บทที่ 25 การเปลี่ยนแปลงในบ้านทำให้ตกตะลึง
ซุนฉางซู่พูดอย่างเคร่งขรึม "เื่ที่เกิดขึ้นในทีมของคุณ ฉันก็ได้ยินมาแล้ว"
"ฉันเสนอให้ใช้เงินกองกลางออกค่ารักษาพยาบาลให้เย่จื้อผิง"
"แต่นายในฐานะหัวหน้าทีม ต้องมอบเสบียงอาหารให้ครอบครัวพวกเขา 200 จิน"
"อย่างไรเสีย พวกเขาก็ช่วยชีวิตนายไว้ อย่าให้พวกเขาต้องอดตาย"
สีหน้าของลู่เฟิงเปลี่ยนไป "200 จิน? นี่มันจะเอาชีวิตฉันหรือไง?"
"ถ้าเขาไม่ช่วยนาย ตอนนี้นายก็ตายไปแล้ว!" ซุนฉางซู่ไม่พอใจเล็กน้อย "นี่ความคิดนายมันยังไงกันแน่?"
เมื่อลู่เฟิงได้ยินเื่นี้ เขากลัวว่าจะรักษาตำแหน่งหัวหน้าทีมเอาไว้ไม่ได้
แน่นอนว่าครอบครัวของเขาสามารถหาเสบียงอาหาร 200 จินได้
"ตกลง ตกลง! 200 จินก็ 200 จิน!" เขาจำยอมอย่างช่วยไม่ได้ กัดฟันแน่น หัวใจแทบสลาย
"ฉันจะเอาไปให้พวกเขานะ" เขาไม่รอช้า รีบกลับบ้านไปเอาข้าวสารทันที
"ผู้ใหญ่ครับ ขอบคุณมากนะครับ" เย่จื้อผิงรู้สึกซาบซึ้งใจ
"ไม่ใช่ขอบคุณฉันหรอก เป็เพราะจิ่นเป่ามาหาฉันต่างหาก" ซุนฉางซู่ยิ้มพลางพูดอย่างจนใจ "นายประสบเื่แบบนี้ ก็น่าจะมาปรึกษาฉันหน่อย"
"ที่นายได้รับาเ็ก็เพราะไปซ่อมคลองส่งน้ำให้หมู่บ้าน พวกเราไม่ทิ้งนายหรอก"
"จิ่นเป่าเหรอ?" เย่จื้อผิงไม่คิดว่าจะเป็ลูกสาวตัวน้อยจะไปตามคนมาช่วย
เขาจ้องมองจิ่นเป่าอย่างประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้ลูกสาวยังพูดไม่ได้เลย ตอนนี้กลับไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้แล้ว?
วันนี้ถ้าจิ่นเป่าไม่ไปตามผู้ใหญ่บ้านมา เื่นี้คงจะไม่จบง่าย ๆ แน่
"จิ่นเป่ายังเล็กแค่นี้ ก็รู้จักไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นแล้วเหรอ?" เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อ
"นายอย่าดูถูกลูกสาวตัวเองเชียว ถ้าไม่ติดว่าเธอยังเด็ก หัวหน้าเซี่ยคงอยากให้เธอไปเล้าไก่ทุกวันแล้วละ"
เย่จื้อผิงไม่เข้าใจความหมายของผู้ใหญ่บ้าน เขายังคงงุนงงอยู่
ซุนฉางซู่พูดพร้อมรอยยิ้ม "ผมกลับก่อนนะครับ"
"พวกนายจ่ายเงินไปเท่าไหร่ เอาใบเสร็จจากโรงพยาบาลมาด้วยก็พอ"
หลี่ชุ่ยชุ่ยโล่งใจ หินก้อนใหญ่ในใจหล่นหาย เธอคิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะได้เงินสักสิบกว่าหยวน คงไม่ต้องเป็หนี้บุญคุณคนอื่นมากมายขนาดนั้น
ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายจะได้รับเงินทั้งหมด
เธอรีบพยักหน้า "ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะเอาไปให้"
หลังจากผู้ใหญ่บ้านกลับไปแล้ว หลี่ต้ากังจึงพูดขึ้น "จิ่นเป่า หนูนี่ฉลาดจริง ๆ นะ"
"เด็กคนนี้รู้จักทำตัวเป็ผู้ใหญ่ขึ้น ไม่ธรรมดา ๆ"
เขานึกถึงคำพูดประชดประชันของหลิวต้าเม่ยที่ชอบพูดบ่อยๆ ว่า “ฉลาดขนาดนี้ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็ปีศาจจิ้งจอกกลับชาติมาเกิดก็ได้”
สีหน้าของหลี่ชุ่ยชุ่ยเปลี่ยนไปในทันที
หลี่ต้ากังคนนี้นี่ปากเสียจริง ๆ!
ก่อนหน้านี้ก็ยุยงให้เย่ฉู่เฉียงไปหาเย่จื้อผิงให้มาสั่งสอนหลี่ชุ่ยชุ่ย
หลี่ชุ่ยชุ่ยรู้สึกเกลียดขี้หน้าเขามานานแล้ว
เธอไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขา
หลี่ชุ่ยชุ่ย ประคองสามีแล้วพูดกับเย่เสี่ยวจิ่นว่า “จิ่นเป่า พวกเรากลับบ้านไปทำกับข้าวทานกันเถอะ”
“เดินเองได้ไหม?”
“ได้ค่ะ” เย่เสี่ยวจิ่นเดินตามหลังพวกเขามา
เธอเหลือบมองหลี่ต้ากังแวบหนึ่ง แล้วจดไว้ในสมุดบัญชีดำในใจ
พอถึงบ้าน เย่เสี่ยวจิ่นก็ไปดูลูกเจี๊ยบของเธอ
ลูกเจี๊ยบกว่าสามสิบตัวกำลังจิกกินหญ้าอยู่อย่างสนุกสนานกับแม่ไก่สองตัวบนพื้นหญ้า
เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังไปทั่วบริเวณ
ส่วนเย่จื้อผิงยังไม่รู้เื่การเปลี่ยนแปลงในบ้านเลยแม้แต่น้อย
เขาถามหลี่ชุ่ยชุ่ยเสียงเบาว่า "ชุ่ยชุ่ย นี่มันเื่อะไรกัน"
"ไก่พวกนี้มาจากไหน ทำไมเยอะแยะไปหมดแบบนี้ แล้วเราจะเอาอาหารที่ไหนเลี้ยงมันล่ะ"
"ต่อให้เราให้มันกินรำข้าวก็ไม่พอเลี้ยงไก่ตั้งเยอะขนาดนี้หรอก"
"อีกอย่างนะ ที่บ้านเราก็ไม่มีไข่เยอะขนาดที่จะฟักออกมาเป็ลูกเจี๊ยบได้มากมายขนาดนี้"
เย่จื้อผิงรู้สึกงุนงงไปหมด
หลี่ชุ่ยชุ่ยไม่ได้เล่าเื่ที่บ้านให้เขาฟังตอนที่อยู่โรงพยาบาล
เธอหัวเราะแล้วพูดว่า "ฉันทำงานที่ฟาร์มไก่แล้วนะ"
"จิ่นเป่าช่วยรักษาโรคระบาดในไก่หาย เ้าหน้าที่เลยให้ไข่ไก่มาหลายสิบฟองเลยละ"
"แล้วจิ่นเป่ายังทำอาหารไก่เป็ด้วยนะ ใช้จูเฉ่าทำ ประหยัดอาหารไปได้เยอะเลย"
เย่จื้อผิงไม่อยากจะเชื่อ "จิ่นเป่ารักษาโรคระบาดในไก่เป็ด้วยเหรอ?"
"ไม่ใช่แค่นั้น เธอยังบอกอีกว่าเธอเป็เทพแห่งวรรณกรรมจุติมาเกิด" หลี่ชุ่ยชุ่ยพูดด้วยรอยยิ้ม
เธอพาเย่จื้อผิงไปดูผ้าห่มใหม่และเสื้อผ้าใหม่ที่บ้าน
เย่จื้อผิงลูบผ้าห่มหนานุ่มอย่างเบามือ
เขาจินตนาการได้เลยว่าผ้าห่มผืนนี้จะอุ่นขนาดไหนถ้าได้ห่ม
เขาสวมเสื้อหนาวผืนใหม่พลางชื่นชม
"เสื้อหนาวผืนนี้อุ่นจัง ต้องใช้สำลีเยอะมากแน่ ๆ"
เขาไม่เคยได้ใส่เสื้อหนาอุ่นแบบนี้มาก่อน
ข้างในใส่ใยฝ้ายคุณภาพดีถึงสามจินเชียวนะ
เขาถอนหายใจอีกครั้ง “ที่จริงฉันไม่จำเป็ต้องใส่เสื้อผ้าดี ๆ ขนาดนี้ก็ได้...”
“เก็บไว้ให้ลูก ๆ ใส่ดีกว่า”
“ทำไว้สำหรับทุกคนแล้ว ทุกคนมีเป็ของตัวเอง”
“ทั้งหมดนี้ทำมาจากฝ้ายที่จิ่นเป่าหามาให้” หลี่ชุ่ยชุ่ยอดพูดไม่ได้ เธอเล่าเื่ฝ้ายในโกดังให้เขาฟัง “จิ่นเป่าของพวกเรานี่สิ นางฟ้าส่งมาเกิดชัด ๆ”
“สามขวบแรกพูดไม่ได้ พอพูดได้ครั้งแรกก็ฉลาดปราดเปรื่องเลย”
“ดูอย่างตอนที่เธอปลูกต้นไม้ ปลูกสตรอว์เบอร์รีสิ ฉันไม่กล้าถามอะไรมากเลย...”
เย่จื้อผิงทั้งใและปวดใจ “ถึงลูกสาวจะเป็นางฟ้า เธอก็เป็ลูกสาวของพวกเราอยู่ดี!”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกำชับอย่างระมัดระวัง “ชุ่ยชุ่ย เธออย่าไปพูดเื่ของจิ่นเป่าให้ใครฟังเชียวนะ”
“ถ้าคนอื่นรู้ว่าหล่อนมีความสามารถแบบนี้ คงไม่เป็ผลดีกับหล่อนแน่”
“เด็กคนนั้นไม่ได้ตั้งท่าระวังพวกเรา แต่พวกเราต้องคิดให้มาก ๆ หน่อย”
หลี่ชุ่ยชุ่ยเองก็รู้เื่นี้ดี
เธอและสามียืนอยู่ด้วยกันที่หน้าประตูบ้าน มองเย่เสี่ยวจิ่นวิ่งไล่ลูกเจี๊ยบกลับเล้า
ถ้าเป็เมื่อก่อน ตอนที่สามีของเธอเกิดเื่ คงทำให้เธอแทบทรุดลงไปกองกับพื้น
แต่ตอนนี้ พอคิดว่ามีจิ่นเป่าอยู่กับพวกเขา
ในใจของเธอก็ไม่รู้สึกกลัวอะไรอีก
จิ่นเป่าเป็เหมือนปลาน้อยนำโชคของบ้าน นำพาแต่โชคดีมาให้ไม่หยุดหย่อน
เธอรู้สึกจากใจจริงว่า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ยังเมตตาเธออยู่บ้าง จึงส่งลูกสาวคนนี้มาให้
ตกกลางคืน
หลี่ชุ่ยชุ่ยหยิบเนื้อตากแห้งออกมา เธอยังหยิบหน่อไม้ฤดูหนาวออกมาด้วย เตรียมจะผัดผัก
อย่างไรเสีย ครั้งนี้เย่จื้อผิงาเ็ถึงกระดูก ก็ควรจะได้กินอะไรบำรุงหน่อย
ปกติต้องเป็วันตรุษจีน พวกเขาถึงจะได้กินเนื้อหมูกัน
วันธรรมดาวันไหนจะกล้าฟุ่มเฟือยขนาดนั้น
เย่จื้อผิงเห็นดังนั้น จึงรีบห้ามไว้ "เนื้อตากแห้งนี่เก็บไว้ให้จิ่นเป่ากินเถอะ พวกเรากินผักก็พอแล้ว"
"คุณเอาเนื้อตากแห้งนี้ไปสับให้ละเอียด แล้วทำซุปเนื้อให้ลูกกิน"
หลี่ชุ่ยชุ่ยยิ้มพลางเปิดไหใบใหญ่ "คุณดูสิ เนื้อตากแห้งตั้งสองชิ้นใหญ่ขนาดนี้ กินได้อีกนานเลย"
เย่จื้อผิงทำหน้างง "พวกเราเอาเนื้อตากแห้งมาจากไหนตั้งเยอะแยะ"
"จิ่นเป่าไปขอมาจากคุณพ่อคุณแม่ของคุณน่ะ" หลี่ชุ่ยชุ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เย่จื้อผิงเข้าใจพ่อแม่ของเขาดี
หลังจากที่ได้ฟังหลี่ชุ่ยชุ่ยเล่าเื่วีรกรรมของจิ่นเป่า ทั้งร้องไห้ทั้งโวยวาย
ในใจเขาทั้งขำทั้งเหนื่อยใจ
ขำที่จินเป่านั้นช่างฉลาด รู้จักใช้วิธีแบบนี้มาขอเนื้อกิน
ส่วนที่เหนื่อยใจก็คือ พ่อแม่ของเขานั้นลำเอียงเกินไป
เมื่ออาหารเสร็จ
เย่จื้อผิงก็กินข้าวสวยร้อน ๆ
เขารู้สึกเหมือนฝัน
ความจริงเขาเป็ห่วง กลัวลูกสาวกับภรรยาจะลำบากและอดอยากอยู่ที่บ้าน
"กินเยอะ ๆ นะ ไม่ต้องกังวลเื่ข้าวปลาอาหารหรอก" หลี่ชุ่ยชุ่ยบอก "จิ่นเป่าน่ะได้คะแนนงานตั้ง 300 แน่ะ เธอสามารถเอาไปแลกข้าวได้"
เย่เสี่ยวจิ่นพยักหน้าหงึกหงัก "ใช่ค่ะพ่อ พักผ่อนให้หายดี ๆ นะคะ"
"มีหนูกับแม่อยู่ที่บ้าน พ่อไม่ต้องห่วง"
"พวกเราจะไม่ปล่อยให้ตัวเองหิวโหยหรือลำบากแน่นอนค่ะ"
เย่จื้อผิงรู้สึกขบขัน "จิ่นเป่าฉลาดจริง ๆ"
เย่เสี่ยวจิ่นแลบลิ้น เธอก็ไม่ได้ฉลาดอะไรมากมาย
แค่ไม่ได้ซื่อตรงเหมือนพ่อกับแม่เท่านั้นเอง
เย่จื้อผิงคีบเนื้อใส่จานให้เย่เสี่ยวจิ่น "กินเนื้อเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ แข็งแรง ๆ"
เย่เสี่ยวจิ่นคีบเนื้อส่งให้พ่อบ้าง "พ่อก็กินเยอะ ๆ นะคะ พ่อผอมเกินไปแล้ว"
ผอมจนเธอรู้สึกสงสารจับใจ
เย่จื้อผิงหัวเราะ ก่อนจะคีบเนื้อใส่ชามของหลี่ชุ่ยชุ่ย พร้อมกับเอ่ยว่า "มากินเนื้อกันเถอะ"
ครอบครัวนี้แม้จะเผชิญกับเื่ร้าย แต่ทุกคนก็ยังคงกินข้าวกันอย่างมีความสุข
หลังจากที่เย่เสี่ยวจิ่นกินเสร็จ เธอก็ดึงเย่จื้อผิงไว้เพื่อถามวิธีการทำลอบดักปลาไหล
หลี่ชุ่ยชุ่ยได้แต่ขำ "จิ่นเป่าเห็นเย่จู่ใช้ลอบดักปลาไหลก็เลยอยากได้บ้าง บอกให้ฉันทำให้ให้ได้"
"ฉันจะไปทำอะไรแบบนั้นได้ล่ะ"
เย่จื้อผิงบีบมือลูกสาวเบา ๆ "พรุ่งนี้เช้า พ่อจะทำให้ เอาไหม?"
เย่เสี่ยวจิ่นตอบอย่างดีใจ "เอาค่ะ!"
หลิวต้าเม่ยได้ยินว่าลูกชายคนที่สามกลับมาแล้ว จึงมาหาโดยที่ไม่ได้เอาอะไรติดมือมา เธอยืนแอบฟังอยู่ที่หน้าประตูพักหนึ่ง
ทันใดนั้น เธอก็โกรธเป็ฟืนเป็ไฟ "แกนี่มันไม่รู้จักโตเลย พ่อแกก็เป็แบบนี้แล้ว! ยังจะมาหาเื่ให้เขาลำบากใจอีก แกทำให้พ่อแกเป็แบบนี้ยังไม่พอใจอีกหรือไง?!"
3K
