู้แล้ว"“รู้แล้ว ยังไง?” ณัชชาอดไม่ได้ที่จะกลอกตาดวงตาของชยพล ตกลงบนใบหน้าขาวและบอบบางของณัชชา เขาอยู่ใกล้กับณัชชาและสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อความงาม "ผมคิดถึงคุณ ผมจึงมาหาคุณก็แค่นั้น"“คิดถึงฉันเหรอ” ณัชชาขมวดคิ้ว ก้าวถอยหลังและขยับระยะห่างอย่างเงียบ ๆดวงตาของชยพลหนักขึ้นเล็กน้อยดวงตาของเขาแสดงความปรารถนา เขาพยักหน้าและคิดว่าเขาหล่อมากสำหรับผู้หญิงชยพลเป็นนักเคลื่อนไหวมาตลอด "ณัชชา มาเป็นแฟนของฉันเถอะ"แม้ว่าชยพลจะไม่รู้สาเหตุว่าทำไมณัชชาถึงเลิกกับมาวิน ตั้งแต่เลิกกันณัชชาก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งเขาได้ตรวจสอบประวัติครอบครัวของณัชชา พวกเขาเป็นเพียงครอบครัวที่ยากจนอาศัยอยู่ในชุมชนจัดสรร คนเช่นครอบครัวนี้ยังคงรอคอยที่จะขายลูกสาวเพื่อแต่งงานกับคนที่ร่ำรวยแม้ว่าตระกูลของชยพลจะมีฐานะไม่ดีเท่าพ่อเลี้ยงมาวิน แต่ก็เป็นตระกูลที่มีชื่อเสียงในเชียงใหม่ โดยมีธุรกิจและอุตสาหกรรมสามรุ่นทั่วประเทศ ถ้าณัชชาตามเขาไป เขาก็จะสามารถดูแลเธอได้เช่นกัน "ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อย่าเล่นตัวนักเลย คุณก็เคยเป็นเด็กของพ่อเลี้ยงมาก่อน จะเปลี่ยนมือสักหน่อย ก็คงไม่เป็นไร" เขาพูดพร้อมยักคิ้วหนึ่งข้างณัชชามองอย่างรังเกียจ และรู้สึกขมขื่นเมื่อได้ยินคำพูดที่ถากถางชยพลณัชชารู้สึกประทับใจมากที่สุด ที่ชยพลตกรางในชีวิตแต่งงานของเขาในชาติก่อน และจากนั้นเขาก็เผาผผลาญความร่ำร่วยของตระกูลด้วยตัวเขาเอง ทรัพย์สินทั้งหมดก็ถูกยึดกลายเป็นบุคคลล้มละลาย หลังจากเสียชีวิตไปครึ่งหนึ่งแล้วเขาก็ไปที่มาวินเพื่อหาที่พักพิงตอนนี้เขายังไม่ได้แต่งงานและไม่รู้ว่าเขาคบกับผู้หญิงกี่คนในเวลาเดียวกัน"จ้องหน้าฉัน เป็นอะไร?" ชยพลจ้องอย่างตกตะลึงราวกับว่าเขาถูกมองผ่านณัชชาเงยหน้าขึ้นและยกคางอันบอบบางของเธอขึ้นเล็กน้อย เธอหัวเราะเยาะและพูดอย่างภาคภูมิใจว่า "คุณคิดว่าคุณมีอะไรดี?"ชยพลหน้าดำและยกมือขึ้น เขาคิดว่าณัชชาดูเหมือนนางฟ้าและตัวละครของเขาต้องอ่อนโยนและน่าพอใจ ถ้าเขาได้เธอมาครอบครองเขาคงมีความสุขมาก แต่เขาไม่ได้ตระหนักถึงเหตุการณ์ปัจจุบันตั้งแต่เขาเกิดมาจนถึงตอนนี้และเขาเป็นลูกชายคนโตของครอบครัว เขาถูกคนอื่นตามใจ ชายหนุ่มเต็มไปด้วยอารมณ์ ดวงตาของเขาหันไปเล็กน้อยเขาดื้อรั้นมากเขาเกลียดและพูดว่า "ไม่ใช่แค่รองเท้าที่พังแล้วมาวินโยนทิ้งหรอ เขาภูมิใจในตัวอะไร"ดวงตาของณัชชา สว่างขึ้นเล็กน้อยและเธอก็ยกมืออีกข้างโดยใช้ฝ่ามือไปกระแทกที่หน้าของเขาอย่างแรง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 13 พักค้างคืนที่บ้าน

นิยายแนะนำ

ย้อนเวลา พลิกชะตารัก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 13 พักค้างคืนที่บ้าน

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้