02
การพบเจอที่แสนเ็ป
หลังจากที่ผมทำภารกิจส่วนตัวเป็ที่เรียบร้อยแล้วผมก็ไปมหาลัยฯ ทันทีใช้เวลาไม่นานเท่าไรผมก็มาถึงด้วยการนั่งพี่วินมาเพราะว่าหอพักของผมมันก็อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยฯมากเท่าไหร่
Rrrrrrrrrrrr
โทรศัพท์ลูกรักของผมมันกำลังดิ้นขลุกขลักอยู่ในกระเป๋ากางเกงของผมสงสัยจะเป็ไอ้จิมแล้วก็เป็จริงอย่างที่ผมคิดซะด้วย
“อือ ว่าไงมึง”
(“ไอ้ซีตอนนี้มึงอยู่ไหนแล้ววะ”)
“หน้ามอแล้วมึงอ่ะ?”ผมคุยโทรศัพท์ไปด้วยพร้อมกับเดินเข้ามาในมหาลัยฯ เรื่อยๆ
(“อือๆกูอยู่ใต้ตึกนัดคุยกะน้องปีหนึ่งอยู่มึงรีบๆ มาเร็วๆ เลยสัส!”)
“เออๆ” ผมตอบมันแล้ววางสายทันที แต่แล้วก็มีเฟอร์รารี่สีเหลืองอ๋อยเหมือนขี้วิ่งแซงหน้าผมไป เย็ดเข้!! สีรถมึงจะเจ็บไปถึงไหนครับ -_-;; กูล่ะเชื่อจริงๆ ตอนซื้อมึงคิดไงถึงซื้อสีนี้วะ
ผมเดินคิดถึงไอ้รถสีกวนส้นตรีนนั่นไปเรื่อยๆจนในที่สุดผมก็เดินมาถึงใต้ตึกสถานที่ที่มีน้องปีหนึ่งนั่งเสนอหน้ากันอยู่และทันทีที่ผมเดินเข้าไปในบริเวณนั้นน้องๆ ก็เปล่งเสียงออกมาทันที
“น้องปีหนึ่งสวัสดีพี่ปีสอง!!” น้องครับไม่ต้องสวัสดีพี่ดังขนาดนั้นก็ได้ กูอายครับ >_<;; กูรู้ว่ากูมาสายพวกมึงไม่ต้องตอกย้ำกูหรอกครับ - -“
“ขำห่าไรหยุดเลยนะพวกมึงอ่ะ >_<;;;”
“ฮ่าๆ ก็มึงอยากมาช้าเองนี่หว่าเป็ไงล่ะมึงพี่ซีแอลเป็จุดเด่นเรยยย!! กร๊ากๆ” อะ.. ไอ้แสรสสส!!
“จุดเด่น พ่อง!!”พวกมันหัวเราะกันอีกยกใหญ่แล้วก็หยุดเข้าเื่เป็การเป็งานเหมือนเดิมจากที่ฟังไอ้บูมมันพูดบอกน้องๆ(ไอ้บูมมันเป็พี่ว้ากครับ ^^)ผมก็พอจะรู้เื่ว่าที่วันนี้นัดน้องๆมาก็เพราะว่าวันนี้เป็วันเปิดเทอมวันแรกของเทอมสองให้น้องๆ ตั้งใจเรียนให้ดีแล้วก็บลาๆ
ผมมองหาไอ้ไอซ์น้องรหัสของผมมันหายหัวไปไหนวะมองหาอยู่ทั่วก็หาไม่เจอมันสักทีผมเลยเดินเข้าไปถามน้องผู้หญิงคนหนึ่ง
“น้องๆเห็นไอ้ไอซ์น้องพี่ปะ?”
“ไม่เห็นค่ะพี่ซีแอลมันยังไม่มาเลย”
“อือๆ” แล้วผมก็เดินกลับมายืนที่เดิม ผมหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดโทรหาไอ้ไอซ์ทันทีไอ้น้องเวรหายหัวไปไหนของมันฟระ แม่ง!!
Rrrrrrrrrrr
ทำไมมันไม่รับโทรศัพท์วะผมเริ่มอยู่ไม่เป็สุขเมื่อโทรหาไอซ์แล้วมันไม่รับสายเพราะว่าเป็ห่วงถึงมันจะเป็แค่น้องรหัสของผมแต่ผมก็รักมันเหมือนกับน้องชายแท้ๆของผม
“มันคงไม่เป็ไรหรอกมึงบางทีมันอาจจะยังไม่ตื่นก็ได้มึงก็รู้ว่าน้องมึงน่ะนอนขี้เซาเหมือนมึง” ไอ้จิมพูด
“อือๆ งั้นไปเรียนเหอะมึง”ผมพูดแล้วพวกเราเดอะแก๊ง4คนก็เดินขึ้นตึกเรียนไปทันที
12.00 pm.
ตอนนี้ผมไอ้จิมไอ้แฟร์ และไอ้บูม กำลังเดินด้วยท่าทางหิวโซมายังโรงอาหารของมหาลัยฯ หิวเหี้ยๆครับอาจารย์แม่งเปิดเรียนวันแรกแทนที่จะแค่ทักทายกันเฉยๆ ดันสอนเลย แถมยังปล่อยตรงเวลาอีก ToT
“แดกไรดีวะ?” ไอ้จิมถาม
“ยังไม่รู้เลยวะ”ไอ้แฟร์
“แดกไรก็แดกๆ ไปเหอะ!! ตอนนี้กูหิวเหี้ยๆ ><;;” ไอ้บูม
เออ! กูเห็นด้วยกับมึงวะแล้วไม่รอช้าพวกผมก็รีบเดินไปจัดการอาหารของตนเองทันทีหลังจากที่กินไรไปเรียบร้อยแล้วพวกผมก็นั่งเอื่อยๆ ไปเรื่อยๆ ไม่รีบร้อนไปไหนเพราะว่าตอนบ่ายพวกผมไม่มีเรียนครับ
หลังจากที่นั่งรอเวลาให้มันเสียไปเล่นๆพวกผมก็แยกย้ายกันกลับและตอนนี้ผมก็มาอยู่ที่คอนโดฯของไอ้ไอซ์น้องรหัสเฮงซวยของผมนั่นเองหลังจากที่โทรหามันไม่ติดผมก็ต้องถ่อสังขารของตัวเองมาที่หอมันเองเลย
ผมเดินเข้าไปในลิฟต์แต่ก่อนที่ลิฟต์จะปิดสนิทสายตาของผมก็ดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้าโอ้!! พระเ้าผมหวังว่าคงจะไม่ใช่มันนะแต่ใบหน้าที่ดูหล่อโดดเด่นแบบนั้นจะเป็ใครไปไม่ได้แน่นอน ให้ตายสิทำไมผมต้องมาเจอมันอีกนะแล้วประตูลิฟต์ก็ปิดลงทันทีผมจมอยู่ในความคิดของตัวเองผมคิดจะหนีมันไปให้พ้นแต่มันก็ยังตามมาราวีผมได้อีก
ติ๊ง!!
ไม่รู้ว่าผมจมอยู่ในความคิดของตัวเองอยู่นานเท่าไหร่เมื่อได้ยินเสียงลิฟต์ทำให้ผมใและหลุดออกมาจากห้วงความคิดทันทีผมก้าวเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยหัวใจที่ห่อเหี่ยว เฮ้อ..อย่าไปคิดมากไอ้ซีแอล ผมเดินตามทางมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของไอ้ไอซ์
“ไงมึง เป็ห่าไรไม่ไปเรียนวะ?” ทันทีที่มันเปิดประตูห้องผมก็ถามออกไปสภาพของไอ้ไอซ์วันนี้บอกได้ตามตรงว่าเหี้ยมากครับพี่น้อง
“อ้าว! พี่เองเหรอ พอดีเมื่อคืนเจอเพื่อนเก่าเลยดื่มหนักไปหน่อยอ่ะ-_-;;” ไอ้ไอซ์มันพูดพร้อมกับเอามือเกาหัวอันยุ่งเหยิงของมันสภาพมึงตอนนี้ดูบัดซบชะมัดเลย
“เออๆทีหลังก็กินพอประมาณล่ะ แล้วนี่ใจคอมึงจะให้กูยืนคุยกับมึงอยู่ตรงหน้าห้องเหรอวะ!”
“อ้าว!! โทษทีพี่เข้ามานั่งในห้องก่อนดิ -_-^” ไอ้ไอซ์ก็เดินนำผมเข้าไปในห้องของมันหาน้ำให้ผมดื่มทันที
“เออนี่!! พรุ่งนี้อย่าลืมไปเรียนนะมึงไม่งั้นกูมาลากมึงถึงห้องแน่ - -^”
“คร้าบๆ พี่ชายกระผมจะตื่นไปเรียนแต่เช้าเลยคร้าบ ^^”
“เออๆแล้วนี่กินอะไรแล้วหรือยังล่ะ?”
“ยังเลยพี่ผมพึ่งตื่นเมื่อกี้เพราะเสียงเคาะประตูห้องของพี่นี่แหละ ><;;”
“เดี๋ยวกูไปซื้อมาให้มึงไปอาบน้ำไป๊!! เดี๋ยวได้กินข้าวกินยาดูท่าแล้วจะแฮงค์หนักนะมึง”
“อือๆ” ไอซ์พูดพร้อมกับเดินหันหลังเดินเข้าไปยังห้องนอนส่วนผมก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปยังประตูห้องทันทีมือผมจับลูกบิดประตูพลันหัวใจก็กระตุกวูบ เฮ้อ..ขออย่าให้ได้เจอมันอีกเลยนะ ถ้าพระเ้าท่านทรงเมตตาขออย่าให้ผมได้เจอกับมันอีกเลย
“อ่ะนี่!! ข้าวกินซะจะได้กินยาแล้วไปนอน” ผมส่งจานข้าวผัดให้กับไอซ์มันรับไปอย่างว่าง่าย
“แล้วพี่ไม่กินเหรอ?”
“กูกินมาแล้ว มึงรีบๆไปเหอะจะได้กินข้าวกินยานอน”
“ครับๆ” แล้วไอ้ไอซ์มันก็เริ่มจัดการข้าวผัดจานนั้นทันที ผมนั่งรอไอซ์กินข้าวจนหมดแล้วจึงหายาให้มันกินทันที
“นี่ยารีบๆกินซะจะไปพักผ่อนจะได้หายไวๆ”
“ขอบคุณฮะ ^^”ไอซ์รับยาจากผมไปแล้วก็รีบกินทันที
“แล้วนี่พี่ไม่มีเรียนไง๊?”
“วันนี้กูมีเรียนเช้าอย่างเดียวมึงไปนอนเลยไป๊!! จะได้หายไวๆ”
“คร้าบๆ คุณแม่ ^^”กวนตีนกูได้อีกนะมึง -_-*
“กวนตีนนะมึง งั้นกูกลับแล้วไปพักผ่อนเลยไป”ผมพูดพร้อมกับเดินมาเปิดประตู
“คร้าบบบ!! พี่ก็เหมือนกันดูแลตัวเองด้วย ผมเป็ห่วงน้าา >_<” ไอซ์เดินมาส่งผมที่ประตู
“ดูแลตัวมึงเองให้ได้ก่อนเหอะ-_-;;”ผมผลักหัวมันไปหนึ่งครั้ง
“โอ๊ย!! พี่ผลักหัวผมทำไม ><;; มึนหัวหมดแล้วชิๆ ผมไม่คุยกับพี่แล้วไปนอนดีกว่า แบร่!! :P” แล้วมันก็ปิดประตูใส่หน้าผมทันทีไอ้เด็กเวร - -“
จะว่าไปผมก็ควรที่จะรีบกลับบ้างดีกว่าอยู่ที่นี่นานๆชักจะไม่ค่อยดี >_< แล้วผมก็หันหลังเพื่อที่จะเดินไปยังลิฟต์ทันทีแต่พระเ้าท่านทรงกลั่นแกล้งผมทำให้ผมเดินชนกับใครก็ไม่รู้
พลั่ก!!
เพราะแรงกระแทกที่ชนถึงมันจะไม่แรงมากนักแต่ก็ทำให้ผมเสียการทรงตัวได้ถ้าไม่ได้คนตรงหน้าช่วยพยุงไว้ ผมคงจะล้มลงไปนอนอยู่กับพื้นแน่ๆ ><;;
“เอ่อ..ขอบคุณครั...”ผมพูดขอบคุณคนที่ช่วยผมไว้แต่เมื่อเห็นหน้าคนที่ช่วยผมไว้เสียงของผมมันก็ขาดหายไปซะดื้อๆหัวใจเต้นแรงผิดปกติ
โอ้..พระเ้าไม่นะ!! ทำไมท่านทรงใจร้ายกับผมล่ะ?ทำไมต้องให้ผมกลับมาเจอกับมันอีกทั้งๆ ที่ผมพยายามที่จะลืมเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นไปได้แล้ว
หัวใจของผมตอนนี้เหมือนโดนบีบด้วยคีมเหล็กอย่างแรงมันเ็ปทรมานจนผมต้องยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าอกข้างซ้ายของผม
ให้ตายเหอะ!! ทำไมผมต้องกลับมาเจอกับมันอีกด้วย!?
3K
