อ. : ดีใจด้วยนะนุ่นที่ได้ย้ายมาสอนมหาลัยที่เคยเรียน
นุ่น : หนูตั้งใจอยู่แล้วค่ะอาจารย์ว่าจะมาสอนที่นี่
อ. : ถ้าตั้งใจก็ดีแล้วแหละแต่อย่าลืมนะ
นุ่น : อย่าลืมอะไรค่ะ?
อ. : นู้นกระจกไปจ่ายด้วย ทำแตกั้แ่ป.ตรีจนจบป.โทเป็อาจารย์ยังไม่ใช้ค่ากระจกเลย
นุ่น : ค่ะๆ หนูจะรีบไปใช้ไปใช้เดี๋ยวนี้ค่ะ
อ. : ฝ่ายบัญชีนะ
นุ่น : ค่า
เราชื่อนุ่นอายุยี่สิบเก้าปีเราพึ่งจบป.โทมาหมาดๆพร้อมกับเป็ผู้ช่วยสอนอาจารย์จนวันนี้เราพึ่งร้องขอย้ายมหาลัยกลับไปสอนมหาลัยที่เดิมที่เคยเรียนตอนป.ตรี ไหนๆก็กลับบ้านเก่าถิ่นเดิมล่ะก็ขอฉลองร้านเดิมหน่อยแล้วกัน
นุ่น : ฮัลโหลหนิง
หนิง : ว่าไงแกมีอะไรป่าว
นุ่น : ว่าจะชวนมารื้อฟื้นวันเก่าๆตอนป.ตรีหน่อยอะ
หนิง : อย่าบอกนะ
นุ่น : ใช่ได้ย้ายกลับมาสอนที่ม.เดิมอ่ะ
หนิง : อย่างนี้มันต้องฉลองใหญ่แล้วป่ะ
นุ่น : เอออย่าลืมชวนไอ้เต้กับไอ้คิวมาด้วยเดี๋ยวพวกมันน้อยใจ
หนิง : โอเคๆ ร้าน Be like เนาะ
นุ่น : ร้านนั้นแหละ เคนะ
หนิง : เค
นุ่น : จ้าแค่นี้นะ
พอมาถึงตอนค่ำทุกคนก็มากันครบหน้า
นุ่น : ไงพวกมึงมากันแล้วหรอ
คิว : ก็มาสิจะพลากเหล้าฟรีได้ไง
นุ่น : โห้หาแดกฟรีว่างั้น
คิว : เออกูหาแดกฟรี
นุ่น : แล้วมึงล่ะไอ้เต้ ไม่ใช่ๆ อีเต้ เดี๋ยวนี้มึงสวยขึ้นนะเนี่ย
เต้ : ก็นิดหนึ่งอะมึงก็ชมไป
นุ่น : กูประชด
เต้ : อีนุ่น!!
พวกเราก็ต่อล้อต่อเถึยงกันตามประสาเพื่อนและคนอายุเกือบสามสิบ แต่ละคนเมาเละเทะอย่างกับหมาเหมือนไม่เคยดื่มก็จะมีแต่เราที่ยังคอทองคำนั่งดื่มคนเดียวแต่จริงๆที่ดื่มเยอะไม่ได้เพราะมีสอนเช้า เราก็ดื่มไปเรื่อยๆแต่กลับมีเื่ต้องหวั่นใจ
ฝ. : ชนแก้วกับหนูหน่อยได้ไหมค่ะ
นุ่น : ได้ค่ะได้
น้องน่ารักมาก น่ารักสุดๆ สเปกสุดๆ เราก็นั่งล่อคุยกับน้องั้แ่สี่ทุ่มยันน้องดื่มไม่ไหวโดยที่ลืมว่าลากเพื่อนอีกสามคนมาด้วย
นุ่น : น้อง น้องลุกไหวไหม?
ฝ. : พี่ไปส่งหนูหน่อยได้ไหม
นุ่น : อ่าก็ได้ๆเดี๋ยวพี่ไปส่ง
ฝ. : ค่อยๆลุกนะ
เชี่ยน้องมันล่อเราไปห้องรึเปล่าว่ะ แต่รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองแล้วกัน
นุ่น : บ้านน้องอยู่ไหนอ่ะ
ฝ. : หนูอยู่หอ
นุ่น : ห้ะ! หอ หอนอกหรอ
ฝ. : หอในค่ะ หอสิบสี่
นุ่น : เคถึงแล้ว ค่อยๆลุกนะ แล้วกุญแจน้องล่ะ
ฝ. : ในกระเป่า
นุ่น : (เปิดประตู) ค่อยลงนะ หนักเอาเื่นะเนี่ย
ฝ. : พี่ หนูร้อนอะ
นุ่น : เดี๋ยวพี่เช็ดให้
ร่างของน้องมันช่างตรงสเปกไปทุกอย่าง ตัวเล็ก น่ารัก ตัวหอม ผมสั้น เอวบาง ขาวชมพู ตายแล้วนี่เราจะเผลอใจไม่ได้นะท่องไว้สิ เราเป็อาจารย์น้องเขาเป็นักศึกษา อย่าหาทำรีบชิ่งดีกว่าเรายังเหลือพวกนั้นอีกสามตัวนะ
นุ่น : พี่ไปก่อนนะ
ฝ. : พี่ค่ะอย่าพึ่งไป อยู่กับหนูก่อนได้ไหม
นุ่น : แต่พี่........
ฝ. : (จูบ) หนูรักพี่นะ
น้องเขาไม่พูดพร่ำทำพระแสงผลักเราลงเตียงแล้วขึ้นคร่อมอย่างระดับชำนาญการ คืนนั้นเราก็มีอะไรกันตามอารมณ์ที่มันเป็ใจโดยเราไม่รู้เลยว่ามันกำลังจะมีความชิบหายตามมา
นุ่น : พี่ขอโทษนะแต่พี่ต้องไปแล้ว
ฝ. : พี่ไม่ไปไม่ได้หรอ อยู่กับหนูก่อนไม่ได้หรอ?
นุ่น : พี่ไม่ได้รักหนู อารมณ์พี่มันแค่พาไป พี่ขอนะ ขอให้เื่ระหว่างเราสองคนจบกันตรงนี้ หนูจำไว้นะทุกอย่างมันแค่ชั่วคราว
ฝ. : แต่.......
สุดท้ายเราก็พยายามบังคับจิตใจให้มันอยู่ในร่องในรอยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นมันก็แค่เื่ชั่วคราว
ณ ห้อง 311 ภาควิชาประวัติศาสตร์
อิง : เห้ยแกวันนี้ได้ยินว่ามีอาจารย์ใหม่มาสอนแทนเชษฐ์ด้วยแหละ
ภา : อุ้ยผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะ
อิง : ผู้หญิง
ภา : ไม่หนุกเลยอ่า กะจะล่อขอตังมาใช้เล่นๆสักหน่อย แกว่าป่ะฝ้าย? ฝ้าย ฝ้าย อีฝ้าย!!!
ฝ้าย : อะไรๆจารย์มาหรอ?
ภา : ไม่ใช่โว้ย วันนี้แกเป็ไรว่ะนั่งเหม่อลอยมานานแล้วนะ แกมีอะไรกลุ้มใจรึเปล่า
ฝ้าย : ก็มีนิดหน่อยอะ
อิง : เื่พี่คนนั้นป่ะ
ฝ้าย : อืม
ภา : เอาน่าแกอย่าคิดมากเลย เื่ระหว่างแกกับพี่เขามันคงเป็แค่เื่ชั่วคราว อารมณ์มันพาไปแหละอย่าคิดมาก
ั้แ่เมื่อคืนนั้นที่เราได้พบกัน เราก็คิดถึงพี่เขาแทบจะบ้าตายพยายามที่จะตามหาแล้วก็ไม่เจอตกลงพี่เขาเป็ใคร อยู่ที่ไหน ชื่ออะไร เรายังไม่รู้เลย แถมพี่เขาก็ดันไม่ตอบรับความรักของเราอีกมีแต่จะฟันแล้วทิ้งเราไป
" นักศึกษานั่งที่ค่ะ "
เสียงคุ้นๆ
" อาจารย์ชื่อปรียา นะคะ มาแทนอาจารย์พิเชษฐ์ที่พึ่งเกษียณ "
รูปร่างคุ้นๆ
" อาจารย์จะเริ่ม.......... "
เดี๋ยวนะ...............นั้นมันพี่/น้องคนนั้น