เกิดใหม่ในยุค 80 ขอเป็นภรรยาตัวน้อยผู้มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]

        เห็นฮั่วเสี่ยวเหวินเดินถามคนไปทั่ว ชายคนหนึ่งจึงเดินเข้ามาพิจารณาเธอแล้วถามว่า “เธอจะไปทำอะไรที่สถานีตำรวจ? มีญาติอยู่ข้างในหรือ?”

        “ใช่ค่ะ”

        เมื่อได้ยินคำตอบเช่นนี้ ชายคนนั้นเลยไม่มัวพูดไร้สาระ เขาพาฮั่วเสี่ยวเหวินตรงไปยังสถานีตำรวจ

        พวกเขาเพิ่งเดินทางมาถึงชายร่างกำยำคนหนึ่งก็เดินเข้ามาหาเหมือนจะปะทะ เขาเหลือบมองฮั่วเสี่ยวเหวินแวบหนึ่ง แววตามีความสงสัย

        “มาหาใคร?” เหมือนเขาจะไม่อยากพูดมาก ถามแค่นี้แล้วมองลงมาที่เธอ

        “ฉันมาเยี่ยมญาติชื่อจางเจียหมิง เขาคือเด็กผู้ชายที่เพิ่งถูกจับเมื่อไม่กี่วันก่อนค่ะ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดจบ ชายคนนั้นตอบแค่ว่า ‘อ้อ’ ทว่าไม่ได้นำทางเข้าไปด้านใน

        เขาเคยเจอเด็กชายที่ถูกจับมาเมื่อไม่กี่วันก่อนคนนั้น เหล่าหยางเป็นคนนำคนไปจับ เมื่อวานยังพูดให้ฟังว่าได้สินบนมาไม่น้อย

        “เธอคงเป็นน้องสาวของเขาสินะ! ทำไมพ่อแม่ไม่มาด้วย?” ชายคนนี้สงสัย นี่มันพ่อแม่ประสาอะไร ส่งเด็กหญิงตัวเล็กๆ มาเยี่ยมผู้ต้องขังเพียงลำพัง

        “พ่อตายแล้ว แม่แต่งงานใหม่ค่ะ”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดความจริง เพียงแต่พูดด้วยสถานะน้องสาวของจางเจียหมิง

        ‘ที่แท้ก็ไม่มีผู้ใหญ่คอยดูแล มิน่าถึงได้ทำผิดกฎหมายเช่นนี้’ ชายคนนี้คิดในใจ ตอนแรกคิดว่าเหล่าหยางโยนความผิดให้เขาเพราะรับสินบนมา แต่ดูจากตอนนี้แล้วเหมือนจะไม่ใช่

        “เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันจะพาเขาออกมาพบเธอ เยี่ยมเสร็จแล้วเธอค่อยลงบันทึก”

        “ค่ะ”

        เขาพาฮั่วเสี่ยวเหวินไปยังห้องแห่งหนึ่ง บอกให้เธอนั่งรอที่โต๊ะไม้สีแดงเข้มประเดี๋ยวเขาจะไปพาจางเจียหมิงออกมา

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งซึ่งเย็นมาก เธอใช้สายตากวาดมองดูรอบๆ ห้องนี้มีขนาดไม่ใหญ่ ไม่มีเครื่องเรือนใดๆ มีแต่โต๊ะกับเก้าอี้สองตัว

        แสงแดดพาดผ่านหน้าต่างลงบนที่นั่งตรงข้ามของฮั่วเสี่ยวเหวินพอดี เธออดทนรอแทบไม่ไหว นับในใจว่าอีกกี่นาทีจางเจียหมิงถึงจะมา

        ไม่นานประตูก็ถูกผลักจากด้านนอก มีเสียง ‘แกร๊ก’ ดังขึ้นเบาๆ ประตูค่อยๆ เปิดออกอย่างช้าๆ ชายผู้หยาบกระด้างคนนั้นได้เดินเข้ามา ท่าทางดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน” จางเจียหมิงดีใจมากทำท่าจะเข้ามากอดฮั่วเสี่ยวเหวิน แต่ชายคนนั้นร้องห้าม “ทำอะไรน่ะ? ไปนั่งตรงข้าม”

        “พี่เจียหมิง พี่สบายดีหรือไม่?” เห็นจางเจียหมิงสวมกุญแจมือ ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย

        “พี่ไม่เป็นไร พวกเขาไม่ได้ทำอะไรพี่”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินรู้ว่าเขายังคงแสร้งทำเป็นเข้มแข็งเหมือนที่ผ่านมา เธอเห็นตั้งแต่ตอนที่เขาเดินเข้ามาแล้ว ร่างกายที่เดิมทีก็ซูบผอมอยู่แล้วของเขากลับลีบลงกว่าเดิม ทั้งข้อมือยังเต็มไปด้วยรอยแดง ต้องเจ็บมากแน่

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เธอต้องรอพี่นะ ไว้อีกสองปีพี่ออกมาแล้วจะไปตามหาเธอ”

        คุยกันไม่กี่คำจางเจียหมิงเริ่มพูดถึงแผนการในอนาคตหลังออกจากคุกให้ฟัง เขาแทบจะไม่ปกปิดความร้อนรนและกังวลของตัวเองแม้แต่น้อย โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอน เธอจะรอเขาจริงหรือ?

        ขอบตาของฮั่วเสี่ยวเหวินเริ่มแดงขึ้นมา น้ำตาเอ่อล้นอย่างรวดเร็ว จางเจียหมิงเอื้อมมือไปช่วยเช็ด แต่ว่ากุญแจมือช่างขวางหูขวางตาเขาจึงต้องหดมือกลับเข้าตัวอย่างช่วยไม่ได้

        ฮั่วเสี่ยวเหวินดึงมือเขาไว้ ทั้งที่แสงอาทิตย์สาดลงบนตัวเขาทว่ามือของเขากลับเย็นเฉียบ

        “พี่เจียหมิง ฉันไม่อยากให้พี่ติดคุก ฉันจะช่วยพี่ออกไปให้ได้” เสียงอ่อนหวานของเธอมีความดื้อดึงไม่ยอมแพ้ มือทั้งสองข้างของจางเจียหมิงสั่นโดยไม่รู้ตัว

        ชายคนนั้นเดินออกไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ เขาทำเพียงแค่เปิดประตูแง้มไว้โดยไม่กลัวว่าจางเจียหมิงจะหนี เพราะกุญแจมือไม่ได้ถอดได้ง่ายๆ

        “จริงหรือ? เธอจะช่วยพี่ออกไปงั้นหรือ?” จางเจียหมิงจ้องตาฮั่วเสี่ยวเหวินอย่างแน่วแน่ ทั้งที่ตอนแรกหมดหวังไปแล้วทว่าในใจกลับยังคงอธิษฐานขอให้เธอช่วยเขาออกไปให้ได้จริงๆ

        “อื้ม ฉันจะขอร้องให้คุณลุงช่วยพี่ออกไป พวกเราจะได้อยู่ด้วยกันอีก”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินเดินไปกอดร่างผอมบางของเขาเบาๆ ได้ยินเธอบอกว่าจะขอให้คุณลุงช่วย จางเจียหมิงกลับรู้สึกผิดหวังทันที

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน เกรงว่า…”

        ไม่ปล่อยให้เขาพูดจบ ฮั่วเสี่ยวเหวินโน้มตัวเข้าไปจูบริมฝีปากที่แห้งผากของเขา ก่อนจะผละตัวออกมาอย่างรวดเร็ว ทั้งคู่มีสีหน้าแดงแปร๊ด

        “ฉันไม่อยากฟังพี่พูดเหลวไหล หากเขาไม่ช่วยพี่ ฉันก็จะไม่กลับไป และไม่ยอมรับเขาเป็นครอบครัวด้วย”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินพูดอยู่นาน แต่จางเจียหมิงทำแค่นั่งฟังเงียบๆ ผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้ เขาพูดเสียงเบาว่า “กอดพี่หน่อย” น้ำเสียงมีความวิงวอน

        เธอตอบรับคำขอนั้นทันที เขาสัมผัสได้ถึงเส้นผมของเธอที่แม้จะไม่หอมเท่าไหร่แต่ยังคงนุ่มอยู่ จางเจียหมิงดื่มด่ำกับทั้งหมดนี้อย่างละโมบ หลังจากวันนี้ไปอีกนานแค่ไหนจึงจะได้พบกันอีก?

        ฮั่วเสี่ยวเหวินปลอบประโลมเขาอีกเล็กน้อย ต่อมาประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

        ตำรวจผู้มาใหม่สวมชุดเครื่องแบบตรงทื่อ รูปร่างผอมบาง ฮั่วเสี่ยวเหวินผละออกจากจางเจียหมิงตามสัญชาตญาณ ก่อนจะรีบนั่งลงฝั่งตรงข้ามเช่นเดิม

        ชายคนนี้หัวเราะราวกับเห็นฉากตลก “แหม ถึงกับกอดกันกลมเลย? เหล่าสวี นายมาดูสิ”

        ชายร่างผอมอีกคนเดินเข้ามา เป็นตำรวจที่พาฮั่วเสี่ยวเหวินเข้ามาก่อนหน้านี้นี่เอง เขาชื่อสวีเถียน เคยรับราชการทหารในกองทัพ เพื่อนร่วมงานในสถานีตำรวจต่างเรียกเขาว่า ‘เหล่าสวี’

        “เหล่าหยาง ช่วยจริงจังกับงานหน่อย” สวีเถียนหน้าตาบึ้งตึง พูดเสียงเย็นกับ ‘เหล่าหยาง’

        ชายที่ถูกเรียกว่าเหล่าหยางยังคงทำสีหน้าเหมือนดูเรื่องสนุก ปากมีรอยยิ้ม เขาเหลือบมองจางเจียหมิงแวบหนึ่ง

        “หมดเวลาเยี่ยมแล้ว”

        สวีเถียนเดินไปหาจางเจียหมิง บอกให้เขาไปกับตัวเอง

        “ฮั่วเสี่ยวเหวิน หากมีเวลาก็มาเยี่ยมพี่บ่อยๆ นะ” จางเจียหมิงอาลัยอาวรณ์

        ฮั่วเสี่ยวเหวินพยักหน้า เหมือนว่าคำพูดที่บอกกับเขาเมื่อครู่จะเสียเปล่า เขาไม่เชื่อว่าเธอจะช่วยออกไปได้หรือ?

        “เธอชื่อฮั่วเสี่ยวเหวินสินะ?” ตำรวจแซ่หยางนั่งลงฝั่งตรงข้าม ทำท่าประหนึ่งเป็นขุนนางพบปะประชาชน

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหันไปทางอื่นอย่างแนบเนียน แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินที่เขาพูด

        เธอแค่เห็นหน้าชายคนนี้ก็สะอิดสะเอียนแล้ว ทำท่าทำทางทรงเกียรติสง่าผ่าเผย แต่ลับหลังคอยรับเงินสกปรก 

        เห็นเธอไม่สนใจตัวเขา ชายคนนี้กลับไม่ขุ่นเคืองแต่อย่างใด เขาเริ่มชวนฮั่วเสี่ยวเหวินคุย

        “ฉันสืบประวัติของเธอมาแล้ว ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าเธอแค่ขโมยเงินอย่างเดียว ต่อมาถึงได้รู้ว่ามีส่วนเกี่ยวข้องกับการที่เด็กคนนั้นลักทรัพย์เช่นกัน”

        เขามองฮั่วเสี่ยวเหวิน พร้อมกับพูดต่ออย่างไม่ยี่หระ “สักวันหนึ่งเธอก็ต้องเข้ามาอยู่ในนี้เช่นกัน”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินทนไม่ไหวอีกต่อไป “เวลาตำรวจทำคดีไม่ต้องใช้หลักฐานหรือ? พี่เจียหมิงลักทรัพย์อะไร? ฉันสนับสนุนเขาอย่างไร?”

        “หลักฐาน?” ชายแซ่หยางหัวเราะเหมือนได้ยินเรื่องที่น่าขันที่สุด

        “คำพูดของฉันก็คือหลักฐาน ฉันเป็นคนรับผิดชอบคดีนี้ จะลงบันทึกคดีอย่างไรก็ได้”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินโมโห มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? แต่โต้เถียงไปก็ไม่เกิดประโยชน์ เธอจึงไม่พูดอะไร

        ชายแซ่หยางได้ใจมากขึ้นเรื่อยๆ เขายกคิ้วพูดอย่างราบเรียบ “เธอรู้หรือไม่ว่าความผิดโทษฐานลักทรัพย์และเจตนาฆ่าต้องติดคุกกี่ปี?”

        ฮั่วเสี่ยวเหวินหน้าซีด ดีดตัวลุกขึ้น “คุณหมายความว่าอย่างไร? พี่เจียหมิงทำไปเพราะป้องกันตัวเอง คุณใช้อำนาจในทางมิชอบเพราะรับเงินจากบ้านฮั่ว ยังมียางอายอยู่หรือไม่?”

        ชายแซ่หยางไม่สะทกสะท้าน “เธออย่าเพิ่งใจร้อนสิ? ขอแค่เธอแสดงความจริงใจสักเล็กน้อย ฉันจะลงบันทึกคดีว่าทำไปเพื่อป้องกันตัว จากนั้นจึงค่อยปล่อยตัวเขาในอีกสองสามวันก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้”