เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “ท่านอ๋องพบจิ้งจอกน้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

        อิ๋งเฟิงรู้สึกถึงพลังชีวิตอันอ่อนแรงบนฝ่ามือเขาใช้วิชาตัวเบาพุ่งเข้าไปในห้องหนังสือของฮั่วเยี่ยนไหวโดยไม่สนกฎเกณฑ์ใดๆ

        ประตูห้องหนังสือเกือบถูกเขาทำพัง

        เมื่อฮั่วเยี่ยนไหวเห็นก้อนสีขาวในมือของอิ๋งเฟิงก็แทบจะจำไม่ได้

        เส้นขนสีขาวสูญเสียความเปล่งประกายในอดีตร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นโคลน และยังมีเลือดอีกด้วย

        “เอามาให้ข้า”

        ฮั่วเยี่ยนไหวรับตัวจิ้งจอกน้อยมาเขารู้สึกปวดใจมาก สิ่งที่ผุดขึ้นในความคิดของเขาคือแววตาสุกใสของจิ้งจอกน้อยในอดีต

        ความเฉลียวฉลาดของมัน...

        ความซุกซนของมัน...

        ความ...

        นึกไม่ถึงว่าก้อนสีขาวเล็กๆตัวนี้จะครอบครองพื้นที่ในใจของเขาโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

        “ท่านอ๋องกระหม่อมจะไปพาหมอหลวงฉินมาพ่ะย่ะค่ะ”

        “ไม่ทันแล้ว”

        ฮั่วเยี่ยนไหวประคองจิ้งจอกน้อยไว้ในมือท่าทีที่ระมัดระวังนั้นดูราวกับกำลังจัดการกับสมบัติอันล้ำค่าวิชาตัวเบาของเขาเหนือกว่าอิ๋งเฟิง

        ปกติแล้วจะใช้เวลาครึ่งชั่วยามในการเข้าวังทว่าเขากลับใช้เวลาน้อยกว่านั้นถึงสามเท่า

        ณ สำนักแพทย์หลวง

        ปกติยามที่หมอหลวงฉินไม่ต้องตรวจชีพจรให้ฮ่องเต้กับฮองเฮาเขาก็จะอยู่ในสำนักแพทย์หลวง

        ที่สำนักแพทย์หลวงมีตำหนักปีกข้างที่เป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวแม้ว่าพื้นที่จะไม่ใหญ่โต ทว่ามีเพียงเขาคนเดียวที่สามารถใช้ได้

        หมอหลวงฉินกำลังนอนหลับอยู่ในตำหนักปีกข้างของตนในเวลานี้

        ทันใดนั้นสายลมกระโชกก็พัดมาทำให้เคราของเขาขาดสะบั้น

        ประตูถูกเปิดอ้า

        หมอหลวงฉินลืมตาขึ้นด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์“ผู้ใดกล้าไม่ปฏิบัติตามกฎระเบียบ? นึกไม่ถึงว่าจะกล้าเข้ามาใน...”

        เมื่อตวัดสายตาไปเห็นพระพุทธรูปองค์ใหญ่ตรงหน้าเขาก็ตกใจจนสะดุ้งก่อนจะรีบคุกเข่าลงทันที

        “เซ่อเจิ้งอ๋อง...”

        “เลิกพูดจาไร้สาระ!”ฮั่วเยี่ยนไหวดึงตัวหมอหลวงฉินขึ้นมาราวกับหิ้วลูกไก่อย่างไรอย่างนั้น

        “รีบช่วยมันเร็ว!”

        เมื่อเห็นก้อนสีขาวบนโต๊ะของตนหมอหลวงฉินก็แทบหงายหลังเป็นลม

        บิดามันเถิดข้าเป็นหมอหลวงรักษาคนนะ ไม่ใช่หมอรักษาสัตว์!

        หมอหลวงฉินไม่พอใจอยู่ในใจทว่าไม่กล้าที่จะแสดงมันออกมาบนใบหน้าแม้แต่น้อย เขาเอ่ยด้วยความเคารพ“ขอท่านอ๋องโปรดหลบไปก่อนเถิด กระหม่อมจะได้มีสมาธิในการรักษาพ่ะย่ะค่ะ!”

        การรักษา!

        เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัสนัก

        ฮั่วเยี่ยนไหวรู้ว่าตนเองมีชื่อเสียงไม่ดีนักจึงไม่รั้งอยู่ต่อ หลังออกจากห้องไปก็ยังหันมาปิดประตูให้อีก

        หมอหลวงฉินที่อยู่ด้านในเคลื่อนสายตาไปบนร่างของจิ้งจอกจากนั้นคิ้วก็กระตุกอย่างรุนแรง

        บาดเจ็บสาหัสเช่นนี้แต่ยังมีชีวิตอยู่ไม่ง่ายดายเลย!

        ด้านนอกประตู

        อิ๋งเฟิงวิ่งมาอย่างกระหืดกระหอบจริงอยู่ที่วิชาตัวเบาของเขาด้อยกว่าท่านอ๋อง ทว่าก็ไม่ได้ย่ำแย่

        เพียงแต่ผู้ที่สามารถใช้วิชาตัวเบาเข้ามาในวังโดยที่ยังไม่ถูกจับไปตัดศีรษะมีท่านอ๋องเพียงผู้เดียวเท่านั้น

        ดังนั้นเมื่อเข้าวังมาแล้วเขาก็ร่อนลงบนพื้นแล้วเปลี่ยนเป็นวิ่งแทน

        “เกิดอะไรขึ้น?”

        ฮั่วเยี่ยนไหวเพียงยืนอยู่นิ่งๆเท่านั้น ทว่าลมปราณอันสูงศักดิ์กลับมอบแรงกดดันที่ไร้รูปลักษณ์ให้ผู้คน

        นี่คือรัศมีอันบริสุทธิ์ของผู้แข็งแกร่ง

        “กระหม่อมเองก็ไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะยามที่กระหม่อมพบจิ้งจอกน้อย มันก็ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้แล้วสถานที่เกิดเหตุในยามนั้นยังมี...”

        “ยังมีผู้ใด?” แววตาของฮั่วเยี่ยนไหวเย็นเยียบ

        ไม่ว่าจะเป็นผู้ใด

        แค้นนี้เขาจะชำระให้สิ้น!

        แม้แต่จิ้งจอกของเขายังกล้าทำร้ายรนหาที่ตายนัก!

        “คุณหนูฉินพ่ะย่ะค่ะ”

        หลังจากครุ่นคิดอยู่ชั่วขณะในที่สุดฮั่วเยี่ยนไหวก็นึกออกว่าคุณหนูฉินคือผู้ใด

        ที่น่าขบขันคือฉินจิ่นยวนคิดมาโดยตลอดว่าตนเองจะได้เป็นชายาของเซ่อเจิ้งอ๋อง

        ทว่านางกลับคิดไม่ถึงว่าฮั่วเยี่ยนไหวจะไม่ได้สนใจนางเลยกระทั่งจดจำนางยังไม่ได้ด้วยซ้ำ!

        “ดี ดีมาก!”

        อิ๋งเฟิงรู้สึกหนาวเย็นที่ลำคออย่างอธิบายไม่ถูกเขายื่นมือไปสัมผัสคอตัวเองอย่างอดไม่ได้ ก่อนจะถามหยั่งเชิง“ท่านอ๋องจะเสด็จไปจวนสกุลฉินตอนนี้เลยหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

        “ไม่รีบ!”สายตาของฮั่วเยี่ยนไหวจับจ้องอยู่ที่ประตูโดยไม่ละสายตา

        “ข้าต้องการให้หลีเอ๋อร์ล้างแค้นด้วยตนเอง!”

        เขากัดฟันเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำน้ำเสียงอันเย็นชาของเขาแฝงด้วยโทสะอย่างรุนแรง และจิตสังหารที่กระหายเลือด!

        อิ๋งเฟิงรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวจากก้นบึ้งหัวใจ

        สกุลฉินจบสิ้นแล้ว!

        สองชั่วยามผ่านไป

        ขณะที่ฮั่วเยี่ยนไหวกำลังคิดจะพังประตูเข้าไปประตูก็เปิดออกพอดี

        ใบหน้าอันแก่ชราของหมอหลวงฉินมีคำว่าเหนื่อยล้าเขียนไว้เต็มหน้าทว่าเขายังคงยิ้มได้ “สัตว์เลี้ยงของเซ่อเจิ้งอ๋องปลอดภัยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

        การรักษาในครานี้แทบจะคร่าชีวิตที่แก่ชราของเขาเสียแล้ว

        จิ้งจอกได้รับบาดเจ็บทั่วทั้งสรรพางค์กายทว่าที่สาหัสที่สุดคือกระดูกซี่โครงหักสองท่อน...

        โชคดีที่กระดูกซี่โครงที่หักนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่ออวัยวะสำคัญอื่นๆ

        ฮั่วเยี่ยนไหวถอนหายใจด้วยความโล่งอกในเวลานี้เองสายตาอันเฉียบคมของหมอหลวงฉินได้สังเกตเห็นเลือดที่มือของฮั่วเยี่ยนไหว

        มันเป็นเลือดสดๆ

        ปรากฏว่าขณะรออยู่หน้าประตูฮั่วเยี่ยนไหวกำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในเนื้อโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัว

        “กระหม่อมจะหาคนมาพันแผลให้เซ่อเจิ้งอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

        การใส่ยาหรือพันแผลนั้นไม่ยากทว่ายากตรงที่เขาเสียเลือดมากเกินไปจนมือสั่น

        “ตกลง”

        ฮั่วเยี่ยนไหวก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างในยามที่เดินผ่านหมอหลวงฉินนั้น เขาก็เอ่ยอย่างเฉยเมย “ลำบากเจ้าแล้ว”

        ดวงตาของหมอหลวงฉินเบิกกว้างน้ำตาคลอเบ้า เขาคงไม่ได้ฟังผิดไปกระมังนึกไม่ถึงว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะกล่าวคำว่าลำบากเจ้าแล้วกับเขา!

        ประโยคนี้เพียงพอให้เขาคุยโวไปชั่วชีวิต

        เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเซ่อเจิ้งอ๋องจะมีด้านที่เป็นกันเองเช่นนี้ด้วย

        หลังจากพันแผลเสร็จแล้วฮั่วเยี่ยนไหวก็อุ้มจิ้งจอกน้อยมาไว้บนฝ่ามืออย่างเบามือ

        แม้ว่าลมหายใจยังอ่อนแรงอย่างยิ่งทว่าก็สม่ำเสมอแล้ว

        “ท่านอ๋องทรงรอสักครู่พ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะไปเตรียมเกี้ยว”

        “ไม่ต้อง”ฮั่วเยี่ยนไหวปฏิเสธ ดวงตาสีดำดูลึกล้ำ “มันโคลงเคลงเกินไป”

        เขาตัดสินใจใช้วิชาตัวเบาเดินทางกลับจวน

        เมื่ออิ๋งเฟิงเห็นเงาร่างตรงหน้าพุ่งตัวออกไปจนกลายเป็นจุดสีดำเขาก็อยากร่ำไห้โดยไร้น้ำตา เขาทำได้เพียงพึ่งพาสองเท้าของตนเองอย่างยอมรับชะตากรรม

        เขาทำได้แค่วิ่ง!

        จิ้งจอกน้อยตื่นขึ้นในวันต่อมา

        นึกไม่ถึงว่านางจะยังมีชีวิตอยู่!

        ความทรงจำของไป๋เซี่ยเหอหยุดลงตรงที่ตนเองถูกใครบางคนหิ้วขึ้นมาอย่างกะทันหันอวัยวะภายในทั้งห้าได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง

        และความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นก็ทำให้นางสลบไป

        ไป๋เซี่ยเหอรู้สึกว่าร่างกายของนางแข็งแรงขึ้นสิ่งที่น่าแปลกใจก็คือ นึกไม่ถึงว่าจะแข็งแรงขึ้นถึงห้าระดับ

        นอกจากสองระดับที่เป็นความดีความชอบของหมอหลวงฉินแล้วส่วนอีกสามระดับก็เป็นความดีความชอบของ...

        ดวงตาจิ้งจอกสีดำขลับคู่หนึ่งกลอกเป็นวงกลมนางมองเห็นสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยการประดับตกแต่งที่คุ้นเคย

        เมื่อหันไปมอง

        ก็พบคนที่คุ้นเคย

        ฮั่วเยี่ยนไหว!

        เป็นดังที่คาด

        ตราบใดที่นอนอยู่ข้างกายของฮั่วเยี่ยนไหวแม้ว่าร่างกายของนางจะอ่อนแอหรือบาดเจ็บเพียงใด ก็จะสามารถฟื้นฟูได้ไวขึ้นเป็นเท่าตัว

        แม้ว่าไป๋เซี่ยเหอจะไม่ทราบถึงสาเหตุของเรื่องนี้ทว่าสิ่งที่นางอยากจะรู้ในตอนนี้คือ เหตุใดตนเองถึงอยู่ในจวนเซ่อเจิ้งอ๋องได้?

        เหตุใดเขาถึงช่วยตน?

        เขาไม่ได้ต้องการมอบนางให้ฉินจิ่นยวนหรอกหรือ?

        “ตื่นแล้วหรือ?”ฮั่วเยี่ยนไหวจ้องมองจิ้งจอกน้อยที่เพิ่งลืมตาตื่นด้วยแววตาลึกล้ำ

        เมื่อดูจากแววตาของจิ้งจอกน้อยก็เห็นได้ว่าการฟื้นฟูร่างกายเป็นไปด้วยดีเป็นจิ้งจอกน้อยที่สายเลือดสูงส่งและหาได้ยากอย่างที่คาด

        “หงิง”

        เกิดอะไรขึ้น?

        “เจ้าอยากแก้แค้นหรือไม่?” ฮั่วเยี่ยนไหวถาม

        เขารู้ว่าจิ้งจอกน้อยมีจิตวิญญาณเป็นของตนเองจึงสนทนากับมันราวกับมันเป็นมนุษย์ก็ไม่ปาน

        “กรร!”

        อยาก!

        เปลวเพลิงแห่งการแก้แค้นได้ลุกโชนอยู่ในดวงตาของนาง!

        ไป๋เซี่ยเหอได้สัญญากับตนเองเอาไว้ว่าหากนางหนีรอดไปได้นางจะต้องคร่าชีวิตของฉินจิ่นยวนให้จงได้!

        หลังจากตื่นขึ้นมาไป๋เซี่ยเหอก็พบว่าตนเองฟันขึ้นแล้ว แม้ว่ามันจะเพิ่งงอกออกมา ทว่าก็แหลมคมจนสามารถกัดเส้นเลือดให้ขาดได้!

        “ดี!สมกับเป็นสัตว์เลี้ยงของข้าจริงๆ ทั้งกล้าหาญ ทั้งทะเยอทะยาน!”

        ------------------------