ค่ำคืนแห่งการประมูลดำเนินมาถึง่สุดท้าย ผู้คนบางส่วนเริ่มขยับตัวด้วยความเมื่อยล้า แต่ยังไม่มีใครลุกออกไป เพราะทุกคนต่างรอลุ้นว่า "รายการสุดท้าย" ที่ทางโรงประมูลมักเก็บไว้เป็ไฮไลท์จะเป็อะไร
ผู้ดำเนินการประมูลส่งสัญญาณให้สาวงามนำถาดไม้จันทน์หอมออกมาวางบนแท่นอย่างทะนุถนอม บนถาดนั้น... มีวัตถุชิ้นหนึ่งวางอยู่
มันคือแผ่นหยกขนาดเท่าฝ่ามือ เนื้อหยกมีสี 'น้ำเงินเข้ม' ดุจห้วงมหาสมุทรลึก ผิวััเรียบเนียนและเย็นเฉียบ มันแผ่กลิ่นอายพลังงานจางๆ ออกมาเป็ระลอกคลื่นสีฟ้าอ่อน ดูงดงามและลึกลับชวนหลงใหล แต่ในขณะเดียวกันก็ดูว่างเปล่าและไร้ประโยชน์
"รายการสุดท้ายของค่ำคืนนี้... 'หยกิญญาครามไร้นาม'"
ผู้ดำเนินการประมูลประกาศก้อง "นักประเมินของเรายืนยันว่านี่คือวัตถุระดับ 'ิญญา' (R - Rare) อย่างแน่นอน! พลังงานภายในบริสุทธิ์และหนาแน่นมาก... แต่ทว่า..."
เขาเว้นจังหวะเล็กน้อย สีหน้าดูลำบากใจ "เราไม่สามารถระบุประเภทหรือวิธีการใช้งานของมันได้เลย ไม่ว่าจะลองถ่ายเทลมปราณ หรือใช้จิตััตรวจสอบ มันก็นิ่งสนิทเหมือนหินผา... คาดว่าอาจเป็ชิ้นส่วนกุญแจโบราณที่หายสาบสูญ หรือไม่ก็เป็เพียงเครื่องประดับสะสมสำหรับชนชั้นสูงเท่านั้น"
"ราคาเริ่มต้นที่... 100 ตำลึงทอง!"
สิ้นเสียงประกาศ เสียงซุบซิบก็ดังอื้ออึงไปทั่วโถง
"สวยนะ... แต่ 100 ทองสำหรับของที่ใช้ไม่ได้เนี่ยนะ?"
"ระดับิญญาก็จริง แต่ถ้ารู้แค่มองดู มันก็ไม่ต่างกับที่ทับกระดาษราคาแพงหรอก"
"เสี่ยงเกินไป... ใครจะกล้าจ่ายเงินตั้งขนาดนั้นเพื่อซื้อความไม่แน่นอน"
เสอหลางที่ยังอารมณ์ค้างจากการเสียค่าโง่ไป 800 ทอง ก็ะโเยาะเย้ยขึ้นมา
"ฮ่าๆๆ! ของไร้ประโยชน์! เอาไปทำหัวแหวนยังใหญ่เกะกะเลย! ใครหน้าโง่ซื้อไปก็เชิญ!"
ทุกคนในงานต่างลังเล... มันสวย มันดูแพง แต่มัน "ไร้ค่า" ในทางปฏิบัติ
แต่สำหรับ เย่หวง ที่นั่งอยู่บนชั้นสอง... ทันทีที่สายตาของเขาจับจ้องไปที่แสงสีน้ำเงินเข้มนั้น หัวใจของเขาก็เต้นระรัวราวกับกลองศึก!
ตึกตัก! ตึกตัก!
ในสายตาคนทั่วไป มันคือหยกสีน้ำเงิน (R)... แต่ในสายตา 'Gamer Vision' ของอดีตจักรพรรดิราตรี... เปลือกนอกสีน้ำเงินนั้นกำลังสั่นไหวและแตกร้าว เผยให้เห็นแก่นแท้ข้างในที่เป็ "สีแดงฉาน" ราวกับโลหิตเทพเ้า!
[Gamer Vision: Detected Legendary Glitch Item!]
[ระดับที่แท้จริง: พระเ้า (SUR - Super Ultra Rare)!]
'บ้า... บ้าน่า... เป็ไปไม่ได้! ทำไมของสิ่งนี้ถึงมาอยู่ที่นี่!?'
ความทรงจำจากโลกเดิมไหลย้อนกลับมาราวกับเขื่อนแตก... นี่คือ "บัคในตำนาน" ที่เคยหลุดออกมาในเซิร์ฟเวอร์เพียงวันเดียว! ไอเทมระดับ SUR จากแพทช์อนาคต "เส้นทางสู่เซียน" ที่มีความสามารถในการบิดเบือนห้วงมิติและกาลเวลา!
ทว่า สิ่งที่ทำให้มันกลายเป็ตำนานไม่ใช่เพียงระดับอันน่าเหลือเชื่อ แต่เป็เพราะตลอดหนึ่งวันที่มันปรากฏอยู่ในเซิร์ฟเวอร์ ไม่มีผู้เล่นคนใดค้นพบวิธีใช้งานมันได้สำเร็จ
ผู้เล่นระดับสูงทดลองกับมันแทบทุกวิถีทาง ั้แ่ถ่ายพลัง ใช้ไอเทมปลดผนึก ไปจนถึงเงื่อนไขลับสารพัด แต่ทั้งหมดล้มเหลว ก่อนที่มันจะถูกนำออกจากเซิร์ฟเวอร์โดยไม่มีคำอธิบาย
แม้แต่เย่หวงในฐานะจักรพรรดิราตรีก็เคยรู้เพียงชื่อ ระดับ และข้อมูลที่หลุดออกมาเท่านั้น เขาเองก็ไม่เคยรู้วิธีปลดผนึกมัน
นามที่แท้จริงของมันคือ...
[คัมภีร์ิญญาแห่งกาลเวลาและห้วงมิติ]!
[คำเตือน: ตรวจพบการตอบสนองที่ไม่ทราบสาเหตุระหว่างวัตถุกับต้นกำเนิดิญญาของผู้ใช้...]
เย่หวงชะงัก
'ตอบสนองกับ... ิญญาของข้า?'
แต่ก่อนที่เขาจะตรวจสอบเพิ่มเติม ข้อความนั้นกลับหายไปจาก Gamer Vision ราวกับไม่เคยปรากฏมาก่อน
'ต้องเอามาให้ได้! 100 ทองงั้นเหรอ? ต่อให้ 10,000 ทอง ข้าก็จะเอา! นี่คือตั๋วเที่ยวเดียวสู่การเป็พระเ้า!'
มือของเย่หวงกำที่พักแขนแน่น พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว
"100 ตำลึงทอง... มีใครสนใจไหมขอรับ?"
ผู้ดำเนินการถามย้ำ เตรียมจะเคาะผ่าน
"200 ตำลึงทอง"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูดังขึ้นจากห้อง VIP หมายเลขหนึ่ง... เสียงของ 'คุณชายหลง' ผู้ลึกลับ!
ทั้งโถงเงียบกริบลงทันที ทุกคนแหงนหน้ามองด้วยความงุนงงและใ
"200 ทอง!? เขาบ้าไปแล้วเหรอ? เพิ่มราคาไปเท่าตัวเลยนะ!"
"สงสัยเงินเหลือใช้จัด... หรือไม่ก็โง่จริงๆ ที่ซื้อของประดับราคาแพงขนาดนั้น"
เสอหลางหัวเราะลั่นอย่างสะใจ
"ฮ่าๆๆๆ! ที่แท้ก็เศรษฐีบ้านนอกรสนิยมต่ำ! ซื้อหินสวยงามราคา 200 ทอง! สมน้ำหน้า! เชิญเอาไปกอดเล่นที่บ้านเถอะ ข้าไม่แย่งหรอก!"
คำเยาะเย้ยของเสอหลางดังก้องไปทั่ว แต่ทว่า... ในห้อง VIP อีกสองห้อง บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที
ณ ห้องรับรองของ ฉินฮวา:
ฉินฮวาขมวดคิ้วเรียวงามเข้าหากัน นางลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปชิดม่านโปร่งแสง สายตาดอกท้อที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับคมกริบดุจเหยี่ยว นางเป็คนฉลาดและสัญชาตญาณแม่นยำ นางเห็นกับตาว่าเย่หวงเพิ่งขายอาวุธระดับ 'ปฐี (SR)' ออกไปโดยไม่เสียดาย... คนแบบนี้จะยอมจ่าย 200 ทองเพื่อ 'ขยะสวยงาม' ระดับิญญา(R) จริงๆ หรือ?
"เป็ไปไม่ได้..."
นางพึมพำกับตัวเอง นิ้วเรียวเคาะริมฝีปากแดงสดอย่างใช้ความคิด
"คนผู้นี้ฉลาดเป็กรด เขาปั่นหัวเสอหลางจนหมุนติ้ว... การที่เขาเสนอราคา 200 ทองทันทีเพื่อตัดบทไม่ให้ใครแย่ง... มันผิดปกติเกินไป"
นางจ้องมองแผ่นหยกนั้นเขม็ง พยายามใช้จิตััตรวจสอบอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่พบอะไร
"หยกนั่นต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่ๆ สิ่งที่สายตาของพวกเรามองไม่เห็น แต่เขามองเห็น... หรือว่าเขามี 'เนตรทิพย์' ที่สามารถมองทะลุเปลือกนอกของวัตถุได้?"
นางยิ้มมุมปากอย่างถูกใจ
"น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ คุณชายหลง... ท่านมีความลับซ่อนอยู่กี่อย่างกันแน่นะ? ข้ายิ่งอยากรู้จักท่านให้ลึกซึ้งกว่าเดิมเสียแล้วสิ"
ณ ห้อง VIP ชั้นสูงสุดของ หลิวหรูเยียน:
หลิวหรูเยียนที่กำลังจะลุกจากที่นั่ง ชะงักเท้าทันทีเมื่อได้ยินราคา 200 ทอง นางหันกลับมาจ้องมองแผ่นหยกสีน้ำเงินเข้มนั้นใหม่อีกครั้ง คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
"คุณหนู... 200 ทองสำหรับหยกิญญาที่ใช้ไม่ได้ แพงเกินไปไหมเ้าคะ? หรือว่าชายผู้นั้นจะแค่รวยแต่โง่เขลา?"
สาวใช้คนสนิทเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"อย่าประเมินเขาต่ำไป..."
หลิวหรูเยียนตอบเสียงเรียบ แต่แววตาลึกล้ำ
"สำหรับคนทั่วไป... ใช่ มันดูโง่เขลา แต่สำหรับชายผู้นั้น... ข้าไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรไร้เหตุผล"
นางมองไปที่ห้องของเย่หวงด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์
"เขาศาสตราวุธระดับปฐีแต่กลับไม่ยึดติด... แต่เขากลับทุ่มเงินมหาศาลเพื่อแย่งชิงหยกชิ้นนี้... การกระทำที่ขัดแย้งกันนี้มีเพียงคำตอบเดียว... มูลค่าที่แท้จริงของหยกชิ้นนั้น ต้องมากกว่า 200 ทอง... หรืออาจจะมากกว่าอาวุธระดับ 'ปฐี (SR)' ที่เขาขายไปด้วยซ้ำ"
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งว่าจะลองแย่งประมูลดูดีไหม เพื่อพิสูจน์ความสงสัย แต่สุดท้ายนางก็เลือกที่จะนิ่งเฉย
'ถ้าแย่งชิงตอนนี้จะเป็การสร้างศัตรู... สู้ปล่อยให้เขาได้ไป แล้วค่อยหาทางสืบดูทีหลังดีกว่า ว่า 'ความลับ' ของหยกชิ้นนั้นคืออะไร... และเขาเป็ใครกันแน่'
...
บนเวทีประมูล ไม่มีใครสู้ราคา... เพราะสำหรับคนส่วนใหญ่ 200 ทองเพื่อของโชว์ มันแพงเกินไป
"200 ตำลึงทอง ครั้งที่หนึ่ง... ครั้งที่สอง... และ ครั้งที่สาม! ขาย!"
ปัง!
เสียงค้อนเคาะลงดั่งเสียง์!
"ขายให้คุณชายหลงห้องหมายเลขหนึ่ง!"
เย่หวงพิงหลังกับเก้าอี้ เหงื่อเย็นไหลซึมเต็มแผ่นหลังด้วยความโล่งอก... เขาเพิ่งทำสิ่งที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตสำเร็จ!
เขาจ่ายเงิน 200 ทอง... เพื่อแลกกับสมบัติระดับพระเ้าที่มีมูลค่าประเมินไม่ได้!
'พวกเ้าหัวเราะข้าในวันนี้... แต่คอยดูเถอะ วันใดที่ข้าปลดผนึกคัมภีร์เล่มนี้ได้... ทั้งยุทธภพจะต้องสยบแทบเท้าข้า!'