ระบบพี่เลี้ยงอสูรขั้นเทพ **จบแล้ว**

ตอนที่ 45 : หงอคง

        หวังเย่าแปลกใจอย่างมากเขาไม่คิดว่าหงอคงจะจับหนอนเงาได้

        เขารับหนอนเงามาเก็บใส่ถุงมิติที่ครูประจำชั้นแจกให้กับเด็กทุกคนเพื่อเอาไว้เก็บหนอนเงา

        “หงอคงทำให้ฉันดูทีว่าแกจับมันยังไง” หวังเย่าสั่งการหงอคงทันที

        หงอคงได้ยินคำสั่งก็รีบกระโดดไปที่ต้นไม้อีกต้นโดยใช้ทั้งมือและเท้าของตัวเองมันว่องไวอย่างมาก

        แม้ว่าภูเขาเขาวัวจะเล็กแต่ก็มีต้นไม้อยู่เป็นจำนวนมากมันมีต้นไม้สูงหลายร้อยต้น ความสูงของมันสูงยิ่งกว่าคนยืนต่อกัน12 คนเสียอีก

        เนื่องจากหวังเย่าไม่ได้มีสกิลแบบหงอคงงั้นมันก็ยากที่จะโดดข้ามต้นไม้แบบนี้ได้

        ตาของหงอคงเป็นประกายขึ้นมาไม่นานมันก็พบบางอย่างและพุ่งออกไปในทิศทางที่หวังเย่าชี้ไปมันกระโดดขึ้นพร้อมกับอาศัยแรงเหวี่ยงพุ่งออกไปข้างหน้า

        หวังเย่ารีบตามไปก่อนจะพบว่าหงอคงกระโดดไปที่ต้นไม้ต้นหนึ่งพร้อมกับหนอนเงาที่กำลังจะพุ่งหนีไป แต่สุดท้ายกลับโดนหงอคงจับเอาไว้ได้

        หวังเย่าอ้าปากค้างเขาไม่คิดว่าหงอคงจะว่องไวแบบนี้ สิ่งนี้มันทำให้เขายิ้มกว้างออกมาทันที

        เป้าหมายของการทดสอบนี้คือการทดสอบสำหรับนักเรียนแต่การที่มีหงอคงอยู่ด้วยจะทำให้เขาจับหนอนเงาได้อย่างง่ายดาย

        แต่หวังเย่าไม่คิดพึ่งหงอคงมากนักในเมื่อมันเป็นการทดสอบงั้นเขาก็ต้องจริงจังกับมันเพื่อจะได้เพิ่มความแข็งแกร่งให้กับตัวเองด้วย

        แม้ว่าเขาจะจับหนอนเงาไม่ได้แต่ส่วนที่สำคัญคือเขาต้องลงมือด้วยตัวเอง

        ตอนแรกเขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไงแต่เมื่อเห็นวิธีจับของหงอคงแล้ว หวังเย่าก็ได้ความคิดขึ้นมาไม่ต้องเดาเลยว่าในป่านี้ หงอคงได้เปรียบอย่างมาก เขาจึงต้องเรียนรู้จากมัน

        หลังจากที่คิดได้แบบนั้นเขาก็เก็บหนอนเงาใส่ถุงมิติก่อนจะสั่งการให้หงอคงสอนการเคลื่อนไหวให้กับเขา

        แน่นอนว่ามันไม่มีปัญหาที่หงอคงจะสอนเรื่องนี้ให้กับหวังเย่า

        แต่ตอนที่หงอคงไปถึงต้นไม้ใหญ่ที่เต็มไปด้วยผลไม้มันก็ตาเป็นประกายและไม่สนใจหวังเย่าเลยแม้แต่น้อยจากนั้นมันก็โยนผลไม้ให้กับหวังเย่า โดยหวังให้เขาเก็บผลไม้ไว้ให้

        หวังเย่าถือว่านี่คือการฝึกฝนเขารับผลไม้ขนาดเท่ากับแตงโมที่หงอคงโยนมาให้ด้วยวิธีต่าง ๆ เท่าที่เขามี

        จากนั้นการเคลื่อนไหวของเขาก็เริ่มเปลี่ยนไปโดยไม่รู้ตัวโดยที่เขาใช้การเคลื่อนไหวของหงอคงเป็นต้นแบบ

        ...

        ผลไม้บนต้นไม้นี้มีจำนวนมากหวังเย่าคิดว่ากินยังไงก็คงกินไม่หมด เขาลองชิมดูและรับรู้ได้ถึงน้ำผลไม้ที่สดชื่นและทำให้เขาฟื้นฟูแรงกายขึ้นมาได้อีกครั้ง

        ตลอดทั้งบ่ายหงอคงไม่ทำอะไรอื่นนอกจากเก็บผลไม้

        สุดท้ายหวังเย่าก็หมดทางเลือกนอกจากสั่งให้มันหยุด ไม่อย่างงั้นกระเป๋ามิติของเขาคงไม่มีที่ว่างเหลืออีกแล้ว

        เมื่อได้ยินเช่นนั้นหงอคงก็แสดงท่าทีเสียดายออกมาแต่ไม่นานมันก็ได้สติกลับมา  เพราะตอนนี้มันกินผลไม้จนท้องป่องแล้ว

        หวังเย่าเห็นแบบนั้นก็ตรวจสอบสถานะของหงอคงทันที

        ****

        แจ้งเตือน: หงอคง ได้กินผลหยวน ได้ค่าประสบการณ์ 1,000 หน่วย

        แจ้งเตือน: หงอคง ได้กินผลหยวน ได้ค่าประสบการณ์ 1,000 หน่วย

        แจ้งเตือน: หงอคง มีความสุขอย่างมาก ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 50 หน่วย

        แจ้งเตือน: หงอคง เพิ่มความภักดีเป็น 6 หน่วย

        ****

        หวังเย่าเบิกตากว้างด้วยความตกใจนี่คือเรื่องปกติงั้นหรือ ?

        เขาแปลกใจที่หงอคงได้ค่าประสบการณ์กับแค่การกินผลไม้เหล่านี้....มันแปลกจริงๆ

        หวังเย่าได้ทำการสื่อสารกับหงอคงและเข้าใจทันทีหงอคงเป็นอสูรที่แปลกอยู่แล้ว มันไม่กินเนื้อมันกินแค่อาหารที่มีพลังงานอย่างผลไม้, น้ำ, และน้ำยาพลัง

        “ฮ่าฮ่าไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นหงอคงแบบที่ฉันคิดไว้จริง ๆ ” หวังเย่าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยความพอใจ

        “เมื่อแกมีค่าประสบการณ์มากพอแล้ว แกก็เพิ่มเลเวลได้แล้ว”

        เมื่อพูดจบตอนนั้นเองตัวของหงอคงก็ได้มีแสงสีทองส่องประกายออกมาถึง 3 ครั้ง บ่งบอกว่ามันขึ้นเป็นเลเวล13 ขนาดตัวของมันใหญ่ขึ้น และท้องของมันก็แฟบลงไปด้วย

        หวังเย่าเงยหน้าขึ้นมองฟ้าที่นี่ไม่มีดวงอาทิตย์รึดวงจันทร์ ดังนั้นจึงแยกไม่ออกว่ามันเป็นเวลากลางวันรึกลางคืน

        แต่หวังเย่ามีนาฬิกาที่สายรัดข้อมืออยู่เมื่อได้เวลา 6 โมงเย็น เขาก็ได้กลับไปยังแคมป์พร้อมกับหงอคง

        ตอนนั้นเด็กคนอื่นๆ ก็ได้กลับมาแล้ว

        เนื่องจากคนส่วนมากได้จับทีมกันอย่างเหลิ่งจื่อมู่ที่เป็นลูกคนรวยก็มีลูกน้องอยู่หลายคนดังนั้นเขาจึงจับหนอนเงาได้ถึง 9 ตัว

        จ้าวเมิ่งซีได้ที่สองเสื้อผ้าของเธอดูสกปรกและยับยู่ยี่ เธอจับหนอนเงาไปได้ 6 ตัว

        จ้าวซื่อลงมือเพียงลำพังเขาโชคดีที่ยังจับได้ 1 ตัว

        ตอนนั้นเมื่อเห็นหวังเย่ากลับมาหลายคนก็พากันมองไปที่ถุงมิติของเขา เมื่อเห็นว่าถุงนั้นว่างเปล่าทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ยออกมา

        เหลิ่งจื่อมู่พูดขึ้นอย่างภูมิใจ“หวังเย่า แกไม่คิดจับทีมกับใครและลงมือเพียงลำพัง แกคงนึกว่าตัวเองแข็งแกร่งแต่กลับจับหนอนเงาไม่ได้สักตัวน่าตลกจริง ๆ ”

        แม้แต่จ้าวซื่อที่จับหนอนเงาได้แค่ตัวเดียวก็เยาะเย้ยออกมา“พวกไม่รู้จักประมาณตน แกคิดว่าจะจับหนอนเงาได้ง่าย ๆ รึไง ? แกไม่ต้องมาทดสอบให้เสียเวลาหรอก ฉันว่าแกไปรอพวกเราด้านนอกดีกว่า”

        หวังเย่ามองไปรอบๆ แต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาเดินไปหาจ้าวเมิ่งซีและพูดขึ้น “เธอแบ่งหนอนเงาให้ฉันหน่อยสิคนอื่นจะได้ไม่ว่าฉัน”

        จ้าวเมิ่งซีพูดว่า“นายคิดว่าฉันเป็นนางฟ้าใจดีรึไง”

        หวังเย่าถอนหายใจอออกมาและพูดขึ้น“นางฟ้าที่กลับสวรรค์ไม่ได้ เธอคงได้แต่อยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิต”

        จ้าวเมิ่งซีหน้าแดงขึ้นมาเธอได้ดึงเอาหนอนเงาออกมา 3 ตัว ก่อนจะกรอกตาใส่หวังเย่า “ฉันให้นายก็ได้”

        หวังเย่ายิ้มออกมาและรับมันไว้เขาไม่ได้สนใจสีหน้าที่ไม่พอใจของเหลิ่งจื่อมู่และจ้าวซื่อเลยแม้แต่น้อยจากนั้นเขาก็บ่นออกมา “เฮ้อ เหนื่อยจริง ๆ ”

        ประโยคนี้ทำให้หลายคนแทบกระอักเลือดออกมาแม้แต่ครูประจำชั้นก็ยังต้องเบือนหน้าหนีกับพฤติกรรมของเขา

        หวังเย่าไปขอหนอนเงาจากจ้าวเมิ่งซีแต่เขากลับบอกว่าตัวเองเหนื่อยเนี่ยนะ ? น่าตลกสิ้นดี