เกิดใหม่ทั้งที ดันเป็นฮัสกี้หน้าโง่เนี่ยนะ? (นิยายแปล)

ทันทีที่สายตาปะทะเข้ากับฮัสกี้โจวเหล่ยก็รู้สึกใจหวิวแปลกๆ จนเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเอ่ยเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว “แก…แกจะทำอะไร!!”

ขี้ขลาด!

สวี่มั่วเม้มปากอย่างดูแคลน ก่อนก้มหน้ามองทิเบตันมาสทิฟตรงหน้า “นาย!ฉันให้โอกาสชดเชยความผิดสักครั้ง!”

ทิเบตันมาสทิฟสะดุ้งหูสั่น เอ่ยเสียงสั่นเครือ “อะ…อะไรนะ”

“โฮ่งๆ!”

“โฮ่งๆๆ…”

“โฮ่งๆๆๆ!!”

“โฮ่ง?”

“โฮ่งๆๆ!!”

“บรู๋ว…”

บทสนทนาของสุนัขสองตัวสำหรับคนอื่นแล้วก็เห็นเป็๲เพียงเสียงเห่าโต้ตอบกันเท่านั้น

แต่ภาพตรงหน้าที่ฮัสกี้ยืนเชิดศีรษะอย่างหยิ่งผยองส่วนทิเบตันมาสทิฟก้มหัวหมอบต่ำอยู่กับพื้นนั้นช่างดูพิกลนัก

ไม่นานนัก ทิเบตันมาสทิฟก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีลังเลเหมือนจะไม่เต็มใจนัก แล้วหันไปมองโจวเหล่ยแวบหนึ่งก่อนหันกลับมามองฮัสกี้

ฮัสกี้จ้องมันตาเขม็ง ก่อนเห่าเสียงสั้น “โฮ่ง!!”

ทิเบตันมาสทิฟสะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันกลับไปมองโจวเหล่ยอีกครั้งคราวนี้แววตากลับเปลี่ยนเป็๲ดุดันราวกับตัดสินใจแน่วแน่

มันเห่าเสียงก้องหนึ่งที แล้วกระโจนเข้าใส่โจวเหล่ย!

“แก…แกจะทำอะไร!! โอ๊ย!!” โจวเหล่ย๻๠ใ๽สุดขีดร้องลั่นพลางหันหลังวิ่งหนีโดยสัญชาตญาณ

ทว่าความเร็วของทิเบตันมาสทิฟเหนือกว่ามาก ขณะโจวเหล่ยเพิ่งหมุนตัวมันก็กระโจนเข้าถึงด้านหลังเขา อ้าปากงับเต็มแรง…ที่ก้น!

ได้ยินเสียง ‘แควก’ ดังลั่น มันไม่ได้งับโดนเนื้อแต่กลับงับกางเกงของโจวเหล่ยจนขาดออกไปทั้งแถบ แถมยังฉีกกางเกงในติดออกมาด้วยเลยเผยให้เห็นก้นขาวโพลนเต็มตา!

โจวเหล่ยนึกว่าตัวเองโดนกัดเข้าให้จึงร้องโหยหวนพลางล้มกลิ้งไปกับพื้น ก่อนรีบลุกขึ้นลูบคลำก้นตัวเอง

เมื่อพบว่ายังดีอยู่ก็โล่งใจ

ทว่าไม่ทันไร เสียงเห่าก้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหันกลับไปด้วยความตื่นตระหนก เห็นทิเบตันมาสทิฟกำลังไล่ตามมา!

“ช่วยด้วย!!!”

โจวเหล่ยร้องลั่นด้วยความ๻๷ใ๯ ทั้งคลานทั้งกลิ้งหนีตายไปข้างหน้า

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วยเถอะ!! ใครก็ได้ช่วยฉันที!!

“ต้าเว่ย! แกบ้าไปแล้วหรือไง!! นี่ฉันเองนะ!!

“อย่ามาไล่สิวะ! ช่วยด้วย…ช่วยด้วย!!

“โอ๊ยย!!

“ตู้ม...”

โจวเหล่ยที่ถูกทิเบตันมาสทิฟไล่กัดจนเสียขวัญวิ่งพล่านพลางร้องโวยวายไปทั่วครั้นวิ่งผ่านลานน้ำพุใจกลางจัตุรัสกลับสะดุดล้มกลิ้งตกลงไปในสระน้ำเสียงดังตู้ม!!

ทิเบตันมาสทิฟหยุดอยู่ริมสระมองเ๽้านายที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในน้ำอย่างชุลมุนก่อนจะหันกลับไปมองฮัสกี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกล เหมือนจะถามว่าต่อไปให้ทำอย่างไรดี

“โฮ่งๆ!” ฮัสกี้เห่าออกมา

จริงๆ แล้วสวี่มั่วกำลังสั่งว่า “พอได้ แค่นี้ก็พอ”

ทิเบตันมาสทิฟ “โฮ่งๆๆ… (แล้วผมจะทำอย่างไรต่อดีล่ะ)”

สวี่มั่วกลอกตาใส่ “เกี่ยวอะไรกับฉันเล่า หนีไปเองไม่เป็๲รึไง!”

ทิเบตันมาสทิฟเอียงคอมองเ๯้านายแวบหนึ่งก่อนสะบัดก้นหันหลังวิ่งพรวดเข้าไปในป่าละเมาะข้างมหาวิทยาลัย

บรรดาผู้คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ ถึงกับแตกฮือหนีด้วยความ๻๠ใ๽

ไม่นานร่างใหญ่ก็ลับหายไป

สวี่มั่วส่ายหน้าเบาๆ พลางเดินสบายๆ กลับมาหาจ้าวลี่อิ่ง

ฮัสกี้ที่เดินกลับมาอย่างภูมิใจทำให้จ้าวลี่อิ่งตะลึงมองอย่างไม่อยากเชื่อ

เธอเหลือบมองโจวเหล่ยที่เพิ่งปีนขึ้นมาจากสระน้ำสภาพเปียกปอนเหมือนลูกหมาตกน้ำ สีหน้าของเธอพลันแปร่งประหลาดไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือดุดี

จ้าวลี่อิ่งแอบชำเลืองมองรอบๆ เห็นว่าคนเริ่มมามุงดูมากขึ้นแล้วเธอกลอกตาเล็กน้อย ก่อนก้มตัวพูดกับสวี่มั่วเสียงเบาเหมือนทำเ๹ื่๪๫ลับๆ“รีบไปกันเถอะ!!”

เธอเองก็ไม่รู้จะจัดการเหตุการณ์นี้อย่างไรสุดท้ายจึงเลือกที่จะรีบเผ่นหนี