คฤหาสน์ตระกูลหลง – 21:00 น.
พริมา ถูกนำเข้าสู่โถงต้อนรับของคฤหาสน์ตระกูลหลงที่ฮ่องกง ซึ่งถูกออกแบบตามสถาปัตยกรรมจีนโบราณที่ยิ่งใหญ่ตระการตาและเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม แสงไฟสีเหลืองนวลส่องกระทบโคมไฟหยก ทำให้บรรยากาศดูหนักแน่นและเต็มไปด้วยประวัติศาสตร์ที่ยาวนานของ อำนาจ
เหว่ยหลง จับมือพริมาไว้แน่นขณะที่พาเธอเดินเข้าไปในโถง พริมาััได้ว่าการกระทำนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อปลอบโยนเธอ แต่มีไว้เพื่อ ประกาศสิทธิ์การ ต่อสายตาผู้คนที่อยู่ในห้อง
ที่ศูนย์กลางของห้อง ชายชราในชุดจีนแบบดั้งเดิม หลงไท่ ปู่ของเหว่ยหลงและผู้ก่อตั้งอาณาจักรหลง กำลังจิบชาอยู่ ท่านมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นที่ฉายแวว อำนาจที่บริสุทธิ์และไร้การประนีประนอม
“ท่านปู่” เหว่ยหลงโค้งคำนับอย่างให้เกียรติ เขาใช้ภาษาจีนกลางที่สุภาพและเป็ทางการ "นี่คือ พริมา นักบัญชีส่วนตัวของหลาน"
เหว่ยหลงแนะนำเธอด้วย ภาษาไทย สั้นๆ เพื่อให้เธอเข้าใจสถานะของตัวเอง แต่หลงไท่ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองพริมา ท่านวางถ้วยชาลงอย่างเนิบนาบ แต่เสียงนั้นดังกังวานไปทั่วห้อง
“นักบัญชี?” หลงไท่กล่าวด้วยเสียงห้าวในภาษาจีนกวางตุ้งที่รวดเร็วและกระด้าง พริมาฟังไม่เข้าใจเลยแม้แต่คำเดียว แต่เธอััได้ถึง ความรังเกียจและการดูถูก ที่สื่อออกมาจากน้ำเสียงนั้นโดยตรง
เหว่ยหลงตอบปู่ของเขา ด้วยภาษาจีนกลาง ที่สงบและหนักแน่น “หลานบอกท่านแล้วว่า หลงไท่กรุ๊ป้าความสามารถและความซื่อตรงของเธอ”
“ไร้สาระ! ผู้หญิงประเภทนี้ มีค่าแค่เป็เครื่องประดับราคาถูกเท่านั้น” หลงไท่ใช้ภาษาจีนกวางตุ้ง พูดกับเหว่ยหลงโดยจงใจไม่ให้พริมาเข้าใจ นี่คือ กำแพงภาษา ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อเหยียดหยามเธอ
พริมาทำได้เพียงยืนนิ่ง ใบหน้าของเธอซีดเผือด แต่ความมุ่งมั่นไม่ยอมแพ้ของเธอ ทำให้เธอไม่ก้มหน้าหนี เธอจ้องมองหลงไท่ด้วยสายตาที่สงบแต่ไม่หวั่นไหว
ขณะที่ความตึงเครียดกำลังก่อตัว เสียงฝีเท้าที่สง่างามก็ดังขึ้น ตู้ิฮวา คู่หมั้นอย่างเป็ทางการของเหว่ยหลง ก้าวเข้ามาในโถง เธอสวยสง่าดุจนางพญาในชุดราตรีผ้าไหมสีม่วงเข้ม
ิฮวาโค้งคำนับหลงไท่อย่างนอบน้อม จากนั้นหันมาหาเหว่ยหลงและพริมา เธอใช้ภาษาจีนกลางที่ไพเราะแต่มีชั้นเชิง “อาหลงคะ ใครกันคะที่มาสร้างความโกลาหลในบ้านตอนดึกๆ”
เหว่ยหลงแนะนำทั้งสองคนต่อกัน ด้วยภาษาอังกฤษที่สุภาพเข้าใจง่าย
ิฮวายื่นมือมาจับมือพริมาเบาๆ และยิ้มหวานราวกับเป็มิตร แต่ในใจคือการประเมินคู่แข่ง “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณพริมา ได้ยินว่าเธอเป็ ผู้ช่วยส่วนตัว ของอาหลงเหรอคะ... หวังว่าเธอจะไม่ทำให้ธุรกิจของเขาเสียหายนะคะ”
ิฮวาจงใจใช้คำว่า 'ผู้ช่วยส่วนตัว' แทน 'นักบัญชี' เพื่อลดทอนคุณค่าของพริมา
เหว่ยหลงััได้ถึงความเย้ยหยันในน้ำเสียงของิฮวา แววตาของเขาเปลี่ยนเป็คมกริบด้วยไม่พอใจและความหึงหวงพริมา
“เธอไม่ใช่ผู้ช่วย!” เหว่ยหลงตอบแทนพริมา เขาใช้ภาษาอังกฤษที่รวดเร็วและหนักแน่น “เธอคือ หัวหน้านักบัญชีส่วนตัว ของฉัน และเธอมีความสามารถที่คนโง่ๆ อย่างพวกคุณไม่มี!”
พริมาดึงมือออกจากมือของิฮวาอย่างนุ่มนวล แต่ก็เด็ดขาด เธอใช้ภาษาอังกฤษ เพื่อตอบโต้อย่างมีหลักการ “ขอบคุณค่ะ คุณเหว่ยหลง แต่ฉันยืนยันว่ามูลค่าของฉันไม่ได้อยู่ที่ตำแหน่งค่ะ”
พริมาหันไปหาิฮวาและหลงไท่ เธอพูดด้วยภาษาไทยแต่แววตาเต็มไปด้วยความกล้า “ฉันมาที่นี่เพื่อใช้ความรู้ด้านบัญชีในการทำงานค่ะ ไม่ใช่เพื่อเป็เครื่องประดับ ดิฉันไม่ทราบเื่ราวในครอบครัวของพวกคุณ แต่ดิฉันรู้เื่เดียวคือหน้าที่และงานของฉันคืออะไรค่ะ”
คำพูดของพริมาสร้างความเงียบงันในโถง หลงไท่จ้องมองเธอด้วยความประหลาดใจเป็ครั้งแรกในชีวิต เหว่ยหลงยิ้มอย่างพึงพอใจและหยิ่งยโส เขาภูมิใจที่ดอกไม้ของเขามีหนามแหลมคม
“พาเธอไปพักผ่อนเถอะ” หลงไท่สั่ง ด้วยภาษาจีนกวางตุ้ง แต่ครั้งนี้เขามองมาที่พริมาเล็กน้อย ก่อนจะจบด้วยประโยคที่เหว่ยหลงต้องแปลให้เธอฟัง
เหว่ยหลงโอบไหล่พริมาไว้แน่น เขาใช้ภาษาไทย กระซิบข้างหูเธอ "เขาบอกว่า... ถ้าเธอคิดจะมาหาความรักที่นี่ เธอคิดผิดแล้ว แต่ถ้าเธอ้าอำนาจ... ก็จงพิสูจน์ให้เขาเห็น"
พริมาพยักหน้า ความอับอายและแรงกดดันจากปู่ัและคู่หมั้น ได้กลายเป็ เชื้อเพลิง ให้เธอมีความมุ่งมั่นที่จะเรียนรู้ ภาษาจีนกลาง ให้เร็วที่สุด เพื่อที่เธอจะได้ไม่ถูกใครเหยียดหยามด้วยกำแพงภาษาอีกต่อไป เธอจะต้องสร้างพื้
นที่อิสระของเธอเองในกรงทองแห่งนี้ให้ได้
265
