ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        เวลาผ่านไปอีกหลายวันก็ถึงวันที่นัดหมายกับตงจื่อ

        สวีหว่านหนิงหยิบของที่เตรียมเอาไว้ล่วงหน้าแล้วขี่จักรยานไปในเมือง

        ตอนมาถึงบ้านของตงจื่อเพิ่งจะเก้าโมงเช้าเท่านั้น

        แม้จะสวมเสื้อคลุมทหารของหลินอันปกป้องร่างกายตัวเองอย่างแน่นหนา แต่ลมหนาวอันร้ายกาจก็ยังทะลุผ่านเข้ามาปะทะกับร่างกายของเธอ

        ด้วยเหตุนี้ตอนถึงบ้านของตงจื่อเธอจึงหนาวจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง

        ชุ่ยเฟินรีบหยิบขวดน้ำเกลือที่เติมน้ำร้อนเอาไว้จนเต็มมาให้

        “พี่สะใภ้ถือมันเอาไว้เพิ่มความอบอุ่นก่อนค่ะ ตงจื่อเพิ่งรินน้ำร้อนลงไป น่าจะยังอุ่นอยู่และคงไม่ลวกมือเอาไว้อุณหภูมิร่างกายของพี่อุ่นขึ้นแล้ว ฉันค่อยเปลี่ยนน้ำให้ใหม่”

        สวีหว่านหนิงต้องการอุปกรณ์ทำความอบอุ่นให้กับร่างกายอย่างเร่งด่วนด้วยเหตุนี้จึงไม่ปฏิเสธความหวังดีของชุ่ยเฟิน

        เมื่อร่างกายไม่ได้หนาวจนแข็งไปทั้งตัวแล้วสวีหว่านหนิงจึงย้ายไปนั่งหน้าเตาไฟ แล้วคุยกับตงจื่อ

        “ของทำเสร็จแล้วหรือยังเอาของมาให้ฉันดูก่อนได้ไหม”

        “ผมเอากลับมาอันหนึ่งพอดีเลยครับจะไปหยิบมาให้นะครับ”

        ไม่นานนัก ตงจื่อก็หยิบโหลแก้วใบหนึ่งออกมา

        โหลแก้วใบนี้รูปร่างแปลกประหลาดไม่เหมือนกับที่พบเห็นได้ทั่วไป ปากขวดค่อนข้างแคบ ตรงกลางอวบอ้วนแล้วถึงหดเล็กลงบริเวณก้นโหล

        สวีหว่านหนิงถือมันแล้วมองดูอย่างละเอียด

        แม้งานจะไม่ค่อยละเอียดมองเห็นริ้วรอยของโหลแก้ว แต่ถ้าอ้างอิงจากระดับเทคโนโลยีการผลิตแก้วในปัจจุบันถือว่าดีมากแล้ว

        “พี่สะใภ้เป็นยังไงบ้างครับ พอใช้ได้หรือเปล่า”

        สวีหว่านหนิงไม่ตอบเธอปาโหลแก้วลงบนพื้นอย่างแรง

        หัวใจของตงจื่อหล่นวูบไปพร้อมกับโหลแก้ว

        พื้นบ้านของเขาเป็นพื้นปูนมันแข็งมาก ต่อให้ไม่พอใจก็ไม่ควรปามันลงพื้นหรือเปล่า?

        โหลแก้วมีประโยชน์มากนะ!

        ทว่าผลลัพธ์กลับเหนือความคาดหมายโหลแก้วกลิ้งหลุนๆ บนพื้น แต่ไม่ได้แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆเหมือนอย่างที่ตงจื่อคาดการณ์ไว้

        สวีหว่านหนิงเก็บโหลแก้วขึ้นมาจากภายนอกเห็นรอยร้าวอยู่บ้าง แต่ด้านในโหลแก้วกลับไม่เสียหายเลยสักนิด

        เธอเอาน้ำร้อนในขวดน้ำเกลือใส่เข้าไปในโหลแก้วก่อนจะใช้มือเขย่ามัน แต่ก็ไม่มีน้ำซึมออกมา

        “ไม่เลวตรงตามความต้องการของฉัน”

        “พี่สะใภ้นี่คือ...”

        สวีหว่านหนิงยิ้มพลางอธิบาย“โหลแก้วที่ฉันอยากได้จะถูกนำไปใช้ประโยชน์อย่างมากมันจำเป็นต้องแข็งแรงทนทาน”

        ตามหลักแล้วอาหารกระป๋องควรทำจากโลหะ เพื่อสะดวกในการเก็บรักษาและการขนส่ง

        เทียบกันแล้วโหลแก้วทั้งหนักและแตกง่ายอีกทั้งต้นทุนยังสูง ข้อด้อยมากกว่าข้อดี

        แต่ความเป็นกรดของผลไม้ในโหลแก้วจะกัดกร่อนโลหะได้ง่ายอีกทั้งโหลแก้วยังมีลักษณะโปร่งใส สามารถมองเห็นเนื้อของผลไม้ได้อย่างชัดเจนช่วยส่งเสริมเรื่องรูปลักษณ์และเพิ่มความดึงดูดให้แก่ผลิตภัณฑ์

        ดังนั้นสวีหว่านหนิงจึงเลือกที่จะทำโหลแก้วตั้งแต่แรก เพราะสิ่งที่เธอทำคือการแปรรูปผลไม้

        มณฑลเฮยมีคุณภาพดินที่ดีสภาพดินอุดมสมบูรณ์ เหมาะกับการปลูกผลไม้เมืองหนาวที่สุด

        ชาติที่แล้วผลไม้ที่สวีหว่านหนิงกินอยู่บ่อยๆ คือสตรอว์เบอร์รีจากเมืองตานตง [1]สตรอว์เบอร์รีประเภทนี้มักจะปลูกในนาข้าว ชั้นดินของนาข้าวแน่นและกักเก็บน้ำได้ดีดังนั้นสตรอว์เบอร์รีของเมืองตานตงจึงมีรสชาติหวานเป็นพิเศษ และแน่นอนว่าราคาก็สูงตามไปด้วย

        นาข้าวกักเก็บความเย็นได้ดีเพราะฉะนั้นจึงเหมาะกับการปลูกผลไม้เมืองหนาวอย่างสตรอว์เบอร์รี

        ช่วงนี้สวีหว่านหนิงไม่ได้นิ่งนอนใจเธอหยิบต้นกล้าสตรอว์เบอร์รีออกมาจากช่องมิติแล้วปลูกมันไว้ในนาหลังบ้านตระกูลหลิน ไม่กี่วันนี้มันเริ่มแตกหน่อแล้วแต่ยังไม่รู้ว่าจะเจริญเติบโตได้ดีหรือไม่

        เธอกำลังทำการทดลองถ้าประสบความสำเร็จล่ะก็ ไม่แน่อาจจะทำการเพาะปลูกในวงกว้างได้

        หากเป็นเช่นนั้นช่วงฤดูหนาวหมู่บ้านต้าเจียงก็จะผลิตผลไม้บรรจุโหลแก้วขายได้

        อีกอย่างคือมณฑลเฮยเหมาะกับการปลูกลูกท้อ

        ภูเขาหลังหมู่บ้านมีป่าท้อเมื่อถึงฤดูกาลของลูกท้อ ชาวบ้านมักจะไปเด็ดมากินเพราะมันทั้งอร่อยและเต็มปากเต็มคำ เป็นของกินเล่นที่หาได้ยากสำหรับพวกเด็กๆ

        อีกอย่างลูกท้อกระป๋องถือเป็นความทรงจำในวัยเด็กของเด็กจำนวนมากที่มาจากมณฑลเฮย!

        รวมถึงแอปเปิลสาลี่...

        เทียบกับอาหารประเภทเนื้อกระป๋องที่มีต้นทุนสูงแทบทุกบ้านมักจะปลูกผลไม้กันหมด ผลไม้จึงเหมาะกับการนำมาทำอาหารแปรรูปมากที่สุด

        ถึงอย่างไรต้นทุนก็ค่อนข้างต่ำทั้งยังเป็นที่ยอมรับจากคนทั่วไปได้ง่าย

        “จริงสิตอนเพื่อนของเธอทำโหลแก้ว เธอควรเรียนรู้วิชาการทำจากเขาด้วย มันจะเป็นผลดีกับเธอไม่มีผลเสีย”

        ตงจื่อมีนิสัยอยู่นิ่งไม่ค่อยได้และไม่ชอบสภาพแวดล้อมที่ตึงเครียดเกินไป แต่ในเมื่อพี่สะใภ้พูดเช่นนี้เขาก็ตั้งใจฟังทุกคำ

        พี่สะใภ้คงไม่ทำร้ายเขาหรอกจริงไหม?

        “ฉันเอามันมาให้ชุ่ยเฟิน”

        สวีหว่านหนิงหยิบของออกมาจากกล่องพัสดุ

        “มันคือเสื้อผ้าบางส่วนที่ต้าชุนกับเยาเม่ยเคยใส่แล้วสองวันก่อนแม่สามีฉันเอามันไปผึ่งแดด ก่อนจะเอาไปซักและตากจนแห้ง สะอาดแน่นอน”

        “ขอบคุณค่ะพี่สะใภ้” ชุ่ยเฟินรับเสื้อผ้ามา “เนื้อผ้าดีมากจริงๆ”

        ก็ใช่น่ะสิตอนลูกของร่างเดิมยังเล็ก ร่างเดิมก็เคยมีความรักของคนเป็นแม่อย่างเต็มเปี่ยมเพราะมีเงินใช้ไม่ขาดมือ ข้าวของที่เตรียมเอาไว้ให้ลูกจึงมีแต่ของดีทั้งนั้น

        เสื้อผ้าที่ต้าชุนเคยใส่ร่างเดิมไม่เคยเอาให้เยาเม่ยใส่ต่อด้วยซ้ำ เธอซื้อผ้าผืนใหม่แล้วจ้างช่างตัดเย็บที่ฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้านช่วยตัดเย็บเสื้อผ้าใหม่ให้

        เสื้อผ้าที่ทางปักกิ่งส่งมาให้ก็มีจำนวนไม่น้อย

        ทว่าตอนหลังร่างเดิมคล้ายถูกหลี่เชี่ยนเชี่ยนและกู้จวิ้นกล่อมประสาทจนค่อยๆ ตีตัวออกหากลูกๆและไม่ได้ซื้อเสื้อผ้าใหม่ให้พวกเขาอีก

        “วางใจได้ค่ะฉันจะเก็บรักษามันอย่างดี ลูกฉันใส่เสร็จแล้วจะซักจนสะอาดแล้วเก็บมันไว้ พี่มีลูกอีกคนเมื่อไรจะได้ใส่ต่อได้”

        “ไว้ชีวิตฉันเถิด!” สวีหว่านหนิงโบกมือรัว“ตอนคลอดเยาเม่ยฉันเสียเลือดมากจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดชาตินี้ฉันไม่อยากมีลูกเพิ่มอีกแล้ว”

        สภาพร่างกายของร่างเดิมไม่เหมาะกับการมีลูกแล้วจริงๆ

        อีกอย่างในเมื่อเธอได้รับความทรงจำทั้งหมดของร่างเดิมมาด้วยต้าชุนกับเยาเม่ยก็คือลูกของเธอ

        พูดอย่างไรพวกเขาก็คือลูกในไส้!

        ได้เป็นแม่คนแบบไม่ต้องเจ็บตัวไม่ดีตรงไหน?

        ทำไมต้องคิดสั้นด้วยการเอาตัวเองไปเสี่ยงอีกรอบด้วย?

        สำหรับเรื่องการมีลูกสวีหว่านหนิงเคารพแต่ไม่คิดจะสัมผัสด้วยตัวเอง

        หลังคุยกันเสร็จสวีหว่านหนิงก็เพิ่งสังเกตเห็นว่าสีหน้าของชุ่ยเฟินไม่สู้ดีนัก

        ชุ่ยเฟินใกล้คลอดแล้วเดิมทีก็รู้สึกกระวนกระวายใจ พอได้ยินคำพูดของสวีหว่านหนิงเมื่อครู่มันทำให้เธอกลัวมากกว่าเดิม

        สวีหว่านหนิงจับมือชุ่ยเฟินแล้วปลอบว่า“เพราะฉันเคยไม่สบายตอนเด็กๆ ร่างกายจึงไม่ค่อยแข็งแรง เธอไม่มีปัญหาหรอกเชื่อฉันสิ ที่จริงการคลอดลูกไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น”

        ตอนพูดประโยคนี้สวีหว่านหนิงอดถ่มถุยตัวเองในใจไม่ได้

        คลอดลูกจะไม่น่ากลัวได้อย่างไรยุคนี้ที่ศาสตร์การแพทย์ยังล้าหลังทุกครั้งที่ผู้หญิงคลอดลูกแทบไม่ต่างจากการเดินผ่านประตูยมโลก

        แต่เธอทำได้เพียงปลอบใจชุ่ยเฟินเท่านั้น

        “ขอให้คิดแค่ว่าอนาคตจะมีหนูน้อยตัวนุ่มนิ่มนอนอยู่ข้างกายคอยเรียกเธอว่าแม่ไม่หยุด เธอก็จะรู้สึกว่าทุกอย่างช่างคุ้มค่า”

        คงเพราะคิดภาพนั้นตามใบหน้าของชุ่ยเฟินจึงเต็มไปด้วยกลิ่นอายความรักของผู้ให้กำเนิด

        “จริงสิของพวกนี้ฉันก็เตรียมมาให้เธอด้วย”

เชิงอรรถ

[1]เมืองหนึ่งในมณฑลเหลียวหนิง