ขณะที่เจียวซิ่งเดินตาม แม่ทัพเฉินไปในจวนของเขา สายตาของเธอก็เหลือบมองไปยัง อาเนี่ยน ที่มองเธอกลับมาเช่นกัน
"คุณหนูเ้าค่ะ" หนิงเอ๋อดึงแขนเจียวซิ่งไว้เล็กน้อย ขณะที่เจียวซิ่งก็หันไปมองหนิงเอ๋อแล้วเอ่ยออกมาเบาๆ
"การจะผ่านอุปสรรคไปได้ไม่ใช่เื่ง่าย ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์ต่างๆ ข้าก็จะไม่รู้ในอุปสรรคนั้น คืออะไร เื่แค่นี้ข้าไม่ได้ถึงกับต้องกังวลหรอกเ้าสบายใจได้" เจียวซิ่งกล่าว ก่อนที่เธอจะเดินไปนั่งฝั่งตรงกันข้ามกับอี้เฉิน ในขณะที่อาเนี่ยน ที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว แสดงสีหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะขยับตัวออกห่างเจียวซิ่งในทำนองรังเกียจยิ่ง
"ข้าไม่ชอบให้คนอื่นมานั่งร่วมโต๊ะรับประทานอาหารเลยท่านพี่ ท่านพี่ทานไปเถอะเ้าค่ะ ข้าปวดศีรษะอยากพักผ่อนแล้ว ข้าเดินทางมาไกล" นางขยับตัวเพื่อจะลุกขึ้น
"อาเนี่ยง! เ้าเสียมารยาทแล้ว นั่งลง" น้ำเสียงเข้มของอี้เฉินหันไปมองอาเนี่ยงด้วยแววตาที่คมกริบ
"ท่านพี่! ข้าเสียมารยาทตรงไหน ข้าบอกท่านว่าข้าปวดศีรษะ เหตุใดท่านพี่จึงต้องบังคับข้า ข้าอยากกลับไปพักผ่อน"
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ข้าเข้าใจน้องรองคงจะเหนื่อยจากการเดินทางหลายพันลี้ ไม่สะดวกที่จะนั่งร่วมโต๊ะ รับประทานอาหาร เอาไว้คราวหน้าก็ยังมีโอกาส ไม่ได้มีแค่คราวเดียว เพราะอย่างไงเสียข้าก็อยู่ที่นี้ตลอดอยู่แล้ว" เจียวซิ่งเหลือบหางตามอง อาเนี่ยงเล็กน้อย แล้วยกยิ้มมุมปาก ทำให้ อาเนี่ยงที่มองกลับมายิ่งแสดงสีหน้าอย่างไม่พอใจ มากขึ้นไปอีก
"โอกาสไหนข้าก็ไม่คิดที่จะร่วมโต๊ะกับเ้า"
"อาเนี่ยน! อี้เฉินกล่าวเสียงเข้มดุอาเนี่ยนทันทีด้วยความโมโหที่อาเนี่ยนแสดงกิริยาไม่สุภาพต่อเจียวซิ่ง ด้วยความที่นางถูกตามใจั้แ่เล็ก และก็ไม่เคยถูกขัดใจ แต่เมื่อครั้งนี้เป็ครั้งแรก ที่พี่ชายอันเป็ที่รักของนางขัดใจนาง ต่อหน้าคนที่นางรังเกียจ มันยิ่งทำให้อาเนี่ยนโกรธจัด นางจึงหันไปหยิบแก้วน้ำชา ที่มีน้ำชาอยู่สาดใส่หน้าเจียวซิ่งทันที ก่อนที่จะขว้างปา แก้วน้ำชาใส่เจียวซิ่ง จนทำให้อี้เฉินถึงกับตกตะลึงตาลุกวาวด้วยความโมโห แล้วนางก็กระแทกส้นเท้าวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความโกรธ
พรึบ!
"แม่นางเจียวซิ่ง ข้าต้องขออภัยที่น้องรองแสดงความหยาบคายล่วงเกินกับเ้า ปกตินางก็ไม่เคยเป็เช่นนี้ข้าจะไป ตักเตือนนางเดี๋ยวนี้" อี้เฉิน ขยับตัวลุกขึ้น แต่เจียวซิ่งห้ามเขาเอาไว้เสียก่อน
"ช้าก่อนท่านแม่ทัพเฉิน ข้ามิได้โกรธนางแต่อย่างไร ข้ารู้ความรู้สึกที่นางเป็ในเวลานี้ ความเชื่อใจนั้นก็เหมือนกับกระดาษแผ่นหนึ่ง หากแต่มันยับจนมีรอยแล้ว ไปทำให้มันเรียบมันก็คืนกลับมาไม่ได้ ข้ารู้ประวัติข้าไม่ดีจึงยากที่จะทำให้นางเชื่อใจข้าท่านอย่าได้โกรธนางไปเลย"
"แต่อย่างไรคนเราก็ต้องมีกิริยาสุภาพ ดุจเช่นดอกไม้ที่มีกลิ่นหอม หากแต่จะเคืองโกรธอย่างไรก็มิควรแสดงกิริยาเยี่ยงนั้น ผิดที่ข้าเองที่ตามใจนางั้แ่เล็กๆ จนเสียคน นางจึงเอาแต่ใจไม่เคยถูกข้าห้ามปราม ข้าขอขอบใจที่เ้าไม่คิดเล็กน้อย ถือโทษโกรธเคืองน้องรอง"
"แม่บ้านลู่ จัดสำรับอาหารของโปรดไปให้คุณหนูรองในห้องให้ด้วย เพราะนางยังไม่รับทานอะไรั้แ่มา"
"เ้าค่ะใต้เท้า" แม่บ้านลู่โค้งคำนับเหลือบสายตามองเจียวซิ่งเล็กน้อยก่อนที่นางจะถอยตัวออกไป
"เ้าลองทาน หมาโผโต้วฟุนี่สิ (เต้าหู้ที่ผัดกับพริก) ข้าเป็คนสั่งให้แม่บ้านลู่ทำมาเป็พิเศษ เพื่ออาเนี่ยงโดยเฉพาะ นางจะชอบมากแต่วันนี้ นางกลับแสดงกิริยาที่ไม่สมควรยิ่ง"
"ท่านดูจะรักน้องรองมาก ข้าคิดว่าข้าย่อมเข้าใจสิ่งที่นางคิด แต่ท่านอย่าได้เป็กังวลไปเลย ข้าคิดว่าไม่นาน นางก็คงจะคลายความโกรธได้เองเมื่อเวลาผ่านไป"
"เ้าช่างมีจิตใจอันประเสริฐยิ่งไม่เห็นจะดุ ดื้อรั้นเหมือนที่ใครๆ เลื่องลือมาก่อนหน้านี้เลยสักนิด"
"อะว่าอย่างไรนะท่าน ข้าดู ร้ายขนาดนั้นเลยรึ"เจียวซิ่งถามกลับไปทันที
"ข้าก็แค่ได้ยินข่าวลือมาเท่านั้น หลังจากที่ข้ากลับมาจาก เมืองเหอตง เพื่อที่จะเข้าพิธีพระราชทานมงคลสมรสในฝ่าา ข้าเพียงแต่ได้ยินข่าวที่ไม่น่าพึงประสงค์นัก แต่นั่นข้าก็หาได้ใส่ใจไม่"
เจียวซิ่งสะดุ้งเล็กน้อย หันไปมองหน้า หนิงเอ๋อ ประมาณว่ามีอะไรที่เกี่ยวกับตัวคุณหนูของเ้าสร้างวีรกรรมเอาไว้บ้างจากนี้ต้องเอ่ยเล่ามาให้หมด
"ข้าก็ไม่ทราบเื่เมื่อคราวก่อนนั้น ว่าข้าได้ทำอะไรลงไปบ้าง เพราะข้าได้ลืมเลือนความทรงจำนั้นไปเสียแล้วไม่สามารถที่จะจดจำได้แล้วตอนนี้ ท่านไม่ชอบหรือถ้าข้าเปลี่ยนไป ในทางที่ดีขึ้น"
"หาได้คิดเช่นนั้นไม่เ้ากังวลมากไปแล้วข้าต้องขออภัยที่ทำให้เ้าไม่พอใจ"
"ข้าไม่ได้โกรธท่านแต่อย่างไร เลิกคิดถึงเื่นั้นเถอะ" เจียวซิ่งยิ้มแล้วขยับมือไปหยิบเหล้าดอกกุ้ยฮวา นำมารินให้อี้เฉิน เขาเงยหน้ามองไปยังเธอ ภาพหนึ่งก็ปรากฏขึ้นเป็ภาพซ้อนของปิงปิงหญิงสาวในฝันของเขาขึ้นมาทันที ทำเอา อี้เฉินถึงกับสะดุ้งมือที่รับแก้วเหล้าจากเจียวซิ่งหล่นลงพื้นอย่างไม่ตั้งใจ
เพล้ง!
"ท่าน! ท่านแม่ทัพเฉิน ท่านเป็อะไรหรือเ้าคะ" เจียวซิ่งรีบหยิบแก้วที่หล่นทันทีเช่นเดียวกันกับ อี้เฉิน ก็รีบคว้าหยิบแก้วอย่างรวดเร็วเช่นกันจนมือของทั้งสองจับััผสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ภาพของปิงปิง ก็ปรากฏขึ้น
"ถ้าข้ากลับไปที่ที่ของข้าที่จากมาท่านจะคิดถึงข้าหรือไม่"
"หัวใจของข้าคงแตกสลาย หากไม่มีเ้าอยู่เคียงข้า ต่อให้เวลาจะร่วงเลยไปสักคราใดข้าก็จะตามหาเ้าทุกภพชาติไป แม่นางปิง"
เจียวซิ่ง สะดุ้งเฮือก! ดึงมือกลับอย่างรวดเร็วด้วยความใ ภาพของอี้เฉินที่ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลสาบแห่งหนึ่งในชุดทหาร ที่เต็มไปด้วยาแและเืทั่วทั้งร่างกายมีเธอที่ยืนพยุงจับเขาประคองเอาไว้ ภาพนั้นถูกตัดไปอย่างรวดเร็ว
"ขะข้าต้องขอตัว กลับหอบุปผา ก่อน" เจียวซิ่งรีบขยับกายออกจากตรงนั้นทันที
หนิงเอ๋อเองก็ใไม่ใช่น้อยเมื่อเห็นอาการของ เจียวซิ่งที่ดูลนลานใ
"คุณหนู คุณหนูเ้าค่ะ เป็อะไรไปเ้าค่ะเหตุใด ทำไมถึงได้ ตัวสั่นถึงเพียงนี้เ้าค่ะ" หนิงเอ๋อรีบเข้ามาประคองตัวเจียวซิ่งไว้ขณะพาไปนั่งที่เตียงนอน
"ทำไม! ทำไม เ็ปเหลือเกิน เ็ป หืออ เ็ป หือ ทำไมต้องร้องไห้ หือ เ็ปเหลือเกิน" เธอกุมไปที่หัวใจของตัวเองความรู้สึกเหมือนมีดเป็พันเล่มทิ่มแทงลงมาตรงกลางใจ เจ็บจนแทบปางตายยิ่ง
"คุณหนู คุณหนูเ้าคะ ทำไมถึงร้องไห้แบบนี้เ้าค่ะ" หนิงเอ๋อรีบกอด เจียวซิ่งไว้ด้วยความเป็ห่วงและใเพราะนางก็ไม่รู้ว่า เจียวซิ่งเป็อะไรทำไมถึงต้องร้องไห้ สักพักเจียวซิ่งเหมือนจะได้สติ เธอค่อยๆ ปาดน้ำตา แล้วมองหนิงเอ๋อ เมื่อเธอได้สติกลับมา
"ข้าไม่เป็ไรแล้ว ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ร้องไห้ ความรู้สึกเ็ปอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน แต่ตอนนี้ความรู้สึกนั้นมันได้หายไปแล้ว"
"คุณหนู ข้าคิดว่าข้าจะไปตาม ท่านไต้ฟูมาดูอาการของท่านดีกว่าเ้าค่ะ" หนิงเอ๋อทำท่าจะลุกไป แต่เจียวซิ่งดึงแขนหนิงเอ๋อเอาไว้
"ไม่ต้องหนิงเอ๋อ ข้าไม่เป็อะไรแล้ว ตอนนี้ข้าดีขึ้นแล้ว หนิงเอ๋อ เ้าเคยมองเห็นภาพซ้อนในดวงตาหรือไม่ ถ้าในโลกของข้า สิ่งนั้นเรียกว่า เดจาวู แต่ที่แปลกยิ่งเหตุใดเหตุการณ์เมื่อครู่นี้กลับเกิดขึ้นที่นี่ ทั้งที่ ที่นี่คืออดีตแท้ๆ
"เออะ คุณหนูเ้าค่ะ คือหนิงเอ๋อไม่เข้าใจสิ่งที่คุณหนูกล่าว คุณหนูอย่าพูดอย่างนี้ซิเ้าค่ะ หนิงเอ๋อกลัวนะเ้าค่ะ อะไรคือวู วูเ้าค่ะ ผีปีศาจหรือเ้าค่ะ"
"ไม่ใช่ ข้าไม่รู้ว่าจะอธิบายเ้าได้อย่างไร เดจาวู ก็คือสิ่งใดก็ตามที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วในอดีต มันจะย้อนกลับมาเกิดซํ้าอีกในชาตินี้หรือภพนี้ ซึ่งมันจะรับรู้ได้จากคลื่นสมองของคนเรา ซึ่งเราสามารถบังคับได้ 10-15% แต่บางสิ่งก็อาจจะลืมเลือนไปได้ แล้วก็สามารถย้อนกลับมาเกิดอีกครั้งได้เช่นกัน"
"ข้ายิ่งฟังยิ่งสับสน คุณหนูพักผ่อนเถอะเ้าค่ะ"
"ไม่เ้าจะให้ข้าพักผ่อนทั้งที่ยังไม่ถึงเวลายามจือหรือ ข้าอยากจะออกไปเดินเล่นที่ไหนก็ได้เ้าพาข้าไปหน่อยได้หรือไม่"
"ถ้าเช่นนั้นไปเดินชมตลาดซีเหลียน กันดีหรือไม่เ้าค่ะ"
"ดีซิข้าอยากเห็นไปเถอะ ไปกันเลย" เธอขยับตัว เดินออกมาแต่เมื่อเดินออกมาได้ถึงหน้าจวนของ แม่ทัพเฉิน เจียวซิ่งก็นึกได้ว่ามีทหารเฝ้าอยู่หน้าประตูแบบนั้นจะออกไปได้อย่างไรกัน
"คุณหนูเ้าค่ะ ข้าคิดว่าคุณหนูควรที่จะไปเรียนขอท่านแม่ทัพออกไปข้างนอกก่อนดีไหมเ้าค่ะ"
"ทำไมละที่จริงก็แค่ไปตลาดข้าไม่ได้ไปไหนเสียหน่อยไม่ต้องหรอก"
"คือที่ข้าได้ยินมามีข่าวลือว่า มีสายลับของศัตรูจากจิ่วเฟิ่นที่แอบเข้าเมืองมาเ้าค่ะ เพราะ่นี้สถานการณ์ด้านนอกก็ไม่ปกติมีทหารเดินตรวจการอยู่เต็มเมืองไปหมด เพราะข้าได้ยินคนใช้ในครัว คุยกันเ้าค่ะ"
"งั้นหรือ อาจเป็เพียงแค่ข่าวลือ เท่านั้น ถ้าเ้าไม่สบายใจข้าก็จะไปขอแม่ทัพเฉินก็แล้วกัน" เธอจึงเดินกลับไปที่จวนแม่ทัพเฉินทันที ขณะที่เจียวซิ่งยืนอยู่หน้าจวนกำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่เขาเปิดออกมาเสียก่อนจึงทำให้เจียวซิ่งใเล็กน้อย
"เ้า มีอะไรหรือ เมื่อครู่นี้ข้าขออภัยเ้าจริงๆ ที่ทำให้เ้าใ ข้าเพียงแต่..."
"ไม่เป็ไรเ้าค่ะ ท่านคิดมากไปแล้ว ข้ามีเื่จะขอร้องท่าน"
"เ้า้าให้ข้าช่วยอะไรอย่างนั้นหรือ บอกมาเถอะ"
"ข้าไม่ได้อยากให้ท่านช่วย ข้าเพียงอยากออกไปเดินชมตลาดเออะคือ " เจียวซิ่งหันไปมองหนิงเอ๋อเพราะเธอจำไม่ได้ว่าชื่อตลาดอะไร
"ตลาดซีเหลียน เ้าค่ะ" หนิงเอ๋อ รีบกล่าว
"อ้อ ให้ข้าไปเป็เพื่อนเ้าเถอะ ่นี้สถานการณ์บ้านเมืองน่าเป็ห่วง หากแต่เกิดอะไรขึ้น มีข้าอยู่ข้างเ้าจะปลอดภัยกว่า"
"ถ้าเช่นนั้นรบกวนท่านแล้ว"
"ไปเถอะ" เขายิ้มให้เจียวซิ่ง เธอยิ้มตอบรับกลับไปก่อนที่จะเดินตามอี้เฉินไป แต่ในครั้งนี้กลับไม่ใช้รถม้าเหมือนครั้งก่อน หากแต่เป็ม้าศึกของเขาเอง
"หนิงเอ๋อเ้านั่งรถม้าตามคุณหนูเ้าไปแล้วกัน ข้าจะพาคุณหนูของเ้านั่งม้าศึกของข้าไป"
ครั้งแรกที่ปิงปิงเคยเห็นม้าศึกแม่ทัพ ปกติเธอเคยเห็นแต่ในซีรีส์จีนเท่านั้น แต่เมื่อได้เห็นของจริงกับตา ที่ผ่านมาคงจะมีการสู้รบมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง ม้าตนนี้ ดูช่างมีพลังบางอย่างที่น่าดึงดูดยิ่ง ยิ่งเวลาที่เธอเห็นอี้เฉินเหวี่ยงตัวเองเหยียบขึ้นไปนั่งอยู่บนอานม้าแล้วขยับดึงบังเหียนอย่างน่าเกรงขามยิ่งนัก ถึงจะไม่ได้แต่งชุดนักรบก็ตาม แต่กลับดูมีเสน่ห์จนน่าหลงใหล ในความสง่างามที่ดึงดูดใจปิงปิงยืนตะลึงอยู่พักใหญ่
"นี่เ้าไม่คิดจะขึ้นมารึ เหตุใดจึงจ้องข้าเพียงนั้น" อี้เฉินยื่นมือให้เจียวซิ่งตื่นจากภวังค์ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปเพื่อให้เขาจับดึงเธอขึ้นไปนั่งบนอานม้าด้านหน้าของเขาอย่างรวดเร็วจนเธอสะดุ้งด้วยความใกลัว
"เ้ากลัวรึ มีข้านั่งอยู่ตรงนี้กับเ้าทั้งคนไม่ต้องกลัว" ก่อนที่อี้เฉินจะควบม้าออกจากจวนพาเจียวซิ่งไปชมตลาดซีเหลียน
9K
