ตอนที่สิบเจ็ด เปลี่ยนคนธรรมดาเป็วีรบุรุษ
“คืออาวุธที่เปลี่ยนคนธรรมดาเป็วีรุบุรุษ”
นั้นคือเื่จริง
จอฟฟรีย์แห่ง Game of throne มหาศึกชิงบัลลังก์เคยกล่าวว่า
“ฝึกดาบไปทำไมเอาหน้าไม้ของไมร์ยิงเสียก็จบ”
คนดูอาจจะรู้สึกว่าจอฟฟรี่ย์เย่อหยิ่ง เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม แค่ี้เีฝึกดาบจึงโวยวาย
แต่หลังจากนั้นมีเกมส์กระดานออกค่าสถานะออกมาบอกทางอ้อมว่าจอฟฟรี่ย์คิดถูก
หน้าไม้ของไมร์นั้นมีพลังโจมตีมากกว่าดาบมาก
หากได้โอกาสยิงสักครั้งนักดาบที่ถือดาบเข้ามาหาคงตายก่อนเพราะหน้าไม้ของไมร์นั้นเจาะเกราะ
แต่แน่นอนหน้าไม้ของไมร์นั้นมี “ข้อเสีย”คือราคาแพงประมาณ2,000 g ะุก็ราคาแพงดอกละ 1 silver
แต่จอฟฟรี่ย์คงบอกว่า
“ตูเป็าา ตูจะซื้ออะไรก็ได้พ่อตูเคยจัดทัวร์นาเมนต์หมดเงินเป็ล้าน g แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วง”
และสมกับเป็ของที่มี “ข้อเสีย”คือราคาแพงยิงได้ต่อเนื่อง บรรจุได้รวดเร็ว และเจาะเกราะ piercing armour ได้
อย่าว่าแต่เจาะเกราะทหารธรรมดา แม้แต่สัตว์ประหลาดที่มีหนังหนาก็สามารถโดนโจมตีได้นั่นเองไม่ต่างกับลูกกระจ๊อกกี๊กี๊
พระเอกการ์ตูนเกาหลีจะเข้าใจดีที่มักจะมีแิว่าค่าสถานะร่างกายไม่สำคัญเท่าสกิลหรือไอเท็มติดตัวนั่นเอง
มาจากแิการสร้างเกมส์ที่ผู้สร้างเกมส์พยายามหลอกให้คิดว่าผู้เล่นแต่ละคน “เท่าเทียมกัน” ทำให้ค่าสถานะตอนแรกต่างกันไม่ได้มากนักแต่พยายามหาทางให้ต่างกันคือของภายนอกอย่างอุปกรณ์สวมใส่ ไอเท็มต่างๆ
ทำให้เกิดความรู้สึกเมื่อเล่นไปคนที่เล่นมานานจะเจอว่าอุปกรณ์สวมใส่ที่ใช้เงินซื้อมา สร้างความแตกต่างระหว่างชัยชนะและพ่ายแพ้
ค่าความแตกต่างแต้มสถานะระหว่างบุคคลไม่ได้มากอะไรขนาดนั้นสิ่งที่สร้างความแตกต่างคือของที่เรามี
นักดาบอาจจะฝึกมาเป็สิบปีเพื่อให้ได้ทักษะการใช้ดาบที่เก่งกาจ
เจอหน้าไม้ของไมร์ยิงไปก็ตายเหมือนกันแม้คนยิงจะเป็เด็กเกรียนอย่างจอฟฟรี่ย์
อุปกรณ์ที่ดีกลบความแตกต่างของความพยายามมานับสิบปีได้
ซึ่งหากถามผมคำบรรยายของซันแฟงก์ไม่ใช่เื่โกหก
คนธรรมดาที่เอาอาวุธธรรมดาไปตีสัตว์ประหลาดบางตัวก็ตีไม่เข้าเพราะอาจจะเป็ิญญาหรือธาตุต่างๆไปสู้ด้วยก็ตายเท่านั้นเพราะโจมตีสัตว์ประหลาดไม่ได้ผลโดนสัตว์ประหลาดโจมตีได้ฝ่ายเดียว
จึงไม่แปลกที่คุณเวเนียร์จะเข้าใจว่าซันแฟงก์เปลี่ยนคนธรรมดาให้เป็วีรบุรุษได้เพราะคงมีคนหลายคนที่โชคดีรอดมาได้ในหน้าประวัติศาสตร์ที่ใช้ซันแฟงก์จัดการสัตว์ประหลาดได้แม้คนคนนั้นเป็ชาวบ้านธรรมดา
สร้างตำนานความโรแมนติกอย่างยิ่งใหญ่ว่าเป็คนธรรมดาต่อให้มีใจสู้ก็สามารถเป็วีรบุรุษได้
แต่คนที่ใช้อาวุธธรรมดาจำนวนนับไม่ถ้วนก่อนหน้านั้นตายอนาถนั่นเอง
สำหรับคุณเวเนียร์เอาของในตำนานอย่างซันแฟงก์หากขายในตลาดไม่น่าจะได้ต่ำกว่า20,000 g มาให้ผมอย่างนี้ เขาคงคิดว่ามีเมตตาต่อผมมาก
แต่สำหรับผมที่คิดว่าเอาเงิน 20,000 g ไปซื้อกองทัพติดเกราะหรือหน้าไม้ของไมร์มาสักยี่สิบอันคงจะปราบศัตรูได้ง่ายกว่า
ผมก็คงทำได้แค่ถอนหายใจรับไว้
อาวุธที่เล่นงานสายอันเดทได้เฉพาะเจาะจงมีไว้ก็ดีเหมือนกัน
“ขอขอบคุณท่านเวเนียร์มาก”
ผมชักซันแฟงก์ออกมาชูขึ้นเหนือศีรษะให้ดาบัักับแสงอาทิตย์และเล็งแสงจากซันแฟงก์ไปที่กองฟาง
ฟุ่บ
กองฟางไหม้ไฟ
คุณเวเนียร์อ้าปากค้างอีกครั้ง
“เ้าสามารถใช้พลังที่ซ่อนอยู่ของซันแฟงก์ได้หรือนี่เ้าเป็ใครกันแน่?”
แหงล่ะ ความสามารถกากๆอย่างยิงได้วันละสามครั้งนี้เป็ความสามารถมาตรฐานของดาบเวทย์
ใครใช้ไม่เป็ก็แย่แล้ว
1K
