ภายในถ้ำกลางป่าอันมืดมิด...
แสงไฟจากตะเกียงสาดส่องเป็่ตามจุดต่างๆ เสียงฝีเท้าเดินเหยียบย้ำไปมาทำให้ร่างเล็กหัวใจสั่นไหว ดวงตากลมโตถูกผ้าปิดมัดเอาไว้ ข้อมือและข้อเท้ามัดล่ามด้วยโซ่ตรวญราวกับทาสราคาถูก แต่เด็กหนุ่มผิวขาวราวหิมะผู้มีไรเส้นผมสีทองสุกสว่างดั่งแสงอาทิตย์ไม่ใช่ทาสหรืุ์ทั่วไป
ไซเบล...
เขาคือเ้าชายเอลฟ์ผู้มีใบหน้างดงามราวสตรี ร่างกายเพรียวบางเหมาะสมกับส่วนสูงกระทัดรัด เสื้อผ้าที่ถักทอด้วยผ้าไหมราคาแพงแปดเปื้อนไปด้วยโคลนตมมอมแมม ริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูเม้มเน้น จมูกเล็กๆได้กลิ่นพวกมนุษย์อยู่เต็มไปหมด ตอนนี้ไซเบลไม่รู้เลยว่าตัวของเขานั้นอยู่ที่ใดกันแน่
แต่สัญตญาณเอลฟ์รับรู้แน่ชัดว่าตัวเขานั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย!
“ป…ปล่อยข้านะ”
เสียงเล็กร้องออกมาอย่างแหบแห้ง...
เ้าชายหนุ่มร้องะโออกมาเป็ครั้งที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ คอของเขาแสบไปหมด แต่ทุกครั้งที่ร้องด่าทอออกไป ไซเบลก็มักจะได้ยินเสียงพึมพำและเสียงหัวเราะในลำคอ เขารู้ว่านั่นเป็เสียงของมนุษย์ มวลสารความเ้าเล่ห์และกลิ่นสาบตัณหามันโชยเตะจมูกเอลฟ์ป่าชนชั้นสูงอย่างชัดเจน
“ข้า…ข้าบอกให้ปล่อยไง อื้อ”
“หุบปากได้แล้ว อยากเจ็บตัวใช่มั้ย!”
เสียงคำรามดังก้องไปทั่วเชิงหินถ้ำ...
คำหยาบช้านั้นทำให้เ้าชายเอลฟ์หวาดกลัวจนตัวขดอยู่กับที่ ใบหูแหลมยาวได้ยินเสียงฝีเท้าก้าวเดินเข้ามาใกล้ ผ้าปิดตาถูกกระชากออกด้วยความรุนแรง ทันทีที่เปลืองตางดงามค่อยๆลืมขึ้น ชายฉกรรณ์กล้ามโตทั้งหลายก็เรียงรายรอบกายมากกว่าสามสิบชีวิต!
“พ…พวกเ้าเป็ใคร”
“ถามมาได้ ก็คนที่จับตัวเ้ามายังไงล่ะ”
ชายร่างสูงใหญ่ผู้เป็คนเปิดตาให้ไซเบลกล่าวขึ้น ใบหน้าของมันโเี้แถมหนวดเครายังรุงรัง ภายในถ้ำอับชื้นทำให้เม็ดเหงื่อไหลซุกกายจนมัดกล้ามเนื้อแวววาวไปทั่วตัว ดวงตาสีฟ้าเปล่งประกายจ้องมองความกำยำของแต่ละคน ตอนนี้เ้าชายน้อยไม่แปลกใจแล้วว่ากลิ่นสาบมนุษย์รุนแรงพวกนั้นมาจากไหน...
เพราะชายที่รายล้อมจ้องมองเรือนร่างเขาอยู่ตอนนี้...ช่างสกปรกโสมมเหมือนที่ท่านพ่อท่านแม่เคยกล่าวเกี่ยวกับมนุษย์ไว้ไม่มีผิด!
“จ...จับตัวข้ามาทำไม รู้ใช่มั้ยว่าข้าเป็ใคร!”
“รู้สิ ถ้าไม่รู้ว่าเ้าเป็ใครข้าจะจับตัวมาเรียกค่าไถ่ทำไมกัน”
“ร…เรียกค่าไถ่...พวกเ้า...เป็โจรป่าอย่างนั้นหรือ!”
“พวกเอลฟ์นี่มันไม่ได้ฉลาดไปทุกตัวจริงๆ ฮ่าๆๆ”
“….ฮ่าๆๆๆ”
หลังจากที่ชายโฉดร่างสูงหัวเราะเสียงดัง เสียงคำรามร้องลั่นก็ดังขึ้นตามมาติดๆ แต่ละคนมีรูปร่างหน้าตาดุร้ายไม่ต่างกัน แม้จะเป็เช่นนั้น...สายตาที่พวกมันจ้องมองเรียวขาขาวระหงและเอวขอดเว้าโค้งก็ต่างออกไป บางคนจ้องมองราวกับจะกินเืกินเนื้อ บางคนก็เช็ดน้ำลายมุมปากราวกับอดอยากปากแห้ง ไม่ว่ามนุษย์พวกนี้จะเป็ใคร ไซเบลก็รู้สึกได้ว่าจะต้องพาตัวเองออกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้ได้!
“ท่านพ่อท่านแม่ของข้ามีทอง...เ้าอยากได้เท่าไหร่”
“ฮ่าๆ เ้าคิดว่าข้าโง่อย่างนั้นหรือ พวกเอลฟ์ไม่ยอมให้สมบัติกับใครง่ายๆ ทองคำที่นำมาเป็หินที่ใช้มนต์คาถาบังตาต่างหาก”
“ม…ไม่จริงซักหน่อย”
“เ้าจะเป็อิสระก็ต่อเมื่อมีคนให้ราคาค่าตัวสูงมากที่สุด”
“นี่เ้าลักพาตัวข้ามาขายอย่างนั้นหรอ ข้าคือไซเบล องค์ชายเล็กของอาณาจักรเอลฟ์นะ!”
“ก็เพราะว่าเ้าเป็ถึงเ้าชายเอลฟ์ไงล่ะข้าถึงได้ตั้งราคาไว้สูงลิ่ว ฮ่าๆๆ”
ไซเบลหน้าซีดเผือด...
เขาไม่น่าแอบลักลอบหนีออกจากอาณาจักรตามคำสั่งของพี่เลี้ยง ด้วยความที่เป็องค์ชายน้อยในหมู่รัชทายาททั้งสิบสามชีวิต มันจึงทำให้เอลฟ์หนุ่มถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาั้แ่เกิด ไซเบลชอบออกมาท่องเที่ยวนอกเขตแดนเป็ประจำ บางครั้งเขาก็แอบเก็บวัตถุเครื่องมือของมนุษย์ที่ทำตกหล่นกลับอาณาจักรไปด้วย
แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนครั้งก่อน...
เขาเดินเล่นจนเพลียไปทั้งร่างกาย...เพียงแค่แอบงีบหลับใต้ต้นไม้ก็ถูกลักพาตัวมาโดยไม่รู้ตัว!
“ปล่อยข้า ไอ้พวกมนุษย์ชั้นต่ำ!”
“เ้าว่ายังไงนะ”
“กลิ่นสาบโสโครกของพวกเ้า มันจะทำให้ข้าอาเจียนอยู่แล้ว!”
“หึหึ...ไอ้เด็กเอล์ฟตัวนี้มันอยากลองดีเสียแล้ว”
“ข้า…ข้าบอก...ข้าบอกว่าอย่าเข้ามาไง...หยุดนะ....อื้อออออ!!!!”
490K
![บันทึกรักของเฉ่าเหมย (บันทึกของเฉ่าเหมย เล่มจบ) [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1721195049_2283215.webp)
