มณฑา์กลับมาถึงบ้านเห็นผู้พันเสือ แม่เฒ่าฝอยคำ และฝ้ายคำ นั่งสนทนากันเื่ทหารมาค้นบ้าน ผู้พันเสือไม่พอใจการกระทำของผู้กองคำพัน หาว่ามาหยามตนถึงเรือน ฝ้ายคำได้แต่พยายามพูดให้ใจเย็นลง
มณฑา์ยังคงสีซอไปเรื่อยๆ เปลี่ยนเพลงที่เธอชอบ เพลงของแม่ที่เคยเล่นให้ฟัง เธอเริ่มคิดถึงเสียงไวโอลินที่เธอได้ยินในค่ายทหาร ดังมากลางดึก คล้ายๆเพลงลมพัดชายเขา คืนนั้นคง เป็เขา ที่เล่นเพลงไทยได้ไพเราะ เพราะพริ้ง ถึงปานนั้น ออดอ้อน หนักหน่วง อาลัย ละห้อยหา