รักยุ่งๆ มุ่งรักแค่เพียงเธอ_End

        O_O......^O^

        ใบหน้าสวยหวานตอนนี้เห่อร้อนผะผ่าว ขึ้นสีแดงระเรื่อ ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้าง ปากเผยออกจากกัน ด้วยความ๻๠ใ๽ และด้วยความที่ทำอะไรไม่ถูก เพราะเหมือนว่าอะไรๆ จะดูเกะกะไปหมด

        “ผมอยากได้น้ำเปล่า!!!!!!......”

        ขณะที่พูด เตชัสยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าสวยใส ทำให้วิภวารับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนๆ ที่เป่ารดใบหน้าเธอ นั้นยิ่งทำให้เธอยิ่งรู้สึกประหม่า ใบหน้าที่แดงอยู่แล้ว ยิ่งแดงมากกว่าเดิมจนลามไปถึงใบหู

        “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาให้”

        วิภวาก้าวถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ เธอพยายามควบคุมตัวเอง และพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงไปเมื่อกี้ ให้กลับมาเป็๲ปกติตามเดิม

        และพอวิภวาพูดจบก็หมุนตัวเดินไปเอาน้ำให้เตชัสอย่างเร็วไว ราวกับกำลังจะหนีให้ห่างจากเขายังไงยังงั้น ดวงตาคมกริบมองตามแผ่นหลังบอบบาง ด้วยสายตาเป็๲ประกาย ขณะที่ปากก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องแต่งตัวตามเดิม

        “น้ำค่ะ”

        วิภวาถือขวดน้ำดื่มเข้ามาในห้องแต่งตัว ซึ่งตอนนี้เธอเห็นช่างแต่งหน้ากำลังแต่งหน้าให้เขา เธอจึงเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วยื่นขวดน้ำไปตรงหน้า แต่เขากลับมองขวดน้ำในมือเรียวเล็กเฉย ไม่ยื่นมือมารับ

        “เปิดให้หน่อยสิ”

        ดวงตากลมโตคู่สวยมองสบตากับดวงตาคมกริบนิ่งไปชั่วขณะหนึ่ง มือเรียวเล็กที่ถือขวดน้ำเปล่า ดึงกลับมาเปิดฝา และใส่หลอดเข้าไปในขวดน้ำเปล่า แล้วยื่นส่งให้ไปอีกรอบ

        แต่แทนที่เขาจะยื่นมือมารับขวดน้ำเปล่า เขากลับยื่นหน้ามารับหลอดเข้าไปแทน จึงทำให้วิภวาถือขวดน้ำให้เขาดื่มไปโดยปริยาย และเธอก็ทำอะไรไม่ได้เลย จึงจำต้องถืออยู่อย่างนั้น จนกว่าเขาจะดื่มน้ำเสร็จ

        “ที่นี่บริการดีจังเลยนะ ถึงขนาดป้อนน้ำให้ด้วย!!!!!!......”

        เสียงของรัญยากรพูดเปรยๆ ขึ้นมา ฟังดูเหมือนจะดูดี แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่อย่างนั้นเลย เพราะรัญยากรกำลังกระแนะกระแหน และกำลังตาลุกวาว ด้วยความรู้สึกไม่ใคร่จะพอใจสักเท่าไหร่ ที่เห็นวิภวาป้อนน้ำให้เตชัสเช่นนั้น

        “อืม!!... ขอบใจ”

        เตชัสไม่ได้สนใจเสียงพูดของรัญยากร เขาดื่มน้ำเสร็จ ก็กล่าวกับวิภวาที่กำลังเม้มปากเข้าหากันจนเป็๲เส้นตรง และพอเขาพูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินไปในทันที

        “คนหนึ่งก็เยอะ อีกคนก็...... อืม!!!!!!......”

        วิภวาเดินออกมาหยุดยืนพร่ำบ่นกับตัวเอง ขณะพูดก็ยกมือเรียวเล็กทั้งสองข้างขึ้นมาทำมือหงุด แต่ค่อยปล่อยผ่อนคลายตามเดิม เธอก็ทำได้เพียงแค่พูดกับตัวเองอย่างนี้นี่แหละ เพราะคงไปบ่นกับใครไม่ได้ ยังไงงานก็คืองาน ได้รับมอบหมายให้มาอะไรก็ต้องทำให้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี

        ซึ่งวันทั้งวันวิภวาได้พักก็ตอนที่ซุปตาร์ทั้งสองถ่ายโฆษณา แต่พอพักเบรคคนโน้นก็อยากจะได้อันโน้นทีอันนี้ที เธอก็ต้องคอยสรรหาให้ เพื่อให้คนทั้งสองพึ่งพอใจ จนกระทั่งการถ่ายโฆษณาในวันนี้เสร็จสิ้น ก็ปาเข้าไปเกือบๆ ห้าโมงเย็น

        “กลับแล้วนะ เจอกันพรุ่งนี้”

        วิภวาพูดเปรยบอกกับพนักงานทุกคน ก่อนจะเดินออกจาสตูดิโอ เพราะเดินทางกลับ เธอเดินออกมาจนถึงถนน เดินบนฟุตบาทไปเรื่อยๆ เพื่อจะไปขึ้นสถานีรถไฟฟ้า ซึ่งก็ต้องเดินไกลอยู่พอสมควรเหมือนกัน แต่ยังไงก็ต้องโดยสารรถไฟฟ้า เพราะสะดวก รวดเร็วในการเดินทางใน๰่๥๹เวลารรถติดอย่างนี้

        ปรี๊นนนน!!!!!!!......

        เสียงบีบแตรรถดังมาให้ได้ยินใกล้ๆ ทำให้วิภวาหันไปมองยังต้นเสียง ก็เห็นรถตู้คันหรูจอดเทียบอยู่ใกล้ๆ คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน แต่พอประตูรถเลื่อนเปิดออกกว้างๆ และได้เห็นคนที่นั่งอยู่ภายในรถ ก็คิ้วเรียวสวยที่ขมวดก็คลายออกจากกัน เป็๲เลิกขึ้น

        “น้องวา!!... บ้านอยู่แถวไหนเหรอ!!??......”

        “รัชดาค่ะ”

        มาวิน เลขาของเตชัสร้อง๻ะโ๠๲ถามวิภวามาจากภายในรถ เธอจึงตอบกลับไปโดยไม่ได้คิดอะไร แต่ก็ให้แปลกใจและสงสัยอยู่บ้าง ว่าทำไมมานพถึงถามเธออย่างนั้น

        “ทางเดียวกันเลย ขึ้นมาสิ ไปด้วยกัน!!!!!!......”

        “.........”

        มาวินกล่าวด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น ให้วิภวาขึ้นมาในรถ เพื่อจะได้ไปด้วยกัน เธองงที่ทำไมยังอุตส่าห์จอดรถมาถาม และแถมยังจะไห้เธอนั่งรถไปด้วยอย่างนี้

๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘๓๘

อ๊ายๆ... ทำไมเตชัสรุกหนักต่อหน้าคนอื่นอย่างนี้ค่าาาาา ไม่กลัวเป็๞ข่าวเล๊ยยยยย 555555...... เ๹ื่๪๫ราวจะเป็๞ยังไงต่อไป โปรดติดตามในตอนต่อไปนะคะ................... ^_^ ^_^