ตอนที่ 17
ของรางวัล
วูบ.....
กวีมองภาพะเิเบื้องล่างตนเองด้วยท่าทีอึ้งๆก่อนพวกทหารตัวหนอนจะะเิกวีปีนร่างของนางพญาผึ้งขึ้นมา้าก่อนจะโดนแรงะเิมหาศาลที่เกิดจากทหารตัวหนอนนับร้อยตัวอัดขึ้นไปบนท้องฟ้า พลังชีวิตของกวีตอนนี้เหลือเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่ก็นับว่าโชคดีที่ยังรอดมาได้เพียงแต่ตอนนี้กวีกำลังกังวลว่าจะรอดไปอย่างไรดีเพราะหากปล่อยตัวเองตกลงไปข้างล่างมีหวังตายเพราะกระแทกพื้นตายแน่นอน
ฟุบ...
ระหว่างกำลังคิดอยู่นั้นว่าจะทำอย่างไรต่ออยู่ ๆภายใต้ม่านหมอกควันฝุ่นที่ลอยจนท้องฟ้ากลายเป็สีน้ำตาลนั้น อยู่ ๆก็มีร่างของผึ้งองครักษ์ที่มีสภาพเละเทะจากแรงะเิบินตามกวีขึ้นมาอย่างไม่ลดละแต่ก็ต้องนับว่าเป็เื่น่าเหลือเชื่อมากที่เ้าผึ้งองครักษ์ยังไม่ตายทั้ง ๆที่โดนะเิไปขนาดนั้นแต่สภาพของมันก็รุ่งริ่งมากจนเหมือนจะตายแหล่มิตายแหล่เลยแถมบัพและฮีลของนางพญาก็หายไปแล้วแต่การที่มันยังมีชีวิตอยู่ก็หมายความว่านางพญายังไม่ตาย
“โชคดีจริง ๆ”กวียิ้มออกมาพลางมองร่างของผึ้งองครักษ์ที่บินเข้ามาใกล้หากปล่อยกวีตกลงไปแบบนี้โอกาสที่กวีจะตายก็มีสูงมากแต่คราวนี้กวีกลับรู้สึกรักเ้าผึ้งองครักษ์ตัวนี้อย่างบอกไม่ถูกเ้านี่มันมารับกวีเอาไว้แท้ ๆ
เปรี้ยง!!
กวีดื่มยาฟื้นพลังก่อนจะกางแขนออกเพื่อบังคับทิศทางของตนเองบนอากาศพริบตาที่หอกของผึ้งองครักษ์แทงเข้ามากวีก็ควงสว่านร่างของตนเองเพื่อหลบหอกที่เหลือเพียงเล่มเดียวเพราะแรงะเิก่อนจะเหวี่ยงดาบฟันใส่ร่างของผึ้งองครักษ์เข้าอย่างจัง
ดาบครั้งนี้ไม่ได้เล็งเข้าจุดตายเพราะต้องบังคับตัวเองบนท้องฟ้าและสิ่งที่กวีเล็งก็ไม่ใช่เ้าผึ้งองครักษ์ด้วยสิ่งเดียวที่กวี้าคือการเล็งจุดตกต่างหาก
ตุบ!!
ร่างของกวีตกลงไปบนท้องของนางพญาผึ้งที่กำลังนอนใกล้ตายอยู่กับพื้นท้องของนางพญาผึ้งใหญ่มาก มันเป็เบาะรองกระแทกชั้นดีเลย
โครม!!
ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว อยู่ ๆด้านข้างของนางพญาผึ้งก็มีสิ่งหนึ่งร่วงลงมากระแทกพื้นมันคือผึ้งองครักษ์ที่กวีพึ่งโจมตีมันไปเมื่อครู่นั่นเองท่าทางเ้านั่นก็เหลือพลังชีวิตไม่มากเช่นกันพอโดนกวีโจมตีเข้าก็ตายทันทีแถมยังร่วงลงมากระแทกพื้นอีกต่างหากกลายเป็ว่ากวีได้ชำระแค้นกับเ้าผึ้งองครักษ์จนได้
“พี่กวีพี่กวีอยู่หรือเปล่า”ระหว่างลงมาจากร่างของนางพญาผึ้งเสียงของเจก็ดังมาจากระบบสื่อสารในปาร์ตี้พอดี ดูเหมือนคนอื่น ๆจะกลับไปเกิดที่หมู่บ้านหมดแล้ว
“ยังอยู่ พี่ไม่เป็ไร”กวีตอบพลางมองสภาพเบื้องหน้าหากนี่เป็าจริง ๆแม้กวีจะรอดก็ไม่ต่างจากแพ้เท่าไร สมาชิกร่วม 100คนตายหมดไม่เหลือแม้แต่คนเดียว ท่าสุดท้ายของนางพญาผึ้งกะเอาให้ตายทุกคนจริง ๆไม่มีทางที่ผู้เล่นเลเวล 10 จะรอดมาจากะเินั้นได้แน่นอกจากกวีที่ปีนขึ้นไป้าและบังเอิญเหลือผึ้งองครักษ์กับนางพญาผึ้งเอาไว้เป็ที่ลงพอดี
“พี่กวีพี่อยู่ไหนพวกผมไม่เห็นพี่ที่ลานหน้าหมู่บ้านเลย”เจได้ยินกวีตอบกลับมาก็โล่งใจก่อนจะหันไปรอบๆเพราะตอนนี้ทุกคนกลับมาเกิดใหม่หมดแล้วเหลือเพียงกวีเท่านั้น
“เดี๋ยวก็รู้”กวียิ้มออกมาก่อนจะเดินถือดาบเข้าไปหานางพญาผึ้งที่นอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้นตอนนี้มันปีกขาดร่างกายสะบักสะบอมเพราะโดนพวกผู้เล่นรุมโจมตีและโดนะเิของพวกทหารตัวหนอนเข้าไปเต็มรักลำพังแค่มันยังไม่ตายก็นับว่าเหลือเชื่อแล้วด้วยซ้ำ
ฉึก!
กวีแทงดาบเข้าไปเต็มแรงดูเหมือนระบบจะเซตเอาไว้แล้วว่าหลังจากะเิรอบสุดท้ายนางพญาจะเหลือพลังชีวิต 1หน่วยแน่นอนทำให้การโจมตีเพียงครั้งเดียวของกวีคือดาบสังหารให้มันได้ตายสบายเสียทีหลังจากสร้างความวุ่นวายมานาน
[ผู้เล่น กวี สังหารมอนสเตอร์ระดับบอสแห่งเกาะเริ่มต้นนางพญาผึ้งเลเวล 25 สำเร็จ เนื่องจากนี่เป็ครั้งแรกที่มีผู้สังหารนางพญาผึ้งได้ผู้เล่นกวีจะได้รับรางวัลเป็ค่าชื่อเสียง 100 หน่วย]
เสียงประกาศดังไปทั่วเกาะเริ่มต้นทำเอาเหล่าสมาชิกกิลด์กรีนโลตัสและคนที่เข้าร่วมภารกิจต่างหันไปมองหน้ากันด้วยท่าทีใทุกคนคิดว่าะเิของทหารตัวหนอนฆ่าทุกคนหมดแล้วเสียอีกนี่แสดงว่ายังมีอีกคนหนึ่งที่ยังอยู่ที่นั่นแถมยังลาสบอสไปแล้วด้วยงั้นเหรอ
“เอาล่ะได้เวลาเก็บเกี่ยวรางวัล”กวีฮัมเพลงด้วยท่าทีสบายใจก่อนจะเดินไปเก็บไอเทมที่ตกอยู่ด้วยท่าทีมีความสุขอย่างแรกเลยก็ต้องไอเทมที่ได้จากบอสอย่างนางพญาผึ้ง ไอเทมหลัก ๆที่น่าสนใจคือมงกุฎของนางพญาผึ้งและ ขวดน้ำผึ้งสีม่วงที่ดูแปลกตาอย่างมาก โดยมงกุฎของนางพญาผึ้งเป็หมวกสำหรับสายเวทอย่างไม่ต้องสงสัยแถมค่าสถานะก็ดีไม่น้อยเพราะมันเพิ่ม ปัญญา 10 หน่วยแถมยังทำให้เวทมนตร์รักษามีผลเพิ่มขึ้นอีกต่างหากแต่น่าเสียดายไอเทมชิ้นนี้กวีใส่ไม่ได้เพราะมันจำกัดเฉพาะเพศหญิงเท่านั้นส่วนน้ำผึ้งสีม่วงที่ได้มานั้นเป็น้ำผึ้งหมอกม่วงที่สามารถเพิ่มค่าปัญญาถาวรให้กับผู้เล่นได้20 หน่วยเพียงแต่สิ่งนี้สามารถกินได้ครั้งเดียวเท่านั้นต่อให้รวมคนมาฆ่านางพญาผึ้งอีกก็ไม่สามารถปั๊มค่าปัญญาได้นั่นเอง
นอกจากไอเทมของนางพญาผึ้งแล้วที่น่าสนใจก็คือเกราะสีเงินที่ได้จากผึ้งองครักษ์มันเป็เกราะเบาที่มีความทนทานสูงมากแถมยังช่วยเพิ่มความเร็วให้กับผู้สวมใส่อีกต่างหากโชคดีจริง ๆที่ฆ่ามันได้ก่อนจะฆ่านางพญาแล้วปล่อยให้มันหายไปเฉย ๆ
และ....แน่นอนว่าเหล่าทหารผึ้งงานและทหารตัวหนอนที่ตายไปเพราะะเิทั้งหมดต่างเหลือไอเทมทิ้งเอาไว้บนพื้นทำให้กวีใช้เวลาเก็บอีกพักหนึ่งเลยทีเดียว
“เอาล่ะต่อไปก็เป้าหมายหลัก”กวียิ้มออกมาด้วยท่าทีมีความสุขก่อนจะเดินเข้าไปตรงจุดที่นางพญาผึ้งเคยขวางเอาไว้ความจริงร่างของนางพญาผึ้งไม่สามารถขวางป่าเอาไว้ได้ทั้งหมดหรอกแต่หากพยายามเข้าไปด้านหลังโดยไม่ฆ่านางพญาจะถูกกำแพงโปร่งใสกั้นเอาไว้หรือก็คือการเข้าไปในป่าส่วนหลังของป่าหมอกม่วงจำเป็ต้องฆ่านางพญาผึ้งก่อนเท่านั้นจริงๆ
“...........”แต่เดิมกวีก็ค่อย ๆเดินเพื่อระวังว่าจะมีมอนสเตอร์โผล่มาเล่นงานหรือเปล่าแต่ทันทีที่ทะลุแนวป่าเข้ามา กวีก็พบว่าภายในป่าหมอกม่วงด้านในนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้สีม่วงเป็ทุ่งยาวสุดลูกหูลูกตาอย่างกับทุ่งดอกลาเวนเดอร์ที่เคยเห็นในโฆษณาสมัยก่อนเลยเพียงแต่ดอกไม้ที่บานอยู่ไม่ใช่ดอกลาเวนเดอร์เท่านั้นเองแต่เป็ดอกไม้รูปร่างเหมือนดอกทิวลิปสีม่วงเข้มไล่ไปอ่อน แถมดูเหมือนพวกมันจะเป็ต้นเหตุให้ป่ากลายเป็สีม่วงเสียด้วยซ้ำเพราะต้นไม้ที่อยู่ใกล้พวกมันที่สุดเป็สีม่วงแบบเดียวกับพวกมันไม่มีผิดแต่ถึงอย่างนั้นก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันงดงามจริง ๆเพียงแต่..
สถานที่แห่งนี้ไม่มีสิ่งที่กวีกำลังตามหาที่นี่ไม่มีวี่แววของเทวรูปองค์ที่ 5 เลยแม้แต่น้อยนอกจากทุ่งดอกไม้และบ้านหลังหนึ่งแล้วที่นี่ก็แทบไม่มีอะไรอีกเลยนอกจากผึ้งธรรมดาที่กำลังเก็บน้ำหวานจากดอกไม้สีม่วงพวกนี้
“บ้าน?”กวีมองไปกลางทุ่งดอกไม้ด้วยท่าทีใมีบ้านอยู่ที่นี่ด้วยงั้นหรือ
บ้านที่กวีกำลังเดินเข้าไปสำรวจนั้นเป็บ้านหลังเล็กๆเหมือนบ้านสำหรับอยู่คนเดียวดูจากทางเดินและความสะอาดของบ้านแล้วสามารถเดาได้ทันทีว่ามีคนอาศัยอยู่ที่นี่แน่ ๆ
“เ้า......เข้ามาได้ยังไง”ขณะกวีกำลังจะเข้าไปใกล้บ้านหลังนั้นอยู่ ๆก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาด้วยท่าทีง่วง ๆก่อนจะสบตากวีเข้าพอดีพริบตานั้นเขาก็ถามออกมาด้วยท่าทีใไม่ต่างจากกวีเท่าไร
“ไม่สิเ้าก็ต้องฆ่านางพญาผึ้งเข้ามาสินะ ข้านี่ถามอะไรโง่ ๆ”ชายคนนั้นรีบตอบคำถามของตัวเองเสียอย่างนั้นก่อนจะหัวเราะออกมาราวกับกำลังขำตัวเองที่ไม่งงไปพักใหญ่
“ไม่นึกเลยว่าจะมีคนฆ่านางพญาผึ้งแล้วเข้ามาเร็วขนาดนี้”ชายคนนั้นเดินเข้ามาหากวีด้วยท่าทีเป็มิตรบางทีชายคนนี้อาจจะเป็ npcก็เป็ได้
“ขอถามหน่อยได้หรือไม่ กองทัพของเ้ามีคนเท่าไรถึงสามารถผ่านนางพญาผึ้งเข้ามาได้”ชายตรงหน้ากวีถามด้วยท่าทีสนใจแต่เดิมป่าหมอกม่วงถูกออกแบบให้ผู้เล่นไม่สามารถผ่านเข้ามาคนเดียวได้อยู่แล้วทางเดียวที่จะเข้ามาก็คือการรวบรวมผู้เล่นจำนวนมากเพื่อล้มนางพญาผึ้งซึ่งเวทมนตร์สุดท้ายของนางพญาผึ้งที่อัญเชิญทหารตัวหนอนที่ะเิตัวเองทันทีนั้นเป็อะไรที่ยากมากในการจะผ่านมาได้อย่างน้อยก็ต้องมีคนเป็ร้อยปาร์ตี้ถึงจะฆ่าหนอนพวกนั้นได้บางส่วนหรือไม่ก็ต้องมียอดฝีมือด้านการโจมตีหลายสิบคนเพื่อล้มนางพญาก่อนที่พวกหนอนจะะเิตัวเอง
“ราว ๆหนึ่งร้อยครับ”กวีตอบพลางยิ้มเจื่อนๆออกมา จริง ๆกวีไม่ได้เป็หัวหน้ากองทัพครั้งนี้แต่คนที่เหลือรอดคนสุดท้ายดันเป็กวีนี่นา
“หนึ่งร้อยยอดเยี่ยมมากไม่นึกเลยว่าเ้าจะผ่านนางพญาผึ้งมาได้ด้วยคนแค่นั้น”ชายหนุ่มตรงหน้าตอบด้วยท่าทีอึ้งๆ จำนวนผู้เล่นที่มามีน้อยกว่าที่คิดมาก
“แล้ว ที่นี่คือที่ไหนกันแน่ทำไมถึงซ่อนอยู่ในป่าหมอกม่วงแบบนี้”กวีถามเพื่อจะเข้าเื่เสียที
“นั่นสินะ ข้าคือวิคเตอร์เทพแห่งาเป็ผู้สร้างป่าแห่งนี้ขึ้นมาเพื่อทดสอบเหล่านักผจญภัย”ทันทีที่อีกฝ่ายประกาศชื่อของตนเองออกมากวีก็ชะงักไปทันที ดูจากภายนอกชายคนนี้ไม่มีอะไรแตกต่างจากคนธรรมดาเลยแต่เขากลับบอกว่าตนเองเป็เทพแห่งาเสียอย่างนั้น
“ทำไมเ้าทำหน้าเหมือนไม่เชื่อล่ะ”วิคเตอร์ถามพลางยิ้มออกมาช้าๆ
“npc ก็โกหกได้นี่ครับแถม....เท่าที่ผมทราบมาเทพของโลกใบนี้มีแค่ห้าองค์เท่านั้นเอง”กวีตอบพลางจ้องมองวิคเตอร์ด้วยท่าทีไม่ไว้ใจอยู่ ๆก็ประกาศตนว่าเป็เทพ มันออกจะไม่น่าเชื่อไปหน่อยมั้ง
“หึหึ....มีความสงสัยก็ไม่เลวแม้จะมีเทพพระเ้าองค์หลักห้าพระองค์แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีเทพองค์ย่อยอีกนี่นาข้าบังคับให้เ้าเชื่อไม่ได้งั้น.....”วิคเตอร์ไม่ได้อธิบายต่อเขาเพียงชี้นิ้วมาทางกวีเท่านั้น
[ ผู้เล่นกวีผ่านบททดสอบของเทพแห่งาวิคเตอร์ได้รับรางวัล สกิลปลุกใจ เลเวล 1 ]
[ ผู้เล่นกวีสร้างความพึงพอใจให้กับเทพพระเ้าได้รับฉายาผู้ที่เทพพระเ้าชื่นชอบ ]
“เป็ไงเชื่อบ้างหรือยัง”วิคเตอร์ยิ้มด้วยท่าทีเหมือนจะเยอะเย้ยที่กวีไม่ยอมเชื่อตนเองแต่เพราะท่าทีสงสัยก่อนหน้านี้เลยทำให้เขารู้สึกสนใจกวีไม่น้อยตอนแรกคิดว่าพวกนักผจญภัยจะคุกเข่าทันทีที่เจอเทพเสียอีก
“ยังไม่เชื่อหรอกครับอาจจะต้องใช้รางวัลอีกสองถึงสามอย่างผมถึงจะยอมเชื่อ”กวียิ้มออกมาก่อนจะเอ่ยปากขอรางวัลเพิ่มเสียอย่างนั้น
“ฮ้า ๆ ไม่ได้ผลหรอกเ้ามนุษย์เ้าเล่ห์นี่เป็รางวัลที่เหมาะสมแล้วสำหรับการฆ่าบอสเลเวลยี่สิบห้าเอาไว้คราวหน้าที่ข้าได้พบเ้าข้าจะลองแถมของรางวัลให้เ้าเพิ่มก็แล้วกัน”วิคเตอร์หัวเราะอย่างชอบใจก่อนจะโบกมือลากวีก่อนที่อีกฝ่ายจะเอ่ยปากขอรางวัลเพิ่มไปมากกว่านี้
วูบ.....
หลังจากวิคเตอร์โบกมือลา อยู่ ๆภาพเบื้องหน้ากวีก็พร่ามัวลงอย่างกับมีหมอกจางๆออกมาบดบังเบื้องหน้า รู้สึกตัวอีกทีกวีก็มายืนอยู่หน้าป่าหมอกม่วงเสียแล้ว....
“ไม่เปิดโอกาสให้ถามอะไรเลย”กวีถอนหายใจออกมาอย่างเสียดายในเมื่ออีกฝ่ายเป็เทพจริงก็น่าจะทราบว่าแท้จริงแล้วเทวรูปองค์ที่ 5 อยู่ที่ไหนกวียังไม่ทันได้เปิดปากพูดอีกฝ่ายก็ส่งกวีออกมาซะแล้ว
“พี่กวี แย่แล้วครับ ตอนนี้กิลด์กรีนโลตัสล้อมทางเข้าหมู่บ้านเอาไว้หมดแล้วเหมือนพวกเขาจะรอให้พี่กลับมานะครับ”อยู่ ๆเสียงจากระบบสื่อสารก็ดังมาจากเจที่อยู่ในหมู่บ้านท่าทางกิลด์กรีนโลตัสจะไม่พอใจเท่าไรที่กวีสังหารนางพญาผึ้งที่พวกตนพยายามฆ่ากันมาตั้งนานแถมคนเดียวที่ได้เข้าไปในป่าด้านหลังของนางพญาผึ้งก็มีเพียงกวีเท่านั้นด้วย
1K
