มุมมืดก้นซอยลึกชายสามคนกำลังรุมประดังฝ่าเท้าลงร่างเหยื่อ เมื่อทั้งหมดกระจายหายไปก็ปรากฏร่างชายแก่กองคุดคู้ข้างท่อคลุกน้ำเน่าเยิ้มจากกองขยะเหม็นคลุ้งปากอาบเืขยับงึมงำ “มันจะกลับมาทำไมวะ ทำกูเงินขาดมือถอนทุนไม่ขึ้น”
ออกจากซอยบ่อนร่างสะบักสะบอมโซเซไปตามทางมืดสลัวร้างคนแสงไฟหน้ารถซึ่งแล่นจากทิศตรงข้ามสาดใส่ ตาที่แตกเืซิบต้องยิบหลบ ชายหนุ่มผู้ขับชะลอความเร็วชำเลืองกระจกข้างร่างซึ่งเพิ่งแวบผ่านตาดูคุ้น ๆ ทว่ารถเลยไปเห็นถนัดเพียงด้านหลังของชายโทรมหมดสภาพแต่เห็นผ่าน ๆ ก็แลคล้ายทนายของลุงจ่างจริง ๆ หลายปีก่อนเขาเคยโทร.หาทนายคนนั้น หลังจากไปถึงอังกฤษแล้วไม่สามารถติดต่อคนบ้านรังษิภักดีได้
ครั้งนั้นเขาโทร.ไต่ถามมารดาซึ่งดูไม่ใคร่ใส่ใจจะติดตามข่าวคราวให้จึงขอเบอร์โทรศัพท์ทนายคนสนิทของพ่อได้คำตอบว่าคุณอาวิกรมป่วยอยู่โรงพยาบาลไม่ควรรบกวนเขาลองต่อสายไปบ้านรังษิภักดีเรื่อย ๆ กระทั่งเครื่องรับอัตโนมัติตอบว่าหมายเลขถูกยกเลิกมือถือน้าแก้วก็แจ้งว่าไม่สามารถติดต่อได้คราวนี้ผิดปกติชัดเจนจึงสอบถามมารดาอีกทีและได้เบอร์ของทนายลุงจ่างมาเพียรโทร.ทางไกลหลายครั้งกว่าเ้าตัวจะรับ แต่คุยไม่ทันได้ความก็ลุกลนตัดสายเขาพยายามต่อไปจนทนายยอมรับสายครั้งที่สอง
แต่ยังไงก็ไม่น่าใช่คนรู้จักภารินธรเหยียบคันเร่งพารถทิ้งห่างภาพชายที่เดินย่องแย่งหายไปในแสงพร่า
ชายผู้นั้นกะปลกกะเปลี้ยไปอีกนานโขกว่าจะถึงปากซอยลากขาถึงหน้าบ้านเปิดประตูเข้าไปเจอะรีโมทโทรทัศน์ลอยหวือมา ! ดีที่ขดหลบทัน เสียงด่าดังสนั่นสามบ้านแปดบ้าน“ไอ้ผัวเลว ไปลงนรกซะ !”
“เราต้องย้ายกันอีก!” เขาร้องสวนไป
เท่านั้นเองเมียโจนเข้าทุบไม่เลือกที่หล่อนเคยคิดว่ามีผัวทนาย ที่ไหนได้นักเลงพนัน ตาแก่ตัวงอปัดป้องโอดว่าโดนมือตีนไอ้พวกนั้นพอแล้ว ช่วยกันคิดก่อนอย่าดีแต่ลงไม้ลงมือตอนหาให้กินอิ่มหมีพีมันไม่นึกถึงมั่งล่ะ
หลายปีก่อนอดีตทนายเสียพนันหนักเงินที่บ่อนให้ยืมแก้มือก็ละลายตามไปติด ๆ ขณะหน้ามืดหัวกระเซิงออกจากบ่อนโทรศัพท์มือถือส่งเสียง ดึกดื่นป่านนี้หมายเลขก็ไม่รู้จักเลยตัดสายทิ้ง คืนต่อ ๆมายังไม่วายดวงซวยเสียวายวอด ออกจากบ่อนกลางซอยดันเจอไอ้นักเลงบ่อนอื่นมาดักรอกระหืดกระหอบคุดหลบหลังกองถังขยะ โทรศัพท์ทะลึ่งดัง เขาลนลานตัดสายพักเดียวพวกทวงหนี้วิ่งกรูผ่านไป ยังไม่พ้นสายตาดีเสียงเรียกเข้าก็ดังอีกเขากดสายทิ้งมือไม้สั่น แต่มีเสียงสวนขึ้น
“นั่นทนายประยุทธ์หรือเปล่าครับ”
ชิบหาย...กดผิด! เขาป้องปากพูดเบาที่สุด “นั่นใคร”
“ผมเป็ลูกเพื่อนของลุงจ่างคุณทนายจำได้ไหม”
“อ๋อลูกชายคุณไมตรี มีธุระอะไร” อดีตทนายระแวง
“คือผมมีปัญหาติดต่อภรรยาลุงจ่างไม่ได้”
“อ้าวคุณอยู่ที่ไหนล่ะ”
“อยู่ที่อังกฤษ”
อดีตทนายหงุดหงิด“แล้วคุณโทร.หาผมทำไม”
“ผมนึกถึงคุณทนายได้ทราบไหมครับว่าเกิดเื่อะไรกับน้าแก้วหรือเปล่า”
“ผมออกมาทำธุรกิจส่วนตัวแล้วไม่รู้หรอกกำลังยุ่งแค่นี้นะ”
ถัดไปไม่กี่คืนอดีตทนายหนีนักเลงบ่อนเ้าเดิมไม่พ้นโดนกระทืบเละคาที่ตอนนอนกองหน้าคว่ำโทรศัพท์ที่กระเด็นไปส่งเสียง ร่างบอบช้ำคืบเชื่องช้าไปคว้าใครมันโทร.มาเวลานี้วะ กูจะตายห่าอยู่แล้ว ! ดูหน้าจอก็แทบขว้างทิ้งไอ้หนุ่มนี่ตื๊อยิก ๆ ไม่เลิก ยัวะจะปิดเครื่องแต่เจ็บซี่โครงแปลบ วินาทีนั้นความคิดวาบขึ้นปลายนิ้วกดรับสายปับ เสียงลูกชายคุณไมตรีดัง
“ผมยังติดต่อบ้านน้าแก้วไม่ได้เลย”
“งั้นเหรอครับ”ร่างโทรมค่อย ๆ ลุกพิงกำแพงท้ายซอย “แหม...ผมไม่อยากพูด”
“ทำไมล่ะครับมีอะไรบอกผมเถอะ” เสียงคนถามร้อนใจ
“คือว่า...ที่ติดต่อไม่ได้เพราะคุณแก้วไม่กล้ารับโทรศัพท์ใครหรอกกำลังหลบหน้าคน”
“ทำไมต้องหลบหน้า!”
“กลัวพวกเ้าหนี้ทวงเงินสิคุณ”
ปลายสายอึ้งไป
“อย่างว่าล่ะครับคนเคยมีหน้ามีตาตกต่ำก็ไม่อยากให้ใครเห็น”
“แต่คุณแม่ผมบอกว่าบ้านโน้นสบายดี”
“โอ้ยยยตอนนี้ใครถามคุณแก้วก็ต้องตอบอย่างนั้น คงอายที่กำลังตกระกำลำบากโดยเฉพาะกับ...คุณแม่ของคุณ”
ปลายสายเงียบไปอีก
“คุณแก้วยังกำชับให้ผมอย่าพูดอะไรกับคุณหญิงนี่เห็นคุณอุตส่าห์โทร.ตื๊อจากเมืองนอกถึงเล่าความจริงผมเองเห็นใจทางคุณแก้วกับลูกด้วย ตอนนี้มีกันแค่สองคนผู้หญิง”
“แล้วผมจะติดต่อน้าแก้วได้ยังไง”
“คุณแก้วสะดวกใจยังไงก็ปล่อยตามนั้นเถอะครับั้แ่อะไร ๆ เปลี่ยนแปลงไปสองแม่ลูก้าเวลาปรับตัว”
“แต่ผมไม่ใช่คนอื่น”
“ถ้าคุณอยากช่วยก็...”อดีตทนายผุดยิ้มเ้าเล่ห์ตรงข้ามกับน้ำเสียง “เอ่อ...เอาอย่างนี้คุณมีอีเมลไหมล่ะ ผมติดต่อคนบ้านรังษิฯ ได้เมื่อไหร่จะได้ให้ไป”
“ผมจะรีบทำอีเมลแล้วโทร.บอกยังไงช่วยส่งข่าวผมกับน้าแก้วด้วยนะครับ”
“ไม่ต้องห่วงเห็นคุณกระตือรือร้นผมก็จะรับเป็ธุระ”
ใบหน้ายับเยินแสยะยิ้มกดวางสายชูแขนแหงนหน้าะโขึ้นฟ้าลืมเจ็บโดยสิ้นเชิง
“์เปิดทางให้กูแล้วโว้ยยย!”
หากแต่คืนนี้อดีตทนายล้มแผละฝ่ายเมียคู่ทุกข์คู่ยากทิ้งตัวพิงหลัง ตาแก่เคยคุยโวว่าขนาดโดนรุมซ้อมยังหัวแหลมนึกแผนอีเมลสุดยอดนั่นได้หล่อนอยากซ้อมผัวต่อสักยก เจ็บตัวซ้ำเผื่อจะคิดพลิกแพลงทันท่วงทีอีก ไหนว่าแม่ไอ้หนุ่มขุมสมบัติไม่เคยมาดูดำดูดีโรงแรม
ชายเ้าเล่ห์คอตกความลับแตกก็ไม่ต่างจากทุบหม้อข้าวตัวเอง เขาไปซุ่มดูในโรงแรมั้แ่วันแรกที่ลูกชายคุณไมตรีมาถึงภูเก็ตบ้านไร่ก็ไปสอดส่อง เห็นกับตาว่ารถโรงแรมพาเ้าหนุ่มออกจากรั้วไป หากแยกทั้งสองเด็ดขาดได้อย่างน้อยก็ไม่ต้องย้ายหนีลำพังไอ้พวกทวงหนี้เขาซิกแซ็กเอาตัวรอดได้อุตส่าห์วางยาหวังให้เ้าหนุ่มโกรธไม่กลับไปหานังคุณหนูตกยาก ดันทะลึ่งมาทำงานที่นี่ด้วยซ้ำป่านนี้สองคนอาจปะติดปะต่อเื่โกหกได้ ดีไม่ดีตำรวจกำลังตามจับเขาอยู่ถ้าต้องติดตะรางละก็คิดถึงลูกสาวขาดใจตายแน่ !
เขาเอี้ยวหาเมียที่ข้างหลัง“ไปอยู่กับลูกที่กรุงเทพฯ กันแม่มึง”
กลางดึกนั้นลูกสาวนายประยุทธ์จึงได้รับข่าวจากพ่อแม่ว่าจะมาหาเธอรีบร้องถามก่อนพ่อจะวางสายโทรศัพท์“ตกลงไม่ต้องตอบอีเมลพี่น้องคู่นั้นแล้วใช่ไหมพ่อ”และฟังคำตอบขณะจ้องข้อความบนจอคอมพิวเตอร์
หนูจ้าได้รับสมุดบันทึกจากอัมสเตอร์ดัมหรือยัง
ดอกไม้กับสายน้ำที่นี่ให้อารมณ์คนละแบบกับของบ้านเรา
แต่ก็ต่างสวยงามสมุดที่ส่งไปล่าสุดคงเป็เล่มสุดท้าย
ที่พาหนูจ้าเที่ยวผ่านจ.ม.และภาพถ่าย
ต่อไปเราจะได้เที่ยวด้วยกันจริงๆ เหมือนเดิม
พี่จะกลับบ้านแล้ว...ดีใจไหม
เหลือแค่ไปจัดการธุระที่อังกฤษให้เรียบร้อย
คงถึงบ้าน่ต้นเดือนหน้า
หลัง ๆเราแทบไม่เขียนถึงพี่เลย เด็กี้เี
ขยันเรียนขนาดนั้นเลย...จริงน่ะ
คิดถึงมาก...พี่อ้วน
พักฟื้นพอเดินทางได้แล้ว ตอนบ่ายแก่ ๆ นายประยุทธ์แบกกระเป๋าพะรุงพะรังออกจากบ้านเช่าเมียหน้าบูดบึ้งหอบหิ้วสัมภาระไล่หลัง ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงหล่อนปล่อยกระเป๋าสะพายหลุดจากบ่า ตีผัวผัวะ ๆ รัวไม่ยั้ง หล่อนอยู่ที่นี่มาแต่เกิดต้องหัวซุกหัวซุนไปอยู่กรุงท่งกรุงเทพฯไม่รู้จักใคร ทีนี้จะซื้อหวยที่ไหน ! อดีตทนายค้อมตัวหลบอย่างเดียวพอเมียเหนื่อยก็ถอยร่นไปยืดตัวเถียง ใครเล่าหาแหล่งดูดเงินจนส่งน้องปางเรียนจบผ่อนรถผ่อนทาวน์เฮาส์ได้ จะอาลัยอาวรณ์ไอ้บ้านเช่านี่ทำไมจากนั้นเดินหงอตามเมียอย่างระวังให้พ้นรัศมีมือเท้า
“เดี๋ยว! ไอ้แก่...” เมียตะครุบข้อศอกผัว “แกทำลายหลักฐานหมดหรือยัง !”
ไม่ถึงชั่วโมงเมียดึงแขนนายประยุทธ์ให้เร่งฝีเท้าอยู่บนฟุตบาท
“ป่านนี้ยังไม่ไปเก็บของพวกมันเชื่อมโยงเื่ติดขึ้นมา ตำรวจได้หลักฐานมาลากคอเราแน่ เร็วเข้า ! พ่อมึงเดี๋ยวไปรษณีย์ปิด”
“ส่วนอีเมลไว้ถึงกรุงเทพฯค่อยลบทิ้ง กำจัดของในตู้ก่อน เราอาจไม่ได้กลับมาที่นี่อีก”
ได้ยินอย่างนั้นเมียทุบผัวอั้กเขาลูบไหล่บ่นกะปอดกะแปด
“เออน่าลี้ภัยก่อน”
ภายหลังจากนายหัวจารุวัฒน์เสียชีวิตได้ไม่นานและวันหนึ่งลูกชายคุณไมตรีส่งที่อยู่อีเมลมา อดีตทนายกระหยิ่มยิ้มย่องทั้ง ๆหน้าตาบวมปูดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สวมรอยเป็ลูกสาวนายเก่ากดส่งข้อความไป
จ้าได้รับที่อยู่อีเมลพี่อ้วนจากทนายเก่าของพ่อ
จ้าดีใจมากนึกว่าพี่อ้วนจะทิ้งเราซะแล้ว ตอนนี้บ้านจ้าเป็หนี้
คงไม่มีเงินโทร.หาจ้าทำอีเมลแล้ว เราติดต่อกันทางนี้ละกัน
เร็วและประหยัดสุดพ่อกับลุงอู๋ไม่อยู่แล้วจ้าเหลือแต่แม่
พี่อ้วนอย่าทิ้งจ้าไปอีกคนนะ
ถึงหน้าที่ทำการไปรษณีย์นายประยุทธ์กำลังโม้ถึงเล่ห์เหลี่ยมของตนอย่างเมามัน“ถึงว่าฟ้าเข้าข้างเราด้วย ช่วยถีบเศรษฐีตก์ รีบขายบ้านใช้หนี้ไปอยู่นอกเมือง”
“แต่เป็ความคิดของฉันที่บอกให้เช่าตู้ปณ.” เมียขอเอาหน้าบ้าง “กลัวพัสดุตีกลับบ่อย ๆทางไปรษณีย์เกิดสงสัยก็เสี่ยงความแตก”
พี่อ้วนถามว่าจ้าได้รับของขวัญวันเกิดหรือยังจ้าได้รับพัสดุช้า
เพราะไปอยู่บ้านไร่ตอนปิดเทอมของที่ส่งมาตีกลับไปรษณีย์
ตอนนี้จ้าย้ายมาอยู่โรงเรียนที่มีไปรษณีย์ใกล้ๆ เลยเช่าตู้ ปณ.ไว้
ต่อไปพี่อ้วนจะส่งจดหมายหรือของก็ที่ตู้ปณ. ๒๖๙ นะ
คู่ผัวเมียที่ทะเลาะกันแผล็บๆ หัวเราะเข้าขากันเข้าที่ทำการไปรษณีย์ ภายในฝั่งซ้ายตั้งตู้ไม้ขนาดใหญ่ซึ่งซอยเป็ช่องตู้ปณ.ให้บุคคลทั่วไปเช่า อดีตทนายตรงไปตู้ ปณ.หมายเลข ๒๖๙ ส่วนเมียไปติดต่อพนักงานตรงเคาน์เตอร์บริการ
“ขอยกเลิกการเช่าตู้ไปรษณีย์ค่ะ”
“กรอกเอกสารด้วยครับ”พนักงานหนุ่มตอบ
ขณะนายประยุทธ์จะไขตู้เพื่อเก็บของออกชายคนหนึ่งก้าวมายืนถัดไป อดีตทนายระแวดระวังอยู่จึงชำเลืองมอง ซวยแล้วกู !ตำรวจในเครื่องแบบ !! มือพานสั่นระริกเสียบลูกกุญแจไม่เข้าช่องสักทีครั้นนายตำรวจยศร้อยเอกผู้นั้นเหลือบเห็นอาการผิดสังเกตของชายข้าง ๆหมอนั่นก็ส่งยิ้มแหยให้ ไม่ถึงอึดใจชายอีกคนผลักประตูที่ทำการพุ่งเข้ามาถามนายตำรวจที่หน้าตู้ปณ.
“ได้หลักฐานไหม”
ทนายจอมโกงมือไม้อ่อนชายที่มาสมทบท่าทางจะเป็สายสืบนอกเครื่องแบบเขาตัวลีบขาสั่นไปคว้าแขนเมียดึงออกจากที่ทำการทันที พนักงานผู้กำลังดำเนินการร้องเรียก
“อ้าว...คุณไม่ยกเลิกตู้ ปณ.แล้วเหรอ”
ตำรวจหน้าตู้ไปรษณีย์ขมวดคิ้วมองตามหลังชายหญิงคู่นั้นผู้ชายหน้าตาเหมือนโดนซ้อมมาดูไม่น่าใช่สุจริตชน
ไม่กี่นาทีให้หลังตู้ปณ. ๒๖๙ ถูกไขเปิดโดยพนักงานไปรษณีย์ ตำรวจสองนายกำลังตรวจสอบสิ่งของภายในตู้
“ไม่เห็นมีสิ่งของต้องสงสัย”นายร้อยเอกเอ่ย
“ทำท่ามีพิรุธอย่างกับพวกค้ายา”คู่หูเสริม
นายตำรวจหันไปกล่าวกับพนักงานหนุ่ม
“ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือกับเ้าหน้าที่ครับ”
จากนั้นตู้ ปณ.๒๖๙ ซึ่งเต็มไปด้วยจดหมาย รูปถ่าย โปสต์การ์ด สมุดภาพ ฯลฯจากต่างประเทศก็ถูกไขกุญแจปิดดังเดิม
1K
